Φωτογραφία: Pool Photo / Ευρωπαϊκή Ένωση / Eurokinissi
Όταν ο πρώην πρωθυπουργός της Ολλανδίας και νυν γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε διαγκωνίζεται με τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Πετ Χέγκσεθ ως προς το ποιος θα υμνήσει καλύτερα το μεγαλείο του Τραμπ στην …επίλυση του Μεσανατολικού, όσοι ήλπιζαν πως η Σύνοδος των 27 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, την Πέμπτη στις Βρυξέλλες, θα διαφοροποιούνταν από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ που είχε μόλις ολοκληρωθεί, προσδοκούσαν ένα θαύμα. Θαύματα δεν γίνονται.
Η Ευρωπαϊκή Σύνοδος υπήρξε εξαιρετικά διακριτική στο θέμα της Μέσης Ανατολής και του πολέμου των 12 ημερών. Εξάλλου, η κατάπαυση των εχθροπραξιών στηρίζεται στην ισορροπία τρόμου που επέβαλε (και πανηγύρισε) ο Ντόναλντ Τραμπ και την ανοχή των νικηφόρων διαγγελμάτων όλων των εμπλεκομένων, ώστε να κατευναστούν (αν όχι να πειστούν) τα εσωτερικά τους ακροατήρια. Πίσω από τις φανφάρες, τα δεδομένα γυμνά περιλαμβάνουν τη λήξη κάθε συνεργασίας του Ιράν με τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας, την ανάκτηση δημοσκοπικών πόντων του Νετανιάχου και του κόμματος του Λικούντ που είχαν κινδυνεύσει σοβαρά το προηγούμενο διάστημα, τη ντιρεκτίβα Τραμπ στα ισραηλινά δικαστήρια να μην πλήξουν τον «απαράμιλλο αυτόν πολέμαρχο» και κάποια τρισ. δολάρια που θα εισπράξουν οι φίλοι του Τραμπ της βιομηχανίας όπλων, μετά τον εξοπλιστικό εκβιασμό στους Ευρωπαίους.
Για όλα αυτά, ελάχιστα υπήρχαν να ειπωθούν στις Βρυξέλλες. Η ευρωπαϊκή πολιτική υπήρξε σχεδόν ανύπαρκτη από την πρώτη στιγμή της εισβολής στη Γάζα. Οι δημόσιες δηλώσεις του ισπανού πρωθυπουργού για πλήρη αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης και του ιρλανδού ομολόγου του για σύναψη εμπορικών και οικονομικών σχέσεων με τους Παλαιστίνιους, ίσως να έσωσαν την τιμή των δύο κρατών. Με την προσθήκη της Σλοβενίας, οι χώρες που απαίτησαν τη μέγιστη πίεση στον Νετανιάχου ως προς τον τερματισμό της ανθρωπιστικής κρίσης και της εργαλειοποίησης της πείνας στη Γάζα ήταν μόνο τρεις. Οι υπόλοιπες φέρουν το στίγμα της σιωπής.
Έτσι η Σύνοδος θύμιζε πολύ τη συνέλευση των ποντικών στον μύθο του Αισώπου: λογύδρια για την ανάγκη αμυντικής θωράκισης της Ευρώπης έναντι της ρωσικής απειλής, ανάγκη στρατιωτικής ενίσχυσης της Ουκρανίας, περαιτέρω σκλήρυνση της ευρωπαϊκής πολιτικής για τους πρόσφυγες. Εδώ υπάρχουν συμπτώσεις. Η εκτίμηση της κατάστασης και η ευρωπαϊκή παρέμβαση στη Μέση Ανατολή συναντά αφόρητη πολυγλωσσία, την καλύτερη μέθοδο για να μη ληφθεί καμία απόφαση. Σε αυτό το πλαίσιο, η προβληματική για την αυτονόμηση της ΕΕ λόγω της αφερεγγυότητας του αμερικανού προέδρου ηχεί σαν κακόγουστο αστείο. Ποιος θα έδενε την κουδούνα στην ουρά της γάτας; Δεν είναι παράξενο πως συνεντεύξεις και ανακοινώσεις μετά τη λήξη των εργασιών ελάχιστα απασχόλησαν τα διεθνή μέσα.
Στο μεταξύ, η πορεία προς τον θάνατο του πληθυσμού της Γάζας συνεχίζεται, δεκάδες νεκροί προστίθενται κάθε μέρα, οι ιρανοί πολίτες που έβλεπαν μια κάποια χαλάρωση στην ακραία καταστολή, τις μαζικές διώξεις και τη θεοκρατική τρομοκρατία ξαναζούν τη χειρότερη εκδοχή του καθεστώτος, ήδη από την έναρξη των επιθέσεων, εξοργισμένοι επιπλέον με την έλλειψη ετοιμότητας του κράτους να τις αντιμετωπίσει.
Την ώρα που η Ευρωπαϊκή Σύνοδος εξέπνεε και τυπικά, ισραηλινή εφημερίδα δημοσίευε την είδηση ενός κοινού προσχέδιου συμφωνίας Τραμπ – Νετανιάχου, για το «τέλος του πολέμου στη Γάζα», άμεσης εφαρμογής. Προβλέπει ισραηλινή κυριαρχία στη Δυτική Όχθη, αναγνώριση του ισραηλινού κράτους και σύναψη σχέσεων με Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Κατάρ και πιθανώς Συρία, Λιβύη, Αίγυπτο, συνδιοίκηση τεσσάρων «φιλικών» αραβικών χωρών στη Λωρίδα της Γάζας, εκδίωξη της Χαμάς και των μελών της από την περιοχή.
Μια ακόμα εκδοχή της ισοπεδωτικής ειρήνης του ισχυρού. Μια ακόμα περίπτωση για την οποία οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και οι θεσμοί (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) δεν θα βρουν πιθανότατα κάτι να πουν.
