Φωτογραφία: Μιχάλης Καραγιάννης / Eurokinissi
«Προοδευτικό μέτωπο» ήταν και πάει. Ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηριχτές του «μετώπου», οι οποίοι είναι και πλειοψηφία στο κόμμα, στέκονται πλέον επιφυλακτικοί ή εκφράζουν τις έντονες αμφιβολίες τους για τη δυνατότητα μιας τέτοιας σύμπραξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, που επαναλάμβανε συνεχώς την αναγκαιότητα μιας κεντροαριστερής συμμαχίας (κυρίως με το ΠΑΣΟΚ), σήμερα αντιμετωπίζει το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη ανταγωνιστικά. Κάτι η στάση του στο ζήτημα των Τεμπών, κάτι το «παρών» στην ξενοφοβική, ακροδεξιάς έμπνευσης, τροπολογία Πλεύρη για το προσφυγικό, αλλά και η ίσων αποστάσεων πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την προανακριτική που αφορά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, έχουν διαρρήξει για τα καλά τη σχέση των δύο κομμάτων.
Άλλωστε ο κ. Ανδρουλάκης δεν έχει κρύψει τη στρατηγική της αυτόνομης πορείας του κόμματός του, ενώ οι κινήσεις Τσίπρα με την ενδεχόμενη πρωτοβουλία του βάζουν φρένο σε όποιες δεύτερες σκέψεις. Η απόφαση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να κινηθεί μόνο του στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ και να συμπεριλάβει επιπλέον στην πρότασή του την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, τίναξε και τα τελευταία ψήγματα διάθεσης για πιο στενή συνεργασία. Ο Σωκράτης Φάμελλος σε μια σχετικά ήπια τοποθέτηση, απευθυνόμενος περισσότερο στους ενδιάμεσους ψηφοφόρους παρά στο ΠΑΣΟΚ, είπε ότι «το μισό υπουργικό συμβούλιο αναφέρεται στη δικογραφία. Ο κ. Ανδρουλάκης έκανε λάθος. Έπρεπε να επιλέξουμε όλοι μαζί μια πρόταση, γιατί απέναντι στη διαφθορά και απέναντι στη δεξιά, οι απαντήσεις πρέπει να είναι συνολικές. Όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελική Αρχή διερευνά την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει περιθώριο ο κ. Ανδρουλάκης να κάνει συμψηφισμούς…»
Τελικά το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε τη δική του πρόταση με την προσθήκη δύο ανεξάρτητων βουλευτών (ο ένας είναι ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Σαρακιώτης) και ο ΣΥΡΙΖΑ από κοινού με τη Νέα Αριστερά τη δική τους.
Όλα αυτά, βέβαια, στην αγωνιώδη αναμονή της περιβόητης πρωτοβουλίας του Αλέξη Τσίπρα. Όσο αυτή παραμένει στο τραπέζι της δημόσιας συζήτησης ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα είναι κόμμα υπό προθεσμία. Αναμφίβολα ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα ήθελε να διασπάσει το κόμμα του. Θα προτιμούσε την ομαλή και χωρίς κραδασμούς απορρόφησή του παρά τη ρήξη μαζί του. Εντούτοις, η επιθυμία από την πραγματικότητα πολλές φορές έχουν τεράστια απόσταση. Μέρος της στελέχωσής του αντιλαμβάνεται προφανώς ότι οι σχεδιασμοί του Τσίπρα δεν τους συμπεριλαμβάνει. Ο ίδιος θα ήθελε (και αυτό διερευνούν στενοί συνεργάτες του), το δυναμικό του νέου σχηματισμού, όποιας μορφής και αν έχει, να στηρίζεται σε «νέους και άφθαρτους» σε μια προσπάθεια η πολιτική του επανεκκίνησή να μην γίνει αποκλειστικά στο πεδίο του παρελθόντος. Συνεπώς πρόσωπα που σηματοδοτούν έντονα μια άλλη περίοδο, με ό,τι αυτό σημαίνει, κατά κάποιο τρόπο αποκλείονται ή αυτοαποκλείονται από το εγχείρημα. Αν και τα πολιτικά δείγματα του… νέου Α. Τσίπρα δεν είναι πλούσια, είναι όμως διακριτά. Ο πρώην πρωθυπουργός θα αποφύγει να παίξει στο γήπεδο της Αριστεράς (οι αναφορές του άλλωστε είναι ελάχιστες), θα έχει έντονα στοιχεία «πατριωτικών μηνυμάτων», καθώς όπως υποστηρίζουν συνεργάτες του «δεν χαρίζουμε τίποτα στη Δεξιά», ενώ το οραματικό του σχέδιο φτάνει μέχρι τον «δημοκρατικό καπιταλισμό». Θα είναι, λοιπόν, μια κεντρώα εκδοχή του σύγχρονου Τσίπρα; Θα επιδιώξει να συσπειρώσει δυνάμεις και πρόσωπα απ’ όλο το πολιτικό φάσμα; Ή θα κάνει τομή αφήνοντας πίσω του τις παλιές διαιρετικές γραμμές και θα επιλέξει πρόσωπα από το κοινωνικό πεδίο; Θα χρειαστεί οι ενδιαφερόμενοι να κάνουν κάποιους μήνες υπομονή. Ο Α. Τσίπρας δεν θα αργήσει, αλλά και δεν θα βιαστεί. Προσώρας μετράει δυνάμεις. Το περίπου 18%, με την πρόσθεση του πολύ πιθανόν και αρκετά πιθανόν, που απάντησαν σε δημοσκόπηση οι πολίτες αν θα ψηφίσουν ενδεχόμενο κόμμα Τσίπρα, ασφαλώς δεν ενθουσίασαν το επιτελείο του, που θα προσδοκούσε κάτι περισσότερο, ωστόσο δεν είναι αποτρεπτικό. Η επιλογή του Τσίπρα είναι σταδιακά να καταγραφεί ως η μόνη εναλλακτική στον Μητσοτάκη. Η εκτίμηση ότι όσο περνάει ο καιρός ο ίδιος θα κερδίζει πόντους καθώς ΠΑΣΟΚ, Πλεύση και ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να πείθουν ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, μένει να αποδειχθεί και να αποτυπωθεί στις δημοσκοπήσεις, αλλά και στις πολιτικές εξελίξεις του φθινοπώρου. Μέχρι τότε η ηγεσία Φάμελλου θα έχει… χτυποκάρδια.
Στο μεταξύ η νεοεκλεγείσα Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ συνεδρίασε για να ορίσει τους τομείς ευθύνης των μελών της. Υπενθυμίζουμε ότι τη θέση του εκπροσώπου Τύπου ανέλαβε ο Κ. Ζαχαριάδης, ενώ διευθυντής του πολιτικού γραφείου προέδρου είναι ο Θ. Θεοχαρόπουλος. Ενδεικτικό του νέου πολιτικού τοπίου του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι τον πολιτικό σχεδιασμό ανέλαβε ο Γ. Ραγκούσης, το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς η Μαρία Ρεπούση, το οργανωτικό η Ελένη Συμεωνίδου, την οικονομία ο Νίκος Παππάς, το αγροτικό και τη διαφάνεια ο Παύλος Πολάκης και τα κομματικά μέσα ενημέρωσης ο Γιάννης Μπουλέκος. Επίσης η Ρένα Δούρου την εξωτερική πολιτική και η πρώην γραμματέας Ράνια Σβίγκου τις διεθνείς και τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Τέλος, πρόεδρος της 15μελούς Επιτροπής Δεοντολογίας ορίστηκε ο Φώτης Κουβέλης.
