Ναγκασάκι 1964. Ένας διάσημος ηθοποιός του παραδοσιακού ιαπωνικού θεάτρου Καμπούκι εντυπωσιάζεται από την ερμηνεία του 14χρονου Κίκουο που συμμετέχει σε μια ερασιτεχνική παράσταση που διοργανώνει ο πατέρας του, αρχηγός μιας συμμορίας Γιακούζα. Όμως μια αντίπαλη συμμορία επιτίθεται κατά τη διάρκεια της παράστασης και σκοτώνει τον πατέρα του Κίκουο. Ο ηθοποιός σώζει τον νεαρό και του διδάσκει την τέχνη του, μαζί με το γιο του Σουνσούκε, συνομήλικο του Κίκουο. Οι δύο νέοι μεγαλώνουν μαζί, γνωρίζουν τη δόξα, συγκρούονται, επανασυνδέονται. Μια ζωή αφιερωμένη στο θέατρο Καμπούκι και ιδίως στους ρόλους Οναγκάτα, δηλαδή σε ρόλους γυναικών που ερμηνεύονται από άνδρες, αφού γυναίκες απαγορευόταν να ανέβουν στη σκηνή.
Το θέατρο Καμπούκι χαρακτηρίζεται από τη λεπτότητα και τη λεπτομέρεια. Κάτι σαν εργόχειρο που απαιτεί σκληρή και λεπτομερή δουλειά. Αυτήν η κομψότητα είναι που χαρακτηρίζει από τη αρχή ως το τέλος την ταινία «Εθνικός θησαυρός» (Kokuho) του ιάπωνα σκηνοθέτη Λι Σανγκ-ιλ. Ένα κινηματογραφικό κομψοτέχνημα λοιπόν, διάρκειας περίπου τριών ωρών, απολαυστικών για τον θεατή.
Μια ταινία για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτούνται για να αγγίξει κάποιος την τελειότητα και να γίνει ο πρώτος. Εν προκειμένω ο Κίκουο, ο οποίος ανακηρύσσεται εθνικός θησαυρός. Μια ταινία για τον ανταγωνισμό αλλά και τη δύναμη της φιλίας. Κι όλα αυτά δίνονται μέσα από ένα σενάριο που απλώνεται χρονικά σε μια περίοδο πενήντα περίπου ετών, κατά τη διάρκεια των οποίων τα γεγονότα ακολουθούν το ένα το άλλο και οι χαρακτήρες εξελίσσονται. Τελικά μια ταινία πλούσια, γεμάτη που δημιουργεί στον θεατή εναλλασσόμενα συναισθήματα.
Επίσημη πρόταση της Ιαπωνίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.
Ένα διαζύγιο
Ο Φαρίντ και η Κιμία μετά από 12 χρόνια γάμου οδηγούνται στο διαζύγιο εξαιτίας ενός ψυχολογικού προβλήματος της Κιμία. Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά τους, ο Τάχα και ο μικρότερος ο Αλισάν θα πρέπει να χωριστούν κι αυτά και να πάει ένα με κάθε γονιό. Μόνο που κάτι τέτοιο είναι πάρα πολύ δύσκολο καθώς τα δυο αδέλφια είναι πολύ δεμένα. Και ενώ ο Τάχα κι ο Αλισλάν βλέπουν τον κόσμο τους να καταρρέει κι ο Φαρίντ και η Κιμία προσπαθούν να βρουν την καλύτερη λύση, θα συμβεί κάτι που θα δημιουργήσει νέα δεδομένα για όλους.
Ο Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα με την ταινία του «Στην αγκαλιά του δέντρου» (Dar aghooshe derakht) –επίσημη πρόταση του Ιράν για το ξενόγλωσσο Όσκαρ– και βαδίζοντας στην παράδοση του ιρανικού σινεμά, γυρίζει ένα οικογενειακό δράμα επιχειρώντας να προσεγγίσει μια πτυχή της καθημερινότητας.
