Η διαχρονική ατιμωρησία της αστυνομικής αυθαιρεσίας και τα μέτρα που (δεν) παίρνει η παρούσα κυβέρνηση’
«Θεωρώ απαράδεκτες και πολιτικά επικίνδυνες τις ενέργειες κάποιων ανδρών των ΜΑΤ, οι οποίοι χτύπησαν στα τυφλά συγκεντρωμένους διαδηλωτές με δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν στο νοσοκομείο τραυματισμένοι, ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιάννης Δελής και η Θοδώρα Δριμάλα, μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ και στέλεχος του ΠΑΜΕ. Αυτού του είδους οι αντιδημοκρατικές πρακτικές όσων επιμένουν να μη λαμβάνουν το μήνυμα των καιρών και νοσταλγούν άλλες, σκοτεινές, εποχές, δεν είναι ανεκτές», ήταν η ανακοίνωση της υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Όλγας Γεροβασίλη για το περιστατικό αστυνομικής αυθαιρεσίας που έλαβε χώρα στις 11 του μηνός κατά τη διαδήλωση των εκπαιδευτικών για τους διορισμούς.
Ωμή βία
Παρόλα αυτά, το μήνυμα δεν φαίνεται να λήφθηκε σοβαρά υπόψιν, αφού τη Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου, σημειώθηκε εκ νέου τραυματισμός διαδηλώτριας εκπαιδευτικού, από ευθεία βολή δακρυγόνου πάνω της. «Καταγγέλλω απερίφραστα την ωμή βία της αστυνομίας ενάντια σε ειρηνικούς απεργούς-διαδηλωτές, αστυνομική βία που είχε ως αποτέλεσμα να τραυματιστούν διαδηλωτές εκπαιδευτικοί. Δεν είναι “ανεκτή” η σημερινή στάση και πράξη της αστυνομίας- ΜΑΤ, αλλά, ως δείγμα βούλησης ανάληψης πολιτικής ευθύνης από την ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, ζητώ άμεσα πολιτικές ενέργειες και πράξεις πέραν της ΕΔΕ που αποφάσισε, ώστε να μην επαναληφθούν παρόμοιες ενέργειες από την αστυνομία» σημειώνει στην «Εποχή» ο Ζήσης Καπρανάς, ειδικός γραμματέας του ΔΣ της ΔΟΕ, εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο των Εκπαιδευτικών Ριζοσπαστικής Αριστεράς, τονίζοντας πως το εκπαιδευτικό κίνημα δεν πρόκειται να φοβηθεί από αυτές τις πρακτικές και να σταματήσει τις διεκδικήσεις τους.
Ανακοίνωση που καταδίκαζε τα περιστατικά βίας εξέδωσε και ο τομέας Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς πρωτοστατούσε διαχρονικά στην καταγγελία της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Ενώ, λοιπόν, όντας κυβέρνηση, θα περίμενε κανείς να έχει λάβει σαφή μέτρα καταπολέμησης τέτοιων φαινομένων, σύμφωνα με τους συνομιλητές μας, δεν έχει επέλθει κάποια αλλαγή. «Οι τακτικές απώθησης πλήθους παραμένουν αγκάθι για την αστυνομία. Σε αυτό το θέμα, δεν φαίνεται να έχει αλλάξει κάτι τα τελευταία χρόνια, αλλά ότι προκρίνεται το ζήτημα της αντιμετώπισης του πλήθους μέσω χημικών και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, που έχει κατακριθεί πολλές φορές. Η εναλλακτική που δόθηκε μερικές φορές ήταν η ρίψη ύδατος, ωστόσο γνωρίζουμε ότι μπορούν να υπάρξουν κι άλλες μη κατασταλτικές δράσεις, αλλά προληπτικές για το πώς θα ελέγχεται μια δημόσια συνάθροιση», σημειώνει η Σοφία Βιδάλη, εγκληματολόγος και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Θράκης.
