Τι είναι, αλήθεια, οι δημοσιογράφοι αν όχι εργάτριες κι εργάτες της διάνοιας, με όλες τις δουλείες που έχει κάθε άλλο εργαζόμενο, εξαρτημένο από τον μισθό του; Κι αν είναι ολίγον περισσότερο αυτάρεσκοι/ες, καθ’ ότι διατρίβουν στα προαύλια της εξουσίας, της πολιτικής και των επιχειρήσεων, και νιώθουν πως παίρνουν μερτικό, φενάκη είναι: οι άνθρωποι που έκαναν δουλειά την αποκάλυψη του «τι πραγματικά συμβαίνει» είναι υπόλογοι, όπως και κάθε άλλο, στον εργοδότη του. Σε εκείνον που έχει το μαχαίρι και το καρπούζι για ό,τι γράφεται και δεν γράφεται, λέγεται και δεν λέγεται.
Τον τόνο δίνουν οι «φίρμες». Εκείνες κι εκείνοι που έχτισαν καριέρες με τα «ναι», με τις διαρκείς καταφάσεις στους από πάνω, τους μόνιμους προσηλυτιστές κατά Αντόνιο Γράμσι. Και ταύτισαν τις ζωές, και τις συνειδήσεις τους, με όσ@ διαμορφώνουν, δια της προπαγάνδας, την κοινή γνώμη. Αλλά αν αυτός ο εσμός των επαγγελματιών που δημόσια γράφει και ομιλεί, απολαμβάνει τα προνόμιά της εξουσίας του κι έχει διαρρήξει προ πολλού κάθε σχέση με το κοινωνικό σώμα, υπάρχουν και οι άλλοι/ες. Οι είλωτες της ενημέρωσης, οι αθέατοι/ες, οι κατακρεουργημένοι/ες από την ένταση της εργασίας, αυτοί/ες που ή απολύονται ή υπακούουν, για τον επιούσιο, στον εργοδότη και (αυτο)λογοκρίνονται. Αλλά εν τέλει παράγουν ό,τι πιο τίμιο μπορεί να παραχθεί, σε έναν φαύλο κύκλο όπου η ορατή – αόρατη χειρ της αγοράς υπογράφει καθημερινά το ρεπορτάζ.
Αυτό το εργατικό δυναμικό της ενημέρωσης που βρίσκεται στα χαμηλά και που επιθυμεί να εκφωνήσει μιαν άλλη αλήθεια, από άλλη οπτική, αυτές κι αυτοί που σε μια κοινωνική διαμαρτυρία δεν βλέπουν την παρακώλυση της συγκοινωνίας ούτε στους απεργοσπάστες ανθρώπους-που-τους-στερούν-το- δικαίωμα-της-εργασίας, αυτές κι αυτοί όσο πάει λιγοστεύουν. Απολύονται και διώκονται. Κάθε τους λέξη, γραπτή ή προφορική, κλείνει και μια πόρτα: ώσπου εν τέλει παύουν να είναι «επαγγελματίες» αφού αδυνατούν να βιοποριστούν από τη δουλειά που διάλεξαν.
Αλλά αυτό είναι το καπιταλιστικό θαύμα: να μην αρθρώνονται οι λέξεις, να μην ακούγονται οι επικίνδυνοι όροι. Στην αγγελικά πλασμένη κοινωνία μας, δεν υπάρχουν αφεντάδες και δουλικά, ούτε σχέσεις εξουσίας ούτε εκμετάλλευση. Μοναχά αγαστές σχέσεις «ατόμων».
Για την εργατική, την επικίνδυνη τάξη, από τους ξενοδοχοϋπάλληλους και τα παιδιά των ντιλίβερι ως τους δημοσιογράφους, τους δασκάλους και τους γιατρούς, ο πέλεκυς του συστήματος πέφτει βαρύς. Απέναντι στη δυνάστευση, μία, μόνο μία, λύση υπάρχει: η οργανωμένη συλλογική δράση, τουτέστιν ο συνδικαλισμός –όρος επίσης απαγορευμένος στη δημόσια σφαίρα, όταν δεν εκφέρεται για να απαξιωθεί.
Λύση παρεκτός των σωματείων δεν υπάρχει. Ο,τι κατακτήθηκε, κατακτήθηκε με τους αγώνες όλων εκείνων που λοιδορούνται ως γραφικοί ή κρεμιούνται στα μανταλάκια ως «πουλημένοι/ες».
Στις 10,11 και 12 του Φλεβάρη, οι δημοσιογράφοι ψηφίζουν για το σωματείο τους, την ΕΣΗΕΑ. Να ψηφίσουν άπαντα τα μέλη είναι το πρώτο ζητούμενο. Το δεύτερο είναι να πριμοδοτήσουν, δια της ψήφου τους, εκείνα που –ακόμα– ονειρεύονται τον συνολικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, κόντρα στην ηγεμονεύουσα ιδεολογία.
Αταλάντευτα, δηλαδή, αριστερά.
Φωτο: Τατιάνα Μπόλαρη / Eurokinissi