Η σκηνοθεσία είναι λιτή και με έντονο το ρεαλιστικό στοιχείο. Κυριαρχεί ο ανθρωπισμός και η ηθική διάσταση των πραγμάτων και των αποφάσεων που καλούμαστε να πάρουμε. Ο Καζεπάσα σκηνοθετεί με διακριτικότητα, με απλότητα και χωρίς υπερβολές. Ο ρυθμός εντείνεται, οι χαρακτήρες οδηγούνται στην αυτοκάθαρση, οι ανθρώπινες σχέσεις σκιαγραφούνται αδρά αλλά με λεπτότητα. Ο ιρανός σκηνοθέτης με αυτό το βαθιά ανθρώπινο κοινωνικό δράμα δείχνει ότι ξέρει να ισορροπεί χωρίς να γίνεται μελοδραματικός, να χτίζει δυνατούς χαρακτήρες και πάνω απ’ όλα να δίνει στα παιδιά κυρίαρχο ρόλο αφού στην ουσία αυτά θα είναι που θα έχουν τον τελευταίο λόγο.
Σε αναζήτηση ταυτότητας
Ο Ενζό είναι ένας 16χρονος που αποφάσισε να εγκαταλείψει το σχολείο και να εκπαιδευτεί ως χτίστης. Παρά το γεγονός ότι προέρχεται από μια αρκετά εύπορη οικογένεια και οι γονείς του τον αγαπούν, ο ίδιος δυσκολεύεται να βρει τη θέση του μέσα σε αυτήν την κοινωνική συνθήκη κι αποφασίζει να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Στο εργοτάξιο που μαθητεύει εργάζονται και δύο χτίστες από την Ουκρανία, ο Βλαντ και ο Βίκτορ με τους οποίους ο Ενζό αρχίζει να κάνει παρέα. Ιδίως με τον Βλαντ για τον οποίο νιώθει μια ιδιαίτερη έλξη. Όταν ο Ενζό προσπαθεί να τον πλησιάσει περισσότερο ο Βλαντ θα τον αποκρούσει ευγενικά.
Η ταινία «Ενζό» (Enzo) είναι το κύκνειο άσμα του Λοράν Καντέ ο οποίος πέθανε το 2024 και ενώ είχε ξεκινήσει να δουλεύει επάνω στην ταινία και είχε φτάσει μέχρι την επιλογή των ηθοποιών. Έτσι, τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο συνεργάτης του Ρομπέν Καμπιγιό.
Μια ταινία απλή αλλά με έντονη εσωτερική δύναμη. Ισορροπημένη και διακριτική με δύο εξαιρετικές ερμηνείες από τους πρωτοεμφανιζόμενους πρωταγωνιστές Ελοΐ Ποχού και Μαξίμ Σλιβλίνσκι.
Σεξουαλικό, κοινωνικό, μορφωτικό, εργασιακό. Ο Καμπιγιό τον χειρίζεται με λεπτότητα και τακτ, δεν του προσδίδει βίαια χαρακτηριστικά αλλά τον παρουσιάζει περισσότερο ως «χαμένο» μέσα σε έναν κόσμο που προσπαθεί να ερμηνεύσει.
Νέα πραγματικότητα
Η Έινε και ο Τόμας έχουν αποφασίσει να χωρίσουν αλλά δεν έχουν πει ακόμη τίποτε στις κόρες τους την Κλάρα και τη Μαρίε, αφού ψάχνουν την κατάλληλη ευκαιρία. Ο Τόμας σχεδιάζει να μετακομίσει και να ζήσει με τη Στίνε, τη νέα του σύντροφο αλλά πριν πουν οτιδήποτε στις κόρες τους η Έινε παθαίνει ένα ξαφνικό εγκεφαλικό και μένει παράλυτη από την αριστερή πλευρά. Η νέα αυτή κατάσταση θα φέρει το ζευγάρι μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα.
Η ταινία της δανής σκηνοθέτριας Τζανέτ Νόρνταλ «Ξεκινήματα» (Begyndelser) είναι ένα δυνατό οικογενειακό δράμα με θέμα τον επανακαθορισμό και επαναπροσδιορισμό των ανθρώπινων σχέσεων. Ο Νόρνταλ σκηνοθετεί με σαφήνεια και ηρεμία ακόμη και τις πιο δραματικές και έντονες καταστάσεις. Αφηγείται σχεδόν αποδραματοποιημένα, αφήνει τα πράγματα να εξελιχθούν χωρίς να εκβιάσει τη συγκίνηση και όλα να εξελιχθούν με φυσικό τρόπο. Γιατί η ιστορία από μόνη της περιέχει έντονο το δραματικό στοιχείο που δεν χρειάζεται να ‘υπογραμμιστεί’ από τη σκηνοθέτρια.
