Της Ροσάνα Ροσάντα
Θα τσακίσουμε την Ελλάδα. Μου φαίνεται ότι το έχω ξανακούσει. Τώρα τα κατάφεραν, τα κατάφερε η δημοκρατική Ευρώπη, όλη ενωμένη, με μια αδύναμη αντίσταση από την πλευρά της Γαλλίας, ενώ από την Ιταλία δεν είχαμε ούτε κι αυτό.
Αντίθετα, διαβάσαμε σε όλες τις εφημερίδες, συμπεριλαμβανομένων αυτών που θεωρούνται κεντροαριστερές, τους λόγους, που ανάγκασαν την Ευρώπη, να οδηγήσει στη λιμοκτονία έναν ήδη πεινασμένο λαό, θέτοντάς τον αντιμέτωπο όχι με μια επιλογή, αλλά με έναν εκβιασμό: ή θα πηδήξεις απ’ αυτό το παράθυρο ή από το άλλο, θα σπάσεις τα κόκαλά σου σε κάθε περίπτωση, αλλά στο μεταξύ, θα μου φέρεις στο δίσκο το κεφάλι του Ιωάννη Βαπτιστή, που αυτή τη φορά είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Που είχε τολμήσει, απαράδεκτο φταίξιμο σε μια δημοκρατία, να προσφύγει στη λαϊκή ψήφο για να επικυρώσει ή να απορρίψει τις κινήσεις του: είμαι περίεργη να μάθω πώς μια νεαρή καθηγήτρια θα εξηγήσει στα παιδάκια και με ποια επιχειρήματα ότι είναι επιλήψιμο να προσφύγει κανείς στην ψήφο για να επιλέξει τη μοίρα του.
Η αλήθεια είναι ότι ο στόχος δεν ήταν να εξυγιανθούν τα ολέθρια δημοσιονομικά της Ελλάδας, αλλά να σαρωθεί ο Σύριζα. Ο κακός δάσκαλος που θα μπορούσε να κάνει άλλες χώρες του νότου να τον ακολουθήσουν. Εφόσον το χρέος πιέζει παντού, αν μια μικρή χώρα (έντεκα εκατομμυρίων κατοίκων) πετύχαινε μια ελάφρυνση ή μια περίοδο χάριτος, αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις στις Βρυξέλλες θα έβρισκαν μπροστά τους μεγαλύτερες χώρες με πιο ογκώδη χρέη, που θα ζητούσαν περικοπές ή μορατόριουμ. Καλύτερα να πνίξεις μια γάτα σήμερα, παρά μια τίγρη αύριο. Είναι όμως ευκολότερο να το λες παρά να το κάνεις και το αποδεικνύουν οι ηπιότεροι τόνοι της τρόικας έπειτα από την πρώτη αναντίρρητη επιτυχία.
Από τη μια πλευρά, πράγματι, οι θρασείς της ΕΕ δεν είχαν έτοιμο έναν άνθρωπο δυνατότερο από τον ηγέτη του Σύριζα, οι κομματικές απώλειες του οποίου είναι λιγότερες από όσες θα μπορούσε να ελπίζει η Άνγκελα Μέρκελ. Η δραματική συνεδρίαση του κοινοβουλίου της νύχτας της Τετάρτης έληξε με 40 βουλευτές του Σύριζα να ψηφίζουν εναντίον ή να απέχουν: ένα ρήγμα, αλλά όχι και τόσο ανεπανόρθωτο. Από την άλλη, οι περισσότερο πραγματιστές Ευρωπαίοι, όπως ο Μάριο Ντράγκι, και το ΔΝΤ ενδιαφέρονται πολύ να έχουν έναν αρκετά σοβαρό Έλληνα συνομιλητή. Σ’ αυτό οφείλονται οι τόνοι του Ντράγκι, που προμήθευσε νέα έκτακτη ρευστότητα και ο οποίος θα ήταν διατεθειμένος και για έναν επανακαθορισμό του χρέους – δύο στόχοι που θεωρούνταν βλάσφημοι μέχρι πριν τρεις μέρες.
Τη Δευτέρα μάλλον θα ξανανοίξουν οι τράπεζες και ο κόσμος θα μπορέσει να πάρει τα λίγα ευρώ, που επιτρέπεται να σηκώσει. Θα πρέπει να δούμε αν ο Τσίπρας θα έχει τη δύναμη να διαχειριστεί κι αυτή τη δύσκολη φάση – πράγμα που φαινόταν να αποκλείει ο ίδιος και πράγμα που έδωσε δύναμη στην εσωτερική του αριστερά (είναι πάντα από τα αριστερά της που η αριστερά πρέπει να περιμένει τα χειρότερα). Δεν είναι απλό. Αν όμως, όπως πιστεύουν πολλοί από τους Έλληνες συντρόφους μας, θα το κάνει, αν από μια ζοφερή Ευρώπη έρθει μια ελάχιστη αλληλεγγύη και ένα ελάχιστο θάρρος, η ελληνική υπόθεση θα παραμείνει ακόμη ανοιχτή και για πολύ καιρό.
* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 17 Ιουλίου 2015, στο “sbilanciamoci”.
