ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥΣ
Η νεοφιλελεύθερη αυστηρότητα μεταμφιέζεται σε συνέπεια
Κάθε φορά που θα αρχίζει μια διαπραγμάτευση, μέρες πριν, στον Τύπο αρχίζουν οι διαρροές ότι οι προτάσεις, που σκέφτεται να προτείνει η ελληνική πλευρά, απορρίπτονται προκαταβολικά από τους δανειστές. Όπως σπεύδουν να υποστηρίξουν οι εγχώριοι Ηρακλείς της τροϊκανής ορθοδοξίας, αυτό συμβαίνει διότι οι δανειστές θέλουν να αποκτήσουμε στην Ελλάδα «κουλτούρα συνέπειας». Άρα, όπως και τότε με τις 100 δόσεις, έτσι και τώρα αντιδρούν στις προτάσεις, π.χ., για τον «ακατάσχετο λογαριασμό», υπό τον όρο ότι θα καταβάλλονται οι τρέχουσες υποχρεώσεις, για το πάγωμα των ως τώρα οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία, για την εθελοντική αποκάλυψη κεφαλαίων που διέφυγαν στο εξωτερικό κ.τ.λ., κ.τ.λ.
Υπάρχει, προφανώς, η τιμωρητική λογική που διατρέχει, πάντα, τη λογική της τρόικας. Όμως, στο βάθος, αυτή η δήθεν πίεση για «κουλτούρα συνέπειας» δεν είναι τίποτε άλλο παρά η νεοφιλελεύθερη αυστηρότητα, που αποβλέπει στην εκκαθάριση των «ασθενών» επιχειρήσεων και, μέσω περαιτέρω συγκέντρωσης, στην ενίσχυση των «υγειών» Προφανώς, ξεχνούν ότι ο χωρισμός αυτός είναι νόθος ή σωστότερα είναι εικόνα απότοκη των πολιτικών λιτότητας, της εσωτερικής υποτίμησης. Δηλαδή, είναι τέκνο της δικής τους πολιτικής. Ξεχνούν, ακόμη, και όσα εκείνοι λένε περί επιπτώσεων των capital controls, που έκλεισαν, δήθεν, υγιείς επιχειρήσεις, όπως λένε, για να κατακρίνουν την κυβέρνηση.
Καθώς η ελληνική οικονομία σταθεροποιείται και σιγά-σιγά φεύγει από την ύφεση, εντούτοις, είναι η καταλληλότερη στιγμή να παρθούν μέτρα διευκόλυνσης των επιχειρήσεων και των καταναλωτών, ούτως ώστε απελευθερωμένοι, μερικώς, από τα δυσβάστακτα βάρη της λιτότητας, να συναντηθούν με τη διαφαινόμενη ανοδική τάση, να την ενισχύσουν. Είναι ακριβώς η ώρα που όσοι διευκολύνονται από τα μέτρα ελάφρυνσης – διευκόλυνσης μπορούν να μπουν και να μείνουν στον κανονικό κύκλο της οικονομίας.
Όμως, είναι με πολλούς τρόπους φανερό, ότι οι δανειστές δεν έχουν ως κύριο στόχο την επάνοδο της ελληνικής οικονομίας στην ανάπτυξη, όσο στη διασφάλιση των δανείων τους και την κατίσχυση των νεοφιλελεύθερων δογμάτων τους ως το τέλος. Γι’ αυτό και καθυστερούν ή αφήνουν για πολύ αργότερα μέτρα θετικά για την οικονομία, θέλοντας πριν να εξασφαλίσουν τα λεγόμενα προαπαιτούμενα, τα οποία πολύ συχνά είναι επίσης υφεσιακά.
Φυσικά, κατά την διαπραγμάτευση οι δανειστές δεν μπορούν να μείνουν αμετάθετοι στις αρχικές τους αρνήσεις. Οπότε εκεί αρχίζει η αποκάλυψη της γελοιότητας του εγχώριου Τύπου. Διότι έχει προβλέψει ήδη, επιχαίροντας, ότι η ελληνική κυβέρνηση θα «φάει πόρτα». Είναι κι’ αυτό ένα νέο στοιχείο της αντιπαράθεσης αυτή την περίοδο, η ανεύθυνη και όρια και αρχές, δηλαδή, πολεμική.
Π. Κ.
