Αν βρεθεί κάποιος ή κάποια να πει ότι αυτές τις μέρες της σχόλης, που όλοι είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε και να τα πούμε με πολλούς, δεν συνάντησε ούτε έναν που να ζητάει με κάθε τρόπο «να φύγει ο Μητσοτάκης», μάλλον θα αμφιβάλλουμε για τη φιλαλήθειά του.
Να το ακούσει αυτό το αίτημα και να πεισθεί να φύγει μόνος του, μάλλον αποκλείεται. Ιδίως όταν βλέπει στις δημοσκοπήσεις επίμονα να προηγείται με διαφορά από οποιονδήποτε δεύτερο. Ο μόνος τρόπος να το δούμε αυτό να συμβαίνει σε συνθήκες κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, είναι να χάσει αυτή την πρωτιά στις εκλογές και να μη μπορέσει να την αντικαταστήσει με πρόθυμους να τον βοηθήσουν μετεκλογικά να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία .
Απάντηση, συνεπώς, για το πώς θα συμβεί το ευκταίο, έχουμε μία και μοναδική. Για το ποιος θα την πραγματοποιήσει, όμως, έχουμε τόσες που αρκούν ώστε να τον κάνουν να μην ανησυχεί ιδιαίτερα. Όπως και να κατανεμηθούν τα ποσοστά των ψήφων στους διάφορους διεκδικητές της νίκης επί του Μητσοτάκη –πάντως με βάση τις προβλέψεις των έγκυρων μετρήσεων πάνω κάτω– το ποθούμενο είναι απίθανο να συμβεί. Και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει πειστικό επιχείρημα, επικοινωνιακό ή προγραμματικό, που να προσφέρει πλεονέκτημα σε κάποιον από τους διεκδικητές.
Η συμμαχία είναι δύναμη
Είναι από τις λίγες φορές που γίνεται τόσο φανερό ότι η πολιτική στοχοθεσία, όσο ορθή κι αν είναι, δεν αρκεί για να προκαλέσει τα ζητούμενα πολιτικά αποτελέσματα, αν δεν συνοδεύεται από μια συνεπή, επεξεργασμένη και προγραμματικά τεκμηριωμένη πολιτική συμμαχιών που να τη στηρίζει. Χωρίς αυτή, η στοχοθεσία γυρίζει στον αέρα· αποδεικνύεται σύνθημα έωλο στα χέρια όποιου ενδιαφέρεται περισσότερο για τη δική του τοποθέτηση στον χάρτη των εκλογικών αποτελεσμάτων και πολύ λιγότερο για την (κακή) τύχη του Μητσοτάκη και της ΝΔ.
Όσοι ενδιαφέρονται για την αναβίωση ενός συναινετικού δικομματισμού, προφανώς και δεν θέλουν να ακούσουν για συμμαχίες. Στο σχέδιό τους ταιριάζουν κόμματα σούπερ μάρκετ και προσωποπαγείς πολιτικοί σχηματισμοί χωρίς ανησυχητικές αιχμές και γωνίες στην πολιτική τους, ώστε να διευκολύνονται οι ανώδυνες εναλλαγές στην κυβέρνηση.
Το κακό είναι ότι και στην αντίπερα όχθη, της αριστεράς, η πολιτική συμμαχιών θεωρείται ένδειξη αδυναμίας και υποχωρητικότητας, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είναι αποτέλεσμα ορθής διάγνωσης της συγκεκριμένης συγκυρίας και του συσχετισμού δύναμης και να έχει προωθητικά αποτελέσματα, ιδίως αν συνοδεύεται από αντίστοιχο κοινωνικό κίνημα.
Είναι χαρακτηριστικό της απουσίας σχετικής κουλτούρας στο πολιτικό σύστημα γενικότερα και ειδικότερα στην αριστερά, το γεγονός ότι στη σχετική δημόσια συζήτηση, στον πολιτικό σχολιασμό και τα ρεπορτάζ απουσιάζουν τα ενοχλητικά ερωτήματα προς τις πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, που θα μπορούσαν να αναδείξουν αυτό το έλλειμμα. Οι εκπρόσωποι πολιτικών δυνάμεων που καλούνται σε πολιτικά πάνελ ή δίνουν συνεντεύξεις στον Τύπο δεν οχλούνται με τέτοιου τύπου ερωτήματα. Θεωρείται κατά κάποιο τρόπο δεδομένο ότι έτσι έχουν τα πράγματα, τι θέλουμε τώρα και τα ανακατεύουμε.
Συλλογή προσώπων και σύγκλιση πολιτικών
Εξοικειωνόμαστε σιγά σιγά όλοι με μια άτοπη παραδοχή ότι συμπράξεις χρήσιμες, με το ψευδώνυμο συμμαχίες, πραγματοποιούνται στο εσωτερικό πολυσυλλεκτικών κομμάτων, ενώ στην πραγματικότητα συντελούνται μετακινήσεις περιπλανώμενων προσωπικοτήτων από κόμμα σε κόμμα, που καμιά σχέση δεν έχουν με την πολιτική συμμαχιών, όσο επωφελείς κι αν κρίνονται προσωρινά για την προσέλκυση ενός ευρύτερου εκλογικού κοινού. Γιατί ένα τέτοιο όφελος συχνά αντισταθμίζεται από την αναξιοπιστία που προσθέτει στον χρήστη αυτής της τακτικής. Ονόματα δεν θα πούμε, αν και υπάρχουν πρόχειρα αρκετά, για να μη θίξουμε υπολήψεις.
Πρόσφατα διαβάζαμε σε σχετικά ρεπορτάζ που αφορούν την προετοιμασία της εμφάνισης του πολυαναμενόμενου κόμματος Τσίπρα για τις αναμενόμενες προσχωρήσεις στελεχών από διάφορους χώρους. Ή για την πόρτα που θα φάνε άλλα. Για τις προθέσεις του έναντι των άλλων κομμάτων καμιά νύξη –εκτός από τα γνωστά λόγια απαξίωσης. Παρά το γεγονός ότι η επιλογή «εγώ μόνος μου κι όλοι οι άλλοι χώρια» οδηγεί κατευθείαν στην επανάληψη του έργου που παρακολουθούμε από το 2023.
Το θέμα κακώς θεωρείται ότι αφορά κυρίως το ΠΑΣΟΚ, που με απόφαση και του πρόσφατου συνεδρίου του θεωρεί μόνη ορθή τακτική την αυτόνομη εκλογική αναμέτρηση με τη ΝΔ. Με δεδομένη αυτή την επιλογή, η ευθύνη της αριστεράς σε όλες τις εκδοχές της παραμένει ακέραιη. Δικός της ρόλος είναι η ανάληψη μεγαλύτερου μέρους αυτής της ευθύνης, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να αναμετρηθεί με το συγκεκριμένο στόχο. Όχι μόνο γιατί η δική της ενίσχυση μπορεί να καταστήσει αναγκαία και αποφασιστική τη συμμετοχή της στη μάχη για την ανατροπή της δεξιάς πολιτικής, αλλά και γιατί το θετικό παράδειγμά της θα δώσει ώθηση για γενικότερες ανακατατάξεις στο χώρο της αντιπολίτευσης με τον παραμερισμό των συντηρητικών τάσεων και την ενίσχυση των ριζοσπαστικών ιδεών.
Αν αληθεύει ότι ο σκοπός ποτέ δεν καθαγίασε τα μέσα, όσο άγιος κι αν ήταν, πολύ περισσότερο αληθεύει ότι και ο πιο δίκαιος και κοινά αποδεκτός στόχος χρειάζεται τα πρόσφορα για την επίτευξή του μέσα. Χωρίς αυτά μπορεί να μείνει μια μετέωρη καλή πρόθεση.
Φωτο: Lisa from Pexels
