“Χαίρε ω χαίρε λευτεριά” αναφώνησαν στην κυβέρνηση. Επιτέλους, αυτή τη βδομάδα μπόρεσαν ελεύθερα να ασκήσουν την πολιτική όπως την έχουν ονειρευτεί, χωρίς φίλτρα και μάσκες. Να είναι απλά ο εαυτός τους. Και το έκαναν σε κάθε έκφανση της πολιτικής ζωής, χωρίς μέτρο, με ελευθερία.
Ελευθερία στον κακοποιητικό λόγο
Η αρχή έγινε με την (μη) ελευθερία της τέχνης, με μια ροζ σημαία που συμβολίζει τη ζωή να αποσύρεται από το ελληνικό προξενείο στη Νέα Υόρκη. Ξέρετε, ο αστικός μύθος λέει ότι οι εννιά ρίγες της ελληνικής σημαίας συλλαβίζουν τη φράση “ελευθερία ή θάνατος”. Ο κ. Γεραπετρίτης επέλεξε το θάνατο, να σιωπήσει μπροστά στις γυναικοκτονίες, για να έχει την ελευθερία να κινείται στους διαδρόμους της ακροδεξιάς, περήφανος, που η σημαία κυματίζει ελεύθερα και πάντα μπλε, στα χρώματα της ΝΔ.
Η ευκαιρία για τη λογοκρισία στην τέχνη δόθηκε μέσα στο κοινοβούλιο, όταν με αφορμή την τροπολογία της κυβέρνησης για κάποια νόμιμα εργατικά χέρια, για να ανθίσει η πρωτογενής παραγωγή και κυρίως οι παραγωγοί, τα ακροδεξιά κόμματα έκαναν αγώνα για το ποιο θα τερματίσει πρώτο: από την Ελληνική Λύση που κατήγγειλε δικαστική απόφαση να σταματήσει να χτυπά η καμπάνα [“αυτός είναι ο πολυπολιτισμός που υπηρετείτε;”, ειπώθηκε] έως τη Νίκη που μνημόνευσε τις Σουλιώτισσες του 1803 ή τους Σπαρτιάτες που είπαν ευθέως αυτό που υπονόησε η Νίκη [πρόκειται για “ολική εθνολογική αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού”]. Έτσι, ξεδιπλώθηκε κάθε πτυχή ακροδεξιάς, μισαλλόδοξης ρητορικής, η οποία επικροτήθηκε με την απόφαση να κατέβει η ροζ σημαία. Παράλληλα, δόθηκε και η ελευθερία στον Α. Σαμαρά (ως πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της ΝΔ) να μην περιληφθεί στον κανόνα της κομματικής πειθαρχίας και επομένως να καταψηφίσει την τροπολογία για την άδεια διαμονής. Έχει την ελευθερία και την ασυλία από τη ΝΔ να ασκεί ρητορική μίσους, όποτε θέλει. Και αυτό έχει ήδη κάνει, με τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, τη γειτονική Τουρκία. Όπως είπε και ο κ. Γεωργιάδης: “Προφανώς ένας πολιτικός που έχει αυτό το διαμέτρημα και ιστορία έχει διαφορετικά περιθώρια αυτονομίας από κάθε άλλο βουλευτή”. Πάσο ελευθερίας στον κακοποιητικό λόγο, λοιπόν, για τον κ. Σαμαρά.
Χωρίς αναστολές
Ύστερα, ήρθε το “ελεύθερο πανεπιστήμιο”, με την παραβίαση συνταγματικών δεσμεύσεων και την αυθαίρετη νομοθέτηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, που θα εξισώνονται με τα δημόσια πανεπιστήμια. Το “ελεύθερο πανεπιστήμιο” έρχεται να κουμπώσει με τη βάση εισαγωγής στα πανεπιστήμια, που έκοψαν εισακτέους ακόμα και εκείνους που αρίστευσαν (τα ιδιωτικά πανεπιστήμια φυσικά και θα αφορούν αυτές τις σχολές: νομική, ιατρική, αρχιτεκτονική, κλπ), με τη μείωση των θέσεων στα πανεπιστήμια, με την απαξίωση των ελληνικών πανεπιστημίων μέσα και από την πανεπιστημιακή αστυνομία που δεν χρειάστηκε να εφαρμοστεί, καθώς ο στόχος ήταν να παραμείνει ανοιχτή η συζήτηση για το πώς τα πανεπιστήμια είναι χώροι ανομίας.
Άνοιξε έτσι η όρεξη της κυβέρνησης να διεκδικηθεί και άλλη ελευθερία: απελευθερώθηκε από οποιαδήποτε ηθική αναστολή και υπερψήφισε την αύξηση των μισθών εξωκοινοβουλευτικών υπουργών και υφυπουργών κατά 45%. Εφεξής ο γενικός γραμματέας θα παίρνει 3.145 καθαρά, ο εξωκοινοβουλευτικός υφυπουργός 3.944, ο εξωκοινοβουλευτικός υπουργός 4.416. Η αδικία δυστυχώς δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως -ακόμα- αφού ο κοινοβουλευτικός υπουργός, υφυπουργός ή βουλευτής παίρνει 5.017 ευρώ. Ίσως όταν το επιτρέψουν τα δημοσιονομικά της χώρας… Την ίδια στιγμή οι συνταξιούχοι αντί για αυξήσεις βλέπουν μειώσεις γιατί τελικά η εισφορά αλληλεγγύης ροκανίζει την αύξηση 3% (όχι 45%!) που είχε νομοθετήσει η κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να χάνουν χρήματα. Αυτή είναι η ελευθερία της οικονομίας, όπως την αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση. Να είναι ικανοποιημένοι οι ημέτεροι. Στο όνομα αυτών, θεσμοθέτησε και την Ανάπλαση Α.Ε. που δίνει στην κυβέρνηση ελεύθερη πρόσβαση σε κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια, πετώντας έξω από το κάδρο τη νέα δημοτική αρχή της Αθήνας, αφού πια δεν είναι υπό τον έλεγχό της αυτός ο θώκος.
Ελεύθερες και ανελεύθερες οδοί
Μετά το καταγγελτικό για την Ελλάδα ψήφισμα του ευρωκοινοβουλίου, όπου εκφράζεται η “σοβαρή ανησυχία για τις σοβαρές και επίμονες καταγγελίες κατά των ελληνικών αρχών σε σχέση με επαναπροωθήσεις και βία κατά μεταναστών”, το οποίο υπερψηφίστηκε με 366 ψήφους, έναντι 154 κατά και 15 αποχές, επετεύχθη “ιστορική συμφωνία για την Ευρωπαϊκή Ένωση”, η οποία δίνει το ελεύθερο στις χώρες υποδοχής προσφυγικών ροών να κάνουν ό,τι θέλουν. Επί της ουσίας, η νέα συμφωνία προβλέπει ότι τα κράτη μέλη “πρώτης γραμμής” θα θεσπίσουν αυστηρότερες -και επομένως εξαιρετικά περιοριστικές- διαδικασίες παροχής ασύλου, χωρίς να ενισχύονται σε καμία περίπτωση (το αντίθετο) νόμιμες και ασφαλείς οδοί μετανάστευσης, ενώ θα υπάρχουν χώρες που θα εξαγοράζουν το να είναι “ελεύθερες” από μετανάστες σε βάρος άλλων χωρών (όπως η Ελλάδα) που θα εξαγοράζονται να παίρνουν το βάρος του προσφυγικού πάνω τους, χωρίς να τρώνε ράπισμα για τις αποτρεπτικές μεθόδους που εφαρμόζουν.
Και η δίψα για ελευθερία δεν κατευνάστηκε ούτε τότε. Η αποστολή φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα γίνεται “για τη διατήρηση της ελευθερίας των θαλάσσιων οδών και της προστασίας της ζωής των ναυτικών”, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας. Με πρόταγμα την “ελεύθερη ναυσιπλοΐα”, η Ελλάδα εμπλέκεται σε εμπόλεμη ζώνη στην Υεμένη. Για να βελτιώσει τη γεωστρατηγική της θέση, κατά την κυβέρνηση, ξεπερνά τα σύνορα της χώρας και την αποστολή της για την προστασία τους και αποκτά ενεργό ρόλο σε εμπόλεμη ζώνη. Πρόκειται για άλμα που αφήνει πίσω της τη γραμμή άμυνας, που πάγια διατηρούσε η χώρα.
Χώρα πρότυπο
H Ελλάδα ανακηρύχθηκε ως χώρα της χρονιάς από το περιοδικό Economist για το 2023, με τον πρωθυπουργό να κάνει λόγο για “αναγνώριση των προσπαθειών του ελληνικού λαού”. Το κείμενο που συνοδεύει τη βράβευση αναφέρει ότι πριν δέκα χρόνια “τα εισοδήματα είχαν καταρρεύσει, το κοινωνικό συμβόλαιο είχε φθαρεί και τα εξτρεμιστικά κόμματα της αριστεράς και της δεξιάς οργίαζαν”, ξεδιπλώνοντας σε όλη της την έκταση τη θεωρία των δύο άκρων. Ερχόμενο στο σήμερα τονίζει ότι “σήμερα η Ελλάδα απέχει πολύ από το να είναι τέλεια. Eνα σιδηροδρομικό δυστύχημα τον Φεβρουάριο αποκάλυψε τη διαφθορά και τις κακοτεχνίες στις υποδομές, ένα σκάνδαλο υποκλοπών και η κακομεταχείριση των μεταναστών έδειξαν ότι οι πολιτικές ελευθερίες μπορούν να βελτιωθούν”. Αναγνωρίζει δηλαδή ο Economist ότι η Ελλάδα είναι μία χώρα με διαφθορά και σκάνδαλα κατά της δημοκρατίας, που δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή. Και καταλήγει να αποκαλύψει τους λόγους της βράβευσης, που είναι η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και πώς μπορεί η Ελλάδα να γίνει το υπόδειγμα αυτής της πολιτικής: “Η κεντροδεξιά κυβέρνησή επανεξελέγη τον Ιούνιο (…) Η Ελλάδα δείχνει ότι από το χείλος της κατάρρευσης είναι δυνατόν να θεσπιστούν σκληρές, λογικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις, να ανασυγκροτηθεί το κοινωνικό συμβόλαιο, να επιδειχθεί συγκρατημένος πατριωτισμός – και να κερδηθούν ακόμα και οι εκλογές. Με τον μισό πλανήτη να πρόκειται να ψηφίσει το 2024, οι απανταχού δημοκράτες θα πρέπει να εστιάσουν εκεί». Ο Economist βράβευσε την Ελλάδα γιατί κατάφερε να γίνει το πρότυπό του: μια χώρα με σκληρή οικονομική πολιτική, πατριωτική, με ελεγχόμενη την κοινωνική αντίδραση. Και όλα αυτά τα έκανε ως δημοκρατικά εκλεγμένη διακυβέρνηση. Το μήνυμα της χρονιάς για τους νεοφιλελεύθερους είναι λίγο ή πολύ τι να τις κάνεις τις ανελεύθερες κοινωνίες όταν μπορείς να έχεις τέτοιες κυβερνήσεις, που έχουν την ελευθερία των κινήσεων, στο όνομα της δημοκρατίας. Και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε ω χαίρε Νέα Δημοκρατία.
