Αχ τί τα θες, κυρ Παντελή; Άλλαξε ο κόσμος. Δεν είναι όπως τον έμαθες εσύ. Στη δικιά σου ζωή ήταν όλα ξεκάθαρα και καταγεγραμμένα. Μικρός άκουγες και υπάκουγες τους γονείς σου. Ό,τι λέγανε ήταν νόμος. Σκανταλιά; Εσύ ποτέ. Ούτε καν να το σκεφτείς. Και μεγάλωσες. Και σπούδασες μέχρι εκεί που έπρεπε. Τι να τα κάνεις τα παραπάνω γράμματα; Μια ήσυχη ζωή. Αυτό ήθελες. Έτσι μεγάλωσες. Με αυτόν τον στόχο: μια ήσυχη ζωή. Και οι ήσυχες ζωές δεν θέλουν πολλά γράμματα. Γιατί με τα πολλά γράμματα το μυαλό ξεφεύγει. Και ποιος θέλει να ξεφύγει το μυαλό του; Σίγουρα όχι εσύ, κυρ Παντελή. Σπούδασες λοιπόν ως εκεί που σου επέτρεπε το σύστημα. Γιατί το εμπιστεύεσαι το σύστημα. Όλα κινούνται γύρω από το σύστημα. Τα πάντα είναι το σύστημα. Εσύ ο ίδιος είσαι το σύστημα. Σπούδασες και βρήκες μια καλή δουλειά. Βολεύτηκες και δεν θέλησες ποτέ να κάνεις το ένα βήμα παραπάνω. Γνώρισες και τη γυναίκα σου, μέρος του συστήματος και εκείνη φυσικά και την παντρεύτηκες. Έκανες και δυο παιδιά, γιατί τόσα σου επέτρεπε το σύστημα. Σαν καλοστημένη μηχανή.
* * *
Και περνούσαν τα χρόνια και εσύ εξακολουθούσες να ζεις μέσα στη ρουτίνα σου και το σύστημα. Δουλειά το πρωί, μεσημεριανός υπνάκος και βραδινές ειδήσεις. Ειδήσεις που εξυπηρετούσαν το σύστημα, ήταν το σύστημα, έδειχναν το σύστημα.
Και κυλούσε η ζωή αρμονικά και ήσυχα σαν ήρεμο ποταμάκι και ούτε μια φορά δεν αναρρωτήθηκες πού είναι η αλήθεια. Για σένα όλα ήταν ξάστερα: οι πολιτικοί έχουν δίκιο, οι γιατροί ξέρουν, οι αστυνομικοί προστατεύουν, οι δημοσιογράφοι γνωρίζουν. Και αυτό ήταν το σύστημα. Ολάκερη η κοινωνία κινούνταν γύρω από αυτό τον καλοκουρδισμένο τροχό. Όλη η κοινωνία ήταν το σύστημα.
Υπήρχαν βέβαια και αυτοί που ήταν εκτός. Αλλά δεν τους καταλάβαινες, δεν τους ήξερες, δεν ήθελες να τους μάθεις. Γιατί δεν μπορούσες να αντιληφθείς γιατί κάποιος δεν ήθελε να είναι μέρος του συστήματος, δεν θέλει μια ήρεμη, στρωμένη ζωή, γιατί αντιδρά και γιατί δεν θέλει να είναι ίδιος με όλους τους υπόλοιπους. Η διαφορετικότητα. Αυτό σε τρόμαζε. Και βωμολοχούσες κάθε βράδυ που έβλεπες στις ειδήσεις τους μετανάστες που έφταναν στη χώρα σου, τα παιδιά που ’κάναν καταλήψεις, τα παιδιά με τα μαύρα ρούχα και τα μακριά μαλλιά που προσπαθούσαν να φέρουν μια αλλαγή στον κόσμο σου. Γιατί ήταν δικός σου ο κόσμος. Και με ποιο δικαίωμα ήθελαν να τον αλλάξουν;
* * *
Ώσπου ήρθε εκείνη η τρομερή νύχτα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ. Το βράδυ εκείνου του Δεκεμβρίου που έκανε παγωνιά έξω και ο άνεμος μύριζε θανατικό. Αλλά δεν του έδωσες σημασία και έκατσες στην πολυθρονίτσα σου να δεις ειδήσεις. Και τότε τό ’μάθες: ένα νεκρό παιδί από το χέρι αστυνομικού. Ένα παιδί με μακρυά μαλλιά και μαύρα ρούχα, σαν αυτά που θέλανε να ταράξουν την ζωή σου. Μα αυτό ήταν ένα απλό παιδί και όχι ένας αναρχικός με μολότωφ. Μα τι έγινε ξαφνικά, κυρ Παντελή; Στην αρχή ήταν ένα μούδιασμα στα χέρια. Και καθώς άκουγες τους δημοσιογράφους που περιέγραφαν τη δολοφονία, κάτι άρχισε να ραγίζει μέσα σου. Από τα χείλη σου τρεμούλιασε ένα «μα ήταν παιδί». Καθώς πέρναγε η ώρα και έβλεπες το παιδί να σου χαμογελάει από μια φωτογραφία, ξέχασες τα μακριά μαλλιά και τα μαύρα του ρούχα. Ξέχασες πως είχε πάει στα Εξάρχεια, που στην κανονική σου ζωή αυτό ήταν απαράδεκτο.
«Είναι παιδί», σκεφτόσουν και ξανασκεφτόσουν και με ένα τσακ μια αλυσίδα έσπασε και βγήκες για μια στιγμή από το σύστημα. Στο σύστημα όλα θα κυλούσαν ρολόι. Κανείς αστυνομικός δεν θα σκότωνε ένα παιδί. Το σύστημα ήταν λάθος και ο κυρ Παντελής τρομοκρατήθηκε στη σκέψη.
Συνταξιούχος πια, έβλεπες τη ζωή με διαφορετικό μάτι σιγά-σιγά. Όλα όσα πίστευες κατέρρεαν. Γύρισες κανάλι και είδες πολιτικούς να φωνάζουν ο ένας στον άλλον σε ένα πάνελ. Μα τώρα τους έβλεπες αλλιώς. Οι άνθρωποι είχαν μετατραπεί σε ζώα. Η δεξιά σε κοκόρια και η κεντροδεξιά σε κηφήνες. Σκάνδαλα, μίζες, παιδεραστία. Τους παρακολουθούσες και αναρρωτιόσουν πώς δεν το είχες καταλάβει τόσα χρόνια: το σύστημα ήταν το χρήμα. Όλοι γι’ αυτό φωνάζανε, όλοι αυτό θέλανε. Και εσύ τί ζωή περνούσες; Με μια κομμένη σύνταξη, την ήρεμη ζωή σου.
* * *
Άλλαξες κανάλι ξανά. Νέα δολοφονία στην οθόνη σου. Έναν τραγουδιστή είχε σκοτώσει ένας χρυσαυγίτης. Και απόρησες; Μα να δολοφονούν οι πατριώτες; Ήταν τελικά μονάχα ένα σύστημα από δολοφόνους και πατριδοκάπηλους; Ένα παιδί που τραγούδαγε μονάχα και δεν πείραζε κανέναν και όμως του καρφώσανε ένα μαχαίρι στην καρδιά. Και έβλεπες τη μητέρα του στα κανάλια, αξιοπρεπέστατη, να τα βάζει με το σύστημα και θα ήθελες να ήσουν δίπλα της να της κρατήσεις το χέρι για τον γιο που έχασε, να της μετρησεις τα δάκρυα για το παιδί που δεν θα ξανάβλεπε.
Γύρισες κανάλι και πάλι. Και είδες μια νέα δολοφονία. Ένας νεαρός είχε κρυφτεί σε ένα κοσμηματοπωλείο και τον σκότωσε ο ιδιοκτήτης μαζί με κάποιον άλλον με κλωτσιές και χτυπήματα. «Μα δεν είχε μπει να κλέψει», σκέφτηκες και ένα δάκρυ κύλησε στα μάτια σου. «Μα πώς γίνεται να το κάνει αυτό ο κοσμηματοπώλης;», σκέφτηκες. «Αυτός είναι μέρος του συστήματος όπως και εγώ, πώς σκότωσε;». Λέγανε οι δημοσιογράφοι πως το παιδί ήταν πρεζόνι, και του κυρ Παντελή του έσπασε άλλη μια αλυσίδα. «Ψεύτες!! Ψεύτες!!», φώναζες τώρα.
Άλλαξες κανάλι και ένα ήρεμο, γλυκό παιδί σου χαμογελούσε από μια φωτογραφία. «Τον σκότωσαν οι συμφοιτητές του…», έλεγε μια δημοσιογράφος. Και εσύ, κυρ Παντελή, ταράχτηκες και πάλι. Τα χέρια σου πλέον τρέμανε από την οδύνη και το σοκ. Πάει το σύστημα, δεν υπήρχε σύστημα, όλα ήταν ένα ψέμα.
Το κανάλι άλλαξε και πάλι και είδες εικόνες γυναικών, πόρνες που είχαν βγει οροθετικές. Ξεχώρισες μλια: μία που έμοιαζε με την κυρία Σούλα που είχες γνωρίσει και εσύ στην εφηβεία σου. Μα τι κάνουν; Γιατί τις εκθέτουν έτσι; Πού φταίξανε; Και θυμόσουν την πρώτη σου φορά με την κυρία Σούλα και πόσο τρυφερά σου είχε φερθεί εκείνη. Τρυφερά και ανθρώπινα.
Το κουμπί του τηλεχειριστηρίου πατήθηκε ακόμα μια φορά και το βλέμμα του κυρ Παντελή έπεσε σε μια γυναικοκτονία. Άλλαξες κανάλι και έπεσες σε άλλη μια… και άλλη… και άλλη… Ήταν σαν να είχαν τρελαθεί όλοι και να σκότωναν γυναίκες. Ο κυρ Παντελής έπιασε το κεφάλι του με απελπισία. Όλα είχαν διαλυθεί γύρω του. Έκλεισες την τηλεόραση και άρχισες να περπατάς μέσα στο δωμάτιο. Κάπνισες κιόλας. Ένα, δύο, τρία τσιγάρα. Και σε βρήκε το ξημέρωμα έτσι. Με όλα να είναι διαλυμμένα.
* * *
Το χάραμα το αποφάσισες. Περίμενες να πάει μεσημέρι και έπειτα ντύθηκες καλά και κατέβηκες στο κέντρο. Είχε πορεία για τις δολοφονημένες γυναίκες. Μια πορεία από αυτές που αντιπαθούσες γιατί χαλούσαν το σύστημα. Χώθηκες και εσύ ανάμεσα στους άλλους. Στην αρχή απλά περπατούσες, νικημένος από το σοκ της προηγούμενης βραδιάς. Δίπλα σου νέα παιδιά, αυτά με τα μαύρα μαλλιά και τα μαύρα ρούχα, φωνάζανε για τον Αλέξανδρο, τον Ζακ, τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, τον Παύλο, την Ελένη, και για τις γυναίκες που σκοτώθηκαν. Δεν το περίμενες αλλά παρασύρθηκες. Φώναξες και εσύ και δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια σου. Γιατί πέρασες όλη σου τη ζωή πιστεύοντας σε κάτι που ήταν ψέμα. Ένα καλοστημένο σύστημα που αφορούσε μόνο τους λίγους. Και εσύ δεν ήσουν από τους λίγους. Ήσουν με τους πολλούς. Φώναζες και περπάταγες στην πορεία και κάπου μέσα σου σκέφτηκες: «αυτό το σύστημα πρέπει να αλλάξει. Και μόνο έτσι θα αλλάξει», και ευθύς ένιωσες μεγαλύτερη ορμή και χαρά. Χαρά τέτοια που δεν είχες ξανανιώσει.
