Έπειτα από τη μεταρρύθμιση της εργασίας, με τους νέους καταδικασμένους σε ισόβια επισφάλεια, την περαιτέρω αύξηση των ορίων για τη συνταξιοδότηση (42 χρόνια και 10 μήνες), την κατάργηση της προστασίας κατά των απολύσεων του άρθρου 18 του Καταστατικού των Εργαζομένων, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Ρέντσι συνεχίζει ακάθεκτος την κατεδάφιση δικαιωμάτων, εφαρμόζοντας ευλαβικά τις νεοφιλελεύθερες επιταγές.
Η Ιταλία συνταράσσεται από τις διαδηλώσεις της παιδείας, με κινητοποιήσεις χιλιάδων καθηγητών, δασκάλων, μαθητών, φοιτητών, ενάντια στο νέο νομοσχέδιο που ονομάζεται «Το Καλό Σχολείο». Το «Καλό Σχολείο» δεν θα λύσει το πρόβλημα της επισφάλειας, γιατί θα εμπλέξει λιγότερους επισφαλώς εργαζόμενους από όσους είχε προαναγγείλει η κυβέρνηση. Ο σχολικός διευθυντής θα έχει τη δυνατότητα στις περισσότερες περιπτώσεις να αποφασίζει για τους εκπαιδευτικούς που θα εργαστούν στο σχολείο του και δεν θα ισχύει πλέον η επετηρίδα. Οι μισθοί είναι καθηλωμένοι από το 2008 και, επίσης, προβλέπονται φορολογικές ελαφρύνσεις για όποιον εγγράψει τα παιδιά του σε ιδιωτικό σχολείο και –το κερασάκι στην τούρτα- κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα θα πρέπει να βρίσκει σπόνσορες για τη χρηματοδότησή του.
Πριν λίγες μέρες ψηφίστηκε ο νέος εκλογικός νόμος, ο χειρότερος που έχει υπάρξει ποτέ στην Ιταλία, προφανώς με τη σύμφωνη γνώμη του Μπερλουσκόνι. Ένας νόμος που προβλέπει ένα τρίτο των βουλευτών επιλεγμένων από τον επικεφαλής των ψηφοδελτίων. Οι συνασπισμοί κομμάτων εγκαταλείπονται και το «μπόνους» των εδρών πηγαίνει στο ψηφοδέλτιο που υπερβαίνει το 40% των ψήφων, όμως αυτός ο κανόνας παρακάμπτεται από τον «δεύτερο γύρο». Δηλαδή, αν δύο ψηφοδέλτια πάνε στο δεύτερο γύρο, το ένα με 20% και το άλλο με 21%, αυτό που θα νικήσει θα έχει το 55% των εδρών!
Ο νόμος ψηφίστηκε με πολλές αντιδράσεις από μια μικρή πλειοψηφία και προκάλεσε την έξοδο ενός επιφανούς στελέχους της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος, του Πίπο Τσιβάτι,ο οποίος ανεξαρτητοποιήθηκε.
Οι αποδοκιμασίες είναι πια στην ημερήσια διάταξη, τόσο για τον υπουργό Εργασίας όσο και για την υπουργό Παιδείας, οπουδήποτε και αν εμφανιστούν. Ο Πάολο Φερέρο, με αφορμή αυτές τις εξελίξεις, σε άρθρο του στο «Fatto Quotidiano» (6 Μαΐου 2015), αναρωτιέται ποιο πρέπει να είναι το μέλλον της αριστεράς. «Αν όχι τώρα, πότε;», καταλήγει.
Του Πάολο Φερέρο
Ο Ρέντσι με το Jobs Act (τη μεταρρύθμιση της εργασίας), τον εκλογικό νόμο, τη συνταγματική αναθεώρηση και την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, έθεσε επί του πεδίου ένα οργανικό δεξιό, αντιδημοκρατικό και φιλο-ΣΕΒ πολιτικό σχέδιο. Παράλληλα, η κοινοβουλευτική πορεία –και ιδιαίτερα η έγκριση του εκλογικού νόμου– εκτός από την γενική πολιτική τους αξία μετέτρεψαν στην ουσία το Δημοκρατικό Κόμμα σε Κόμμα του Έθνους, σε ένα κόμμα της φιλελεύθερης δεξιάς. Τόσο η αλαζονεία που εκφράστηκε απέναντι στους απεργούς εκπαιδευτικούς και φοιτητές, όσο και η σύνθεση των ψηφοδελτίων και η επιλογή των συμμαχιών για τις περιφερειακές εκλογές, επιβεβαιώνουν αυτή την κατεύθυνση.
Προφανώς οι συνταγές του Ρέντσι είναι αποτυχημένες και μόνο μια επικοινωνιακή προπαγάνδα αντάξια ενός δικτατορικού καθεστώτος μπορεί να προσπαθεί να κρύψει τις καταστροφές μιας οικονομικής πολιτικής, στην οποία η μαζική ανεργία των κάτω των 40 έχει γίνει ένα μόνιμο, δομικό, κανονικό γεγονός και προβλέπεται ότι έτσι θα είναι και στα επόμενα χρόνια.
Σ’ αυτό το σημείο για την αριστερά θα έπρεπε να είναι σαφές ότι δεν έχει κανένα νόημα να διαμαρτύρεται για τον Ρέντσι, ο οποίος προχωρά με μια σαφήνεια και αποφασιστικότητα που θα μπορούσε να αφιερώσει σε κάτι καλύτερο. Το μοναδικό ερώτημα που έχει νόημα να τεθεί από την αριστερά αφορά το πότε και το πώς να οικοδομηθεί μια πολιτική, πολιτιστική και κοινωνική εναλλακτική λύση απέναντι στον Ρέντσι, στην κυβέρνησή του και στο κόμμα του.