Όπως οι περισσότερες ταινίες από τις σκανδιναβικές χώρες, δίνεται μεγάλη σημασία στους χαρακτήρες και στο πώς βιώνουν τις καταστάσεις. Και αυτό φαίνεται όχι μόνον στην Έινε και τον Τόμας αλλά και στους υπόλοιπους.
Τα «Ξεκινήματα» είναι ταινία με καλοδουλεμένο σενάριο και καλοστημένη σκηνοθεσία. Κι όλα αυτά στηρίζονται από υψηλού επιπέδου και χωρίς υπερβολές ερμηνείες που τις χαρακτηρίζει η ισορροπία. Ιδίως της πρωταγωνίστριας Τρίνε Ντίρχολμ (Έινε) και του πρωταγωνιστή Ντέιβιντ Ντέντσικ (Τόμας).
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
«Mother Mary» του Ντέιβιντ Λάουερι: Η Mother Mary είναι ένα παγκόσμιο ποπ είδωλο που έχει δημιουργήσει μια εντυπωσιακή περσόνα. Βρισκόμενη σε κρίση και αποφασισμένη να αποτινάξει το βάρος της περσόνας που έχτισε επί δεκαετίες, η σούπερ σταρ στρέφεται στο μόνο άτομο που εμπιστεύεται –τη σχεδιάστρια μόδας και οραματίστρια φίλη που εγκατέλειψε πριν από χρόνια. Όταν η Mother Mary εμφανίζεται ξαφνικά στο εξοχικό κτήμα της Σαμ, ζητώντας ένα τελευταίο φόρεμα για τη μεγαλύτερη συναυλία και εμφάνιση της ζωής της, ξεκινά μια παραισθησιακή νύχτα αντιπαράθεσης, συνεργασίας, μνήμης και επανεφεύρεσης…
«Η μούμια από τον Λι Κρόνιν» (Lee Cronin’s The mummy) του Λι Κρόνιον: Η νεαρή κόρη ενός δημοσιογράφου εξαφανίζεται στην έρημο χωρίς να αφήσει ίχνη. Η διαλυμένη οικογένεια μένει άναυδη όταν το κορίτσι επανεμφανίζεται ξαφνικά οκτώ χρόνια αργότερα. Αλλά αυτό που θα έπρεπε να ήταν μια χαρούμενη οικογενειακή επανένωση, γρήγορα μετατρέπεται σε έναν αληθινό και τρομακτικό εφιάλτη.
«Χρήσιμα φαντάσματα» (Pee chai dai ka) του Ρατσαπούμ Μπουνμπουτσατσοκε: Ένας άντρας έρχεται αντιμέτωπος με την απροσδόκητη επιστροφή της νεκρής συζύγου του ως πνεύμα μέσα σε μια ηλεκτρική σκούπα. Καθώς πασχίζει να διατηρήσει ζωντανό τον δεσμό τους, συγκρούεται με την οικογένειά του και με μια κοινωνία που αρνούνται να αποδεχτούν την παρουσία της, αντιδρώντας με φόβο και χλευασμό.
«Η Έλι και η παρέα των φαντασμάτων» (Elli– Ungeheuer geheim) των Πιετ ντε Ράικερ και Τζέσπερ Μόλερ: Το μικρό φάντασμα Έλι ψάχνει απεγνωσμένα για ένα νέο σπίτι. Ο αγαπημένος της θείος, ο Τσέιμπερλεν, έχει απαχθεί από μυστηριώδη μικρά drones και το παλιό στοιχειωμένο αρχοντικό, όπου ζούσαν μαζί, δεν είναι πια ασφαλές. Έτσι, ξεκινά μια περιπέτεια γεμάτη μυστήρια και ανατροπές για να τον βρει.
.