Αναίτιες και άσκοπες προσαγωγές
Η συνέχιση της κατασταλτικής αντίληψης της αστυνομίας όσον αφορά τις συναθροίσεις φάνηκε και μια τρίτη φορά πάλι την περασμένη εβδομάδα, με τις δεκάδες άσκοπες προσαγωγές την Κυριακή 13 Ιανουαρίου, όταν είχε μαζευτεί κόσμος έξω από το Μέγαρο Μουσικής, όπου πραγματοποιούταν εκδήλωση για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και 6 προσαγωγές μελών της οργανωτικής επιτροπής για τη διενέργεια δημοψηφίσματος για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Πρόκειται για άτομα ηλικίας από 60 μέχρι 82, και μάλιστα δημόσια πρόσωπα, καθώς τρεις εξ αυτών ήταν συντάκτες της διακήρυξης της 3ης Σεπτεμβρίου. Όταν έγινε η προσαγωγή τους για εξακρίβωση στοιχείων στη ΓΑΔΑ, βρίσκονταν απέναντι από το Μέγαρο Μουσικής, περιμένοντας τους υπόλοιπους της επιτροπής για να ανοίξουν πανό, το οποίο δεν έφεραν καν πάνω τους, σύμφωνα με το δικηγόρο τους Βασίλη Ασημακόπουλο. «Πέραν ότι η προσαγωγή τους δεν δικαιολογείται από κανένα στοιχείο, η στάση της αστυνομίας παρέμεινε προβληματική και στη συνέχεια, καθώς ενώ είχαν ταυτότητες μαζί τους και είχε ολοκληρωθεί η εξακρίβωση, τους κράτησαν άσκοπα στη ΓΑΔΑ επί 4 ώρες. Μάλιστα, αφού επικοινώνησαν μία φορά μαζί μου, έπειτα τους πήραν τα κινητά, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να συνεννοηθώ με τους πελάτες μου, και αφού μετέβηκα στην Ασφάλεια, δεν μου επέτρεψαν να συναντηθώ μαζί τους. Αυτή η στάση είναι ανεπίτρεπτη και προφανώς έχουμε καταθέσει σχετική καταγγελία», περιγράφει στην «Εποχή» ο δικηγόρος.
«Όποτε έχουμε διαδηλώσεις κατά κυβερνητικών μέτρων, δεν βλέπουμε καμία διαφοροποίηση στην αντιμετώπιση τους, ούτε όσον αφορά νομοθετικές πρωτοβουλίες, ούτε και στην πράξη. Ουσιαστικά ισχύει το ίδιο πλαίσιο από το 1991, από τις προσαγωγές, μέχρι τη χρήση βίας και όπλου. Δεν αρκούν οι εξαγγελίες καταδίκης, θα πρέπει να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα», τονίζει ο Δημήτρης Σαραφιανός, μέλος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
Το αίτημα παραμένει, τέσσερα χρόνια μετά
Στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αστυνομία το 2015 ήταν η κατάργηση του σώματος των ΜΑΤ, όπως και η απόσυρση των χημικών. Θέση που, όπως επισημαίνει ο Πάνος Λάμπρου από τον τομέα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, παραμένει και σήμερα και συνεχίζουν να το θέτουν ως αίτημα στο υπουργείο. Ο λόγος που δεν εφαρμόστηκε μέχρι τώρα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι εξαιτίας της «επιλογής απ’ ό,τι φαίνεται μπροστά στο πρόβλημα των σωμάτων ασφαλείας να μην υπάρξει τομή, καθώς κρίθηκε πως θα δημιουργούσε άλλα προβλήματα. Δυστυχώς, όμως, φαίνεται ότι δεν υπάρχει περιθώριο για κάτι τέτοιο. Είναι, λοιπόν, επιτακτική ανάγκη η αλλαγή και η αυτοκριτική για την προσέγγιση συνεννόησης, αντί μιας πιο αυστηρής στάσης, ειδικά όταν υπάρχουν ακροδεξιοί θύλακες στην αστυνομία και ιδιαίτερα της ΧΑ. Να σημειωθεί, βέβαια, πως αυτά τα περιστατικά συνέβησαν και σε μία περίεργη χρονική συγκυρία, δηλαδή που υπήρχε το θέμα της ψήφου εμπιστοσύνης, και γεννά ερωτηματικά για τη στάση της αστυνομίας, χωρίς βέβαια αυτό να αποτελεί δικαιολογία, γιατί έχουμε συνεχόμενα τέτοιου είδους περιστατικά».
Στην ανάγκη κατάργησης της χρήσης χημικών φαίνεται να υπάρχει συμφωνία στους κόλπους της προοδευτικής πλευράς. Όσον αφορά, όμως, την κατάργηση των ΜΑΤ το ζήτημα είναι πιο περίπλοκο καθώς, όπως επισημαίνεται από τη Σοφία Βιδάλη, αυτή μπορεί να ενέχει μεγαλύτερους κινδύνους: «Η κατάργηση των ΜΑΤ είναι εκτός τόπου και χρόνου, γιατί σημαίνει κατάργηση της μοναδικής δύναμης της πολιτείας για την απώθηση μαζικής βίας και παρανομίας. Η άλλη εναλλακτική είναι ο στρατός, που θα είναι πολύ χειρότερη η χρήση του. Το θέμα δεν είναι η κατάργηση των ΜΑΤ, αλλά ποια πολιτική χρησιμοποιείς για τον έλεγχο των διαδηλώσεων, πώς εκπαιδεύεις το προσωπικό αυτών των μονάδων, ώστε να αντιμετωπίζουν τους διαδηλωτές ως πολίτες κι όχι σαν εχθρούς, πόσο συχνά υπάρχει εναλλαγή των αστυνομικών σε αυτή τη μονάδα, ώστε να μην γίνεται η βία η επαγγελματική τους ρουτίνα και να μην γίνονται κυνικοί ή να μην εξουθενώνονται επαγγελματικά. Αντίθετα από ό,τι πιστεύεται, η σύγχρονη αντίληψη για αυτές τις δυνάμεις είναι πώς ίσα ίσα διαφυλάσσουν το δικαίωμα στη διαδήλωση, βοηθούν και προστατεύουν τους πολίτες όταν το ασκούν. Αυτή η αντίληψη βέβαια δύσκολα θα περνούσε στην ελληνική αστυνομία, αλλά δεν έχει γίνει και κάποια προσπάθεια σε αυτή την κατεύθυνση».
Γενικευμένο πλαίσιο ατιμωρησίας
Το ζήτημα, όμως, της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας δεν αφορά μόνο τα ΜΑΤ και τη στάση απέναντι στις διαδηλώσεις, αλλά αποτελεί ένα ευρύτερο, διαχρονικό, φαινόμενο, που συνεχίζει να παρουσιάζεται και κάτω από την πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, από το πρόσφατο λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου, μέχρι τη χρήση σωματικής ή λεκτικής βίας στους πρόσφυγες της Μόριας κ.ά. Ενώ σοβαρό μελανό σημείο, που παραμένει ακόμα αναπάντητο από το υπουργείο Προστασίας, είναι οι δεκάδες επώνυμες καταγγελίες για επαναπροωθήσεις προσφύγων από την αστυνομία στον Έβρο.
«Δεν μπορούμε να πούμε ότι υπήρξε μείωση του φαινομένου της αστυνομικής βίας τα τελευταία χρόνια. Επειδή, μάλιστα, συνεχίζουν να βλέπουν ότι υπάρχει ατιμωρησία για όσους αστυνομικούς προβαίνουν σε τέτοιες πράξεις, συνεχίζουν κι αυτοί την ίδια αυθαιρεσία. Στον δε Έβρο, λόγω αύξησης των αφίξεων, έχουμε και αύξηση των επαναπροωθήσεων. Πρόκειται για πρωτοφανή βία για τη μεταπολίτευση, και στην πραγματικότητα οι περιπτώσεις επαναπροώθησης είναι ακόμα περισσότερες απ’ ό,τι μας καταγγέλλονται. Το υπουργείο το μόνο που απαντά σχετικά είναι ότι δεν γίνονται, χωρίς όμως να έχει ζητήσει καμία σοβαρή έρευνα για το φαινόμενο», υπογραμμίζει ο Παναγιώτης Δημητράς, πρόεδρος του Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι.
Η πρακτική των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης συμπεριφοράς, ιδίως σε βάρος μεταναστών και Ρομά, είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο, σύμφωνα και με το υπόμνημα τη δρ. Νατάσας Μαυρονικόλα, επίκουρη καθηγήτρια Νομικής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Birmingham, βάση του οποίου έγινε και η συζήτηση για την αστυνόμευση, που διοργανώθηκε στις 10 και 11 Ιανουαρίου από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Στο υπόμνημα καταγράφονται πλείστα περιστατικά και καταγγελίες για χρήση βασανιστηρίων και κακομεταχείρισης από αστυνομικούς κατά τη διάρκεια συλλήψεων, παραμονής στα αστυνομικά τμήματα, στα πλαίσια μετανάστευσης, κράτησης και απέλασης μεταναστών τα τελευταία 20 χρόνια περίπου. Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, σύμφωνα με την καθηγήτρια, είναι οι περιπτώσεις κακομεταχείρισης Ρομά και μεταναστών ακόμα και όταν αυτοί προσέρχονται στα αστυνομικά τμήματα για να ζητήσουν προστασία και αντί αυτού, τους ασκείται βία.
Τα περιστατικά αυτά φαίνεται να ανθούν, καθώς υπάρχει ένα γενικευμένο πλαίσιο ατιμωρησίας. Πρώτο στοιχείο αυτού του πλαισίου είναι οι πολύ ελαφριές ποινές των δραστών, γεγονός που οδήγησε τον επίτροπο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης το 2017 να ζητήσει την τροποποίηση του ορισμού των βασανιστηρίων στην Ελλάδα, ώστε να ευθυγραμμιστεί με τη διεθνή νομολογία και να μην αφήνεται η δυνατότητα για ποινές-χάδι. Η απάντηση του υπουργείου Δικαιοσύνης ήταν πως το ζήτημα εξετάζεται από τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή στην οποία ανατέθηκε η μεταρρύθμιση του Ποινικού Κώδικα.
Κυρώσεις και καταστολή
«Η ανάγκη σαφών και παραδειγματικών κυρώσεων σε όσους παραβαίνουν τις εντολές της πολιτικής ηγεσίας και ασκούν άσκοπη βία» επισημαίνεται και από τον Πάνο Λάμπρου. Ενώ και ο Δημήτρης Σαραφιανός τονίζει πως «το πρώτο που θα έπρεπε να εφαρμόζεται είναι η απευθείας διαθεσιμότητα για όσους έχει καταγραφεί ότι μετείχαν σε υποθέσεις αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας, μέχρι να καταλήξουν οι διοικητικές και δικαστικές διαδικασίες, και σε περίπτωση ενοχής, η ποινή θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνει σίγουρα την απόταξη από το σώμα. Δεν μπορούν να υπάρχουν ποινές χάδι σε αστυνομικούς που έχουν κάνει χρήση άσκοπης, μη αναλογικής, βίας και έπειτα να πληρώνουμε αποζημίωση ως κράτος, όπως έχουμε κληθεί πολλές φορές από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, για την παράνομη δράση ατόμων που εξακολουθούν να είναι μέσα στην αστυνομία».
Παρόλ’ αυτά, όπως επισημαίνεται από τη Σοφία Βιδάλη, πρέπει να υπάρξει προσοχή στο ζήτημα των κυρώσεων και να μην φτάσουμε από το ένα άκρο στο άλλο: «Η φιλελεύθερη αντίληψη κατά της καταστολής δεν μπορεί να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Όταν είμαστε κατά της καταστολής, σημαίνει ότι δεν πρέπει να επιβληθεί ούτε μέσα στην αστυνομία. Όταν οι ποινές είναι βαριές, όπως η απόταξη, ιδίως αν πρόκειται για χαμηλής απαξίας πειθαρχικά αδικήματα, είναι πιο πιθανό να αποφεύγεται στην πράξη η επιβολή τους στο πλαίσιο των διοικητικών πειθαρχικών διαδικασιών. Η επίγνωση ότι μια βαριά πειθαρχική ποινή μπορεί να καταστρέψει την οικογενειακή ζωή των αστυνομικών, ανεξάρτητα από το βαθμό ευθύνης τους, μπορεί να οδηγεί ουσιαστικά σε αδρανοποίηση της ουσίας της διαδικασίας καθώς είναι πιθανό σε ορισμένες περιπτώσεις οι αστυνομικοί που διεξάγουν ΕΔΑ να νιώθουν ότι θα καταστρέψουν έτσι τη ζωή των συναδέλφων τους. Στο ίδιο πλαίσιο, και με αυτό το σκεπτικό, η ποινή της απόταξης θα πρέπει να επιβάλλεται για συγκεκριμένα ακραία περιστατικά. Αλλά θα πρέπει να υπάρχουν άλλα μέτρα ουσιαστικά».
Η πρακτική των ΕΔΕ
Προβληματικό στοιχείο, όμως, που συμβάλλει στην κουλτούρα ατιμωρησίας που υπάρχει στην αστυνομία, κρίνεται και η ίδια η διαδικασία ελέγχου που υπάρχει για τα περιστατικά βίας και αυθαιρεσίας, αφού πρόκειται για ένορκες διοικητικές εξετάσεις (ΕΔΕ) που διενεργούνται από την ίδια την αστυνομία. Ακόμα και αν ο νόμος προβλέπει την εξέταση τέτοιων υποθέσεων από άλλη αστυνομική υπηρεσία από αυτή του κατηγορουμένου, αυτό πολλές φορές δεν συμβαίνει. «Οι ΕΔΕ δεν έχουμε δει να επιφέρουν καμία αλλαγή. Για παράδειγμα, για τον τραυματισμό της κ. Παπαδόγιαννη από δακρυγόνο το 2015, η ΕΔΕ δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Ακόμα και αν διατάσσονται ΕΔΕ, δεν φαίνονται ικανές να σταματήσουν το όργιο της αστυνομικής βίας», επισημαίνει ο Δημήτρης Σαραφιανός.
Το 2016 η κυβέρνηση προσπάθησε να κάνει ένα βήμα προς την καλύτερη διερεύνηση περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας, θεσπίζοντας σχετικό μηχανισμό στο πλαίσιο του Συνηγόρου του Πολίτη. Παρόλ’ αυτά, σύμφωνα με το υπόμνημα, «υπάρχει ανησυχία κατά πόσον αυτός είναι αποτελεσματικός, καθώς τα πορίσματα και οι συστάσεις του δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα και δεν έχουν άμεσο αντίκτυπο σε ποινικές διαδικασίες. Συνεχίζεται η εξάρτηση από διοικητικές διαδικασίες, οι οποίες καταδικάστηκαν κατ’ επανάληψη ως ακατάλληλες για την εκπλήρωση έρευνας. Οι παρακωλύσεις και τα αντικίνητρα σε σχέση με την υποβολή καταγγελιών φαίνεται ότι εξακολουθούν να υφίστανται».
Η αναποτελεσματικότητα του μηχανισμού ελέγχου στο πλαίσιο του Συνηγόρου του Πολίτη σημειώνεται και από τον Παναγιώτη Δημητρά, δίνοντας ως παράδειγμα το ζήτημα των επαναπροωθήσεων, για τις οποίες ο μηχανισμός κατέθεσε απλά ερώτημα προς την αστυνομία αν γίνονται και όταν έλαβε αρνητική απάντηση, η εξέταση του ζητήματος τελείωσε εκεί. «Έχουν γίνει άπειρες συστάσεις ότι πρέπει να αλλάξει η διαδικασία των ΕΔΕ. Η διαδικασία ελέγχου θα έπρεπε να γίνεται όπως στην Κύπρο, από μια πλήρως ανεξάρτητη αρχή που θα διεξάγει την έρευνα». Θέση που υπήρχε και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και επισημαίνεται από τον Πάνο Λάμπρου, τονίζοντας όμως πως μέχρι τότε σε τέτοιες περιπτώσεις «πρέπει η πολιτεία να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια του νόμου για την αστυνομική αυθαιρεσία, όπως συνέβη στην υπόθεση του Ζακ Κωστόπουλο, που προχωρά, με τη σχετική ΕΔΕ να έχει προτείνει σημαντικές κυρώσεις, γεγονός ελπιδοφόρο».