Εν απουσία μιας αριστερής πρότασης
Είναι πράγματι απόλυτα σαφές ότι σήμερα στην αριστερά υπάρχουν διάφορα κόμματα, οργανώσεις, επιτροπές, αλλά δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια μια αξιόπιστη πολιτική πρόταση που να είναι σε θέση να σκιαγραφήσει μια εναλλακτική λύση, που να είναι σε θέση να συλλάβει την τεράστια κοινωνική δυσφορία που υπάρχει στη χώρα και που εκφράζεται σε κάθε διαδήλωση, όπως υπογραμμίστηκε με θετικό και ευχάριστο τρόπο στην τελευταία τεράστια κινητοποίηση του λαού της παιδείας.
Εν απουσία μιας σαφούς αριστερής εναλλακτικής πρότασης που να διεκδικεί την κυβέρνηση από τον Ρέντσι, η χώρα είναι καταδικασμένη να πάει προς τη βαρβαρότητα και να απορροφηθεί από ένα πολιτικό θέατρο κατειλημμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον Ρέντσι και από τον Σαλβίνι: τις δύο δεξιές.
Νομίζω ότι θα ήταν εγκληματικό να μην λάβει κανείς υπόψη του αυτή την περίπτωση και να συνεχίσει τη συνηθισμένη καθημερινότητα. Εγκληματικό για τη χώρα και εγκληματικό για τις τύχες της αριστεράς στη χώρα μας. Όπως μας δείχνει η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, ο μοναδικός τρόπος για να αντιταχθεί κανείς στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και να νικήσει τις πολιτικές δυνάμεις που τις στηρίζουν, ο μόνος τρόπος για να νικηθεί η ρατσιστική και φασιστοειδής δεξιά, είναι η οικοδόμηση μια λαϊκής και αριστερής εναλλακτικής λύσης.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι αναγκαίο να δώσουμε ζωή το ταχύτερο σε μια ιδρυτική συνέλευση της αριστεράς που να έχει το ρητό στόχο να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό υποκείμενο της αντιφιλελεύθερης αριστεράς, το οποίο θα χαράξει έναν δρόμο εξόδου από την κρίση.
Τώρα είναι η ώρα
Τώρα είναι η ώρα, όχι μόνο γιατί τα προβλήματα της χώρας δεν μπορούν να περιμένουν. Τώρα είναι η ώρα γιατί ο Ρέντσι έκανε βαθιά κατάχρηση της εξουσίας του κι αυτή η κατάχρηση πρέπει να ανατραπεί – τώρα – με μια ικανότητα αντίδρασης και εναλλακτικής οικοδόμησης. Αν δεν απαντήσουμε τώρα, από την κατάχρηση του Ρέντσι θα απομείνει μόνο το αίσθημα ανημποριάς στην κοινωνία και το φωτοστέφανο της παντοδυναμίας για το νικητή. Τον βασιλιά πρέπει να τον προκαλέσεις τη στιγμή της νίκης του, γιατί είσαι δούλος μόνο αν δεν έχεις το θάρρος να κοιτάξεις στο μάτια τον αφέντη.
Είναι αναγκαίο σήμερα να ξεκινήσει η ιδρυτική διαδικασία ενός νέου ενωτικού υποκειμένου της αντιφιλελεύθερης αριστεράς. Μια ενωτική και συμμετοχική διαδικασία, ένας δημόσιος χώρος της αριστεράς, που να επιτρέπει σε όλους και σε όλες που σήμερα αγωνίζονται με χίλιους διαφορετικούς τρόπους ενάντια στη συντηρητική επανάσταση του Ρέντσι, να είναι ιδρυτικά μέλη και πρωταγωνιστές αυτού του υποκειμένου. Πρέπει να οικοδομήσουμε ένα αριστερό χώρο συμμετοχής μέσα στον οποίο να μην υπάρχουν φιλοξενούμενοι ή προκαθορισμένες λύσεις.
Η ιδρυτική διαδικασία, προκειμένου να είναι ουσιαστική, είναι αναγκαίο να είναι ενωτική. Γι’ αυτό, οι κοινές προθέσεις όλων εκείνων που τοποθετούνται στα αριστερά του ΔΚ, αρχίζοντας από την εμπειρία της Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα, από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που δεν εκπροσωπούνται πλέον από το ΔΚ, καθώς και από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που ανήκουν στη Sel και την Κομμουνιστική Επανίδρυση, είναι απαραίτητος όρος για να αρχίσει αυτή η διαδικασία. Απαραίτητος αλλά όχι αρκετός. Η «ενότητα της «πραγματικής» αριστεράς» δεν είναι ο σκοπός, αλλά η προϋπόθεση για την οικοδόμηση μιας ιδρυτικής διαδικασίας της αριστεράς στην οποία να μπορούν να πρωταγωνιστήσουν εκείνες οι δεκάδες χιλιάδες αριστερών ανθρώπων, που αγωνίζονται, αλλά που δεν ανήκουν σε καμία πολιτική οργάνωση. Είναι η ενότητα ως εργαλείο της ιδρυτικής διαδικασίας της αντιφιλελεύθερης αριστεράς, συνυφαίνοντας πολιτική οικονομία και κριτική της πολιτικής, όπως μας δίδαξαν ο ΣΥΡΙΖΑ και το Ποδέμος.
Αυτό νομίζω ότι είναι απαραίτητο σήμερα. Δεν συνεχίζω, γιατί τις ενωτικές διαδικασίες ή θα τις κάνουμε μαζί ή δεν θα τις κάνουμε και σήμερα χρειάζονται πράξεις, όχι άλλα λόγια.
Αν όχι τώρα, πότε;
Μετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς
