Το ζήτημα του Κράτους Δικαίου είναι θεμελιακό και ευρύ. Μια συζήτηση που το περιορίζει στα δικαιώματα, δεν διευκολύνει την κατανόηση της μεγάλη θεσμικής περιπέτειας που έχει μπει η χώρα μας με τις AltRight πολιτικές του κ. Μητσοτάκη. Τα ζητήματα ασύλου, παράνομων επαναπροωθήσεων, καταπάτησης δικαιωμάτων προσφύγων – μεταναστών είναι μία μόνο πτυχή της πολιτικής αυτής. Δυστυχώς όμως όχι μόνο δεν είναι η μόνη προβληματική πτυχή, αλλά δεν είναι καν η κυρίαρχη.
Το Κράτος Δικαίου στη χώρα μας υποφέρει στον πυρήνα του και όχι απλά σε κάποια έκφανσή του. Δεν είναι μόνο το προσφυγικό, είναι η δικαιοσύνη, η ενημέρωση, η διαφάνεια, όλα. Αυτό έχει γίνει ήδη αντιληπτό στα ευρωπαϊκά όργανα και αποτυπώνεται με σαφήνεια και στις επίσημες εκθέσεις της Κομισιόν για το Κράτος Δικαίου. Στο ειδικό κεφάλαιο για τη χώρα μας φέτος υπήρξαν σκληρές αναφορές και συγκεκριμένες συστάσεις.
Η Ελλάδα είναι πια στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των θεσμών της ΕΕ. Οι επισκέψεις Γιούροβα το καλοκαίρι και Ρέυντερς προ ολίγων εβδομάδων αναδεικνύουν πέραν πάσης κυβερνητικής ωραιοποίησης την ανησυχία που υπάρχει για την κατάσταση στη χώρα μας. Ο κ. Μητσοτάκης έχει χάσει πια την ικανότητά του να πείθει την ευρωπαϊκή ηγεσία να σπρώχνει τα προβλήματα κάτω απ’ το χαλί και αυτό φαίνεται πια ακόμη και στις απαντήσεις των επιτρόπων στις συνεχείς και αλλεπάλληλες ερωτήσεις μας: πίσω από μια επιτηδευμένη πολιτική ουδετερότητα διαφαίνεται συχνά ενόχληση και αποδοκιμασία για πρακτικές και πολιτικές του «επιτελικού κράτους» του κ. Μητσοτάκη.
Στο ίδιο το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις έχουν αρχίσει πολύ καιρό τώρα να αντιλαμβάνονται την πραγματική φύση των πολιτικών του κ. Μητσοτάκη και πού οδηγούν το Κράτος Δικαίου στη χώρα μας. Έχει αρχίσει και διαμορφώνεται η αντίληψη ότι η Ελλάδα αντί να πρωτοπορεί στις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και τον σεβασμό στο Κράτος Δικαίου, ενσωματώνεται σιγά σε έναν άτυπο άξονα που ξεκινά από την Πολωνία, διασχίζει την Κεντρική Ευρώπη και με γέφυρα και κορυφαίο οχυρό αντιθεσμικότητας την Ουγγαρία του Όρμπαν, φτάνει μέχρι τη Μεσόγειο, την Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη και πρόσφατα και την Ιταλία της κ. Μελόνι.
Το μέγα σκάνδαλο των υποκλοπών, διώξεις δημοσιογράφων για την ερευνητική τους δουλειά, διώξεις δικαστών που επιτελούσαν το καθήκον τους, αδιαφάνεια στην κατανομή κρατικού χρήματος στα ΜΜΕ, απειλές κατά δημοσιογράφων, μηδενική προστασία από αγωγές SLAPP τόσο για ΜΜΕ και εργαζόμενους σε αυτά όσο και για εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών και φυσικά μια ανεξιχνίαστη δολοφονία δημοσιογράφου (σαν αύριο, Κυριακή 9 Απριλίου, πριν από ακριβώς δύο χρόνια, η δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ), όλα αυτά είναι μια ενδεικτική μόνο λίστα των όσων συμβαίνουν, έχουμε αναδείξει και εμείς, αλλά και συνάδελφοί μας από άλλα κράτη-μέλη, με παρεμβάσεις μας και σκιαγραφούν τη γκρίζα εικόνα της Ελλάδας στην ΕΕ.
Η πρόσφατη μάλιστα επίσκεψη αποστολής της επιτροπής LIBE στην Αθήνα άφησε και σε εμένα προσωπικά, αλλά και στα άλλα μέλη της αποστολής την πικρή γεύση που αφήνει ο διασυρμός μιας χώρας από τη χυδαία και υποκριτική θεσμική περιφρόνηση με την οποία αντιμετώπισε τους εκλεγμένους εκπροσώπους των πολιτών της ΕΕ η κυβέρνηση.
Πικρή γεύση που έκανε ακόμα χειρότερη η σκληρότερη κριτική σε βάρος της Ελλάδας από ευρωπαϊκό θεσμό, εδώ και πολλές δεκαετίες!
Όχι πως δεν ήταν αναμενόμενο κάτι από τα παραπάνω: Η τοξικότητα του κ. Μητσοτάκη έχει γίνει πια αντιληπτή ακόμη και μέσα στην ίδια την ευρωπαϊκή πολιτική οικογένεια της ΝΔ, το ΕΛΚ. Στις Βρυξέλλες εδραιώνεται πια η πεποίθηση πως τίποτα καλύτερο δεν μπορεί να περιμένει η Ευρώπη από έναν πρωθυπουργό που παριστάνει τον φιλελεύθερο ευρωπαϊστή, αλλά κυβερνά σαν Όρμπαν της Μεσογείου, σαν Τραμπ της συμφοράς. Μιλά σαν ευρωπαϊστής, αλλά πράττει αντιευρωπαϊκά, αντίθετα με τις αρχές και τις θεμελιώδεις αξίες της ΕΕ, αντίθετα με τα συμφέροντα των πολιτών της ΕΕ, αντίθετα με τα συμφέροντα των πολιτών της Ελλάδας.
Και οι πολίτες της Ελλάδας θα τον στείλουν σε λίγες εβδομάδες στα αζήτητα της Ιστορίας.