Πρόληψη και μετά έλεγχος
«Ζητούμενο, όμως», όπως τονίζει η Σοφία Βιδάλη, «είναι η πρόληψη και μετά ο έλεγχος. Ο έλεγχος δεν σημαίνει αλλαγή και εμείς αυτό είναι που χρειαζόμαστε. Και οι αλλαγές δεν γίνονται χωρίς συγκρούσεις, αλλά και χωρίς συναινέσεις». Θέτει έτσι ως καίριο ζήτημα, αυτό της εκπαίδευσης: όπως επισημαίνει η είσοδος στη σχολή δεν μπορεί να σημαίνει a priori και την είσοδο έπειτα στην αστυνομία και επίσης, είναι αναγκαία μια αξιολόγηση για την τοποθέτηση των αστυνομικών στις κατά τόπους υπηρεσίες, που να βασίζεται στις ικανότητες και τις δυνατότητές τους. «Η εκπαίδευση θα πρέπει να αλλάξει, ώστε να υπάρξει ισορροπία ανάμεσα σε πρόληψη και καταστολή, αλλά και για να υπερβούμε το στρατιωτικό μοντέλο λειτουργίας της αστυνομίας και τέλος να ενισχυθεί ο επαγγελματισμός και η αποτελεσματικότητα της αστυνομίας μέσα από την ανάπτυξη τάξεων βιωματικής εκπαίδευσης και προσομοιώσεων. Εδώ και αρκετά χρόνια γίνονται επιμορφωτικά σεμινάρια, οι αστυνομικοί διδάσκονται π.χ. για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά αυτή η διδασκαλία δεν μπορεί να αλλάξει ένα θεσμό που επί δεκαετίες λειτουργεί στρατιωτικά».
Ενώ από το Δημήτρη Σαραφιανό σημειώνεται και η ανάγκη εποπτείας της εκπαίδευσης, αφού δεν αρκεί να αλλάξουν απλά τα εγχειρίδια, αν όταν διδάσκονται, αγνοούνται, υπογραμμίζοντας όμως πως «όσα μέτρα κι αν πάρει κάποιος, το θέμα είναι τι θέλει να κάνει με την αστυνομία. Το ζήτημα δεν είναι μόνο νομοθετικών ρυθμίσεων, αλλά πρωτίστως πολιτικής βούλησης».
«Από μεριάς κυβέρνησης, έγιναν κάποιες κινήσεις για την αναμόρφωση της αστυνομίας, όπως η κατάργηση της ομάδας Δέλτα, αλλά έχουν καθυστερήσει πολλά ακόμα, όπως η δημοκρατική διαπαιδαγώγηση, η ένταξη στην αστυνομία με μοριοδότηση ατόμων κοινωνικών ομάδων, όπως Ρομά και ΛΟΑΤΚΙ άτομα, που θα άλλαζαν την κουλτούρα μέσα στο σώμα, όπως και νέων επιστημόνων. Αυτά τα βήματα πρέπει να είχαν γίνει εχθές, γιατί αλλιώς δημιουργείται έλλειψη εμπιστοσύνης από τον κόσμο στην αστυνομία και ότι θα υπάρξει δικαιοσύνη σε περιπτώσεις βίας και αυθαιρεσίας. Πρέπει να αποδείξουμε ότι δεν είναι έτσι», τονίζει από την πλευρά του τομέα Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ ο Πάνος Λάμπρου.
Μέχρι τον Σεπτέμβρη θα πρέπει να έχουν δοθεί απαντήσεις
Στις αρχές του Δεκεμβρίου η Επιτροπή υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης εξέδωσε αυστηρές αποφάσεις για τη 10ετή μη συμμόρφωση της ελληνικής πολιτείας με πλήθος καταδικαστικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) όσον αφορά την ατιμωρησία των σωμάτων ασφαλείας. Συγκεκριμένα, η Ελλάδα ελέγχεται για τις σύντομες προθεσμίες παραγραφής αδικημάτων για βασανιστήρια και κακομεταχείριση, που οδηγούν σε μη επανεξέταση των υποθέσεων που καταδικάστηκαν από το ΕΔΔΑ, για τυχόν παραμονή στην υπηρεσία αστυνομικών και λιμενικών που ήταν δράστες βασανιστηρίων, για την αποτελεσματικότητα ή μη του Συνηγόρου του Πολίτη ως νέου μηχανισμού διερεύνησης των σχετικών καταγγελιών και για τον αντίκτυπο της εισαγωγής του ρατσιστικού κινήτρου στη διερεύνηση αυτών των υποθέσεων. Όπως και για το γεγονός ότι πολλές ποινές φυλάκισης για βασανισμό και κακομεταχείριση μετατράπηκαν σε χρηματικά πρόστιμα. Η ελληνική πολιτεία καλείται μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου να δώσει λεπτομερείς πληροφορίες για το πώς πρόκειται να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα θέματα.
Τζέλα Αλιπράντη
