Οι φα­σι­στι­κές συ­γκε­ντρώ­σεις δεν έ­χουν θέ­ση που­θε­νά

Του Κων­στα­ντί­νου Σέλ­τσα*

Το Σάβ­βα­το 20/10/2018 γί­να­με μάρ­τυ­ρες ε­νός α­κό­μα α­κραία πο­λω­τι­κού και δι­χα­στι­κού γε­γο­νό­τος, προ­ερ­χό­με­νου αυ­τή τη φο­ρά α­πό μέ­λη της Χρυ­σής Αυ­γής. Δε­κά­δες μέ­λη της Χρυ­σής Αυ­γής, με­τα­ξύ αυ­τών και βου­λευ­τές του κόμ­μα­τος, συ­γκε­ντρώ­θη­καν έ­ξω α­πό το χω­ριό Άγιος Πα­ντε­λεή­μο­νας του Αμυ­νταίου Φλώ­ρι­νας, ό­που ή­ταν προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη εκ­δή­λω­ση του πο­λι­τι­κού φο­ρέα Ου­ρά­νιο Τό­ξο, α­να­στα­τώ­νο­ντας τους κα­τοί­κους της πε­ριο­χής, οι ο­ποίοι για αρ­κε­τή ώ­ρα δεν μπο­ρού­σαν καν να προ­σεγ­γί­σουν το χω­ριό τους.
Άσχε­τα α­πό τις ε­πι­διώ­ξεις της εκ­δή­λω­σης του Ου­ρά­νιου Τό­ξου, α­να­δει­κνύε­ται για άλ­λη μια φο­ρά το μεί­ζον ζή­τη­μα των α­κρο­δε­ξιών και ε­θνι­κι­στι­κών πα­ρεμ­βά­σεων της Χρυ­σής Αυ­γής, που δια­τα­ράσ­σουν κά­θε ί­χνος δη­μο­κρα­τι­κής έκ­φρα­σης ο­ποιου­δή­πο­τε πε­ριε­χο­μέ­νου. Δια­σα­λεύουν με τη δρά­ση τους ο­τι­δή­πο­τε θεω­ρεί­ται α­ντί­θε­το προς τη φα­σι­στι­κή ι­δε­ο­λο­γία τους, διεκ­δι­κώ­ντας τα πρω­τεία της προά­σπι­σης των ε­θνι­κών συμ­φε­ρό­ντων.
Δεν εί­ναι λί­γες οι φο­ρές που μας έ­χουν α­πο­κα­λέ­σει προ­δό­τες μέ­σα στη Βου­λή ό­λοι αυ­τοί που με τη φα­σι­στι­κή τους δρά­ση σπέρ­νουν ρα­τσι­στι­κό δη­λη­τή­ριο μέ­σα στην κοι­νω­νία, α­να­μο­χλεύο­ντας τα πά­θη του πα­ρελ­θό­ντος. Όλοι αυ­τοί που ε­ξα­κο­λου­θούν να εί­ναι υ­πό­δι­κοι για σο­βα­ρό­τα­τα α­δι­κή­μα­τα. Όλοι αυ­τοί που με το άλ­λο­θι του ε­θνι­κι­σμού κα­τα­φέ­ρο­νται ε­να­ντίον ο­ποιου­δή­πο­τε έ­χει δια­φο­ρε­τι­κή ά­πο­ψη α­πό τους ί­διους.
Αντέ­χει, ό­μως, η κοι­νω­νία μας άλ­λο δι­χα­σμό; Η α­πά­ντη­ση εί­ναι δε­δο­μέ­νη. Όχι, δεν α­ντέ­χει. Ει­δι­κά σε μια πε­ριο­χή, ό­πως η Φλώ­ρι­να, που έ­χει βιώ­σει ό­σο κα­μία άλ­λη τις συν­θή­κες του ε­θνι­κού δι­χα­σμού κα­τά τη διάρ­κεια του εμ­φυ­λίου, τέ­τοιες α­πει­λη­τι­κές προς τους πο­λί­τες χρυ­σαυ­γί­τι­κες συ­γκε­ντρώ­σεις δεν έ­χουν θέ­ση και πρέ­πει να α­πο­δο­κι­μά­ζο­νται.
Πού α­πο­φά­σι­σαν ό­μως να κά­νουν αυ­τή την α­ντι­συ­γκέ­ντρω­ση; Την έ­κα­ναν σε έ­να χω­ριό που α­ριθ­μεί ε­κα­το­ντά­δες νε­κρούς, φυ­λα­κι­σμέ­νους και ε­ξό­ρι­στους α­πό τους φα­σί­στες. Σε έ­να χω­ριό που πο­λιορ­κή­θη­κε ε­πί έ­ξι μή­νες α­πό τους Τούρ­κους και α­ντι­στά­θη­κε η­ρωι­κά. Στο χω­ριό που γεν­νή­θη­κε ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας του ΚΚΕ το 1941, Ανδρέ­ας Τσί­πας. Στο χω­ριό του ο­ποίου οι κά­τοι­κοι α­γω­νί­ζο­νται κα­θη­με­ρι­νά για τη σω­τη­ρία της Βε­γο­ρί­τι­δας. Με λί­γα λό­για πραγ­μα­το­ποίη­σαν μια φα­σι­στι­κή συ­γκέ­ντρω­ση σε έ­ναν τό­πο με δη­μο­κρα­τι­κές κα­τα­βο­λές, που δεν α­νέ­χε­ται κα­μία α­κρο­δε­ξιά το­πο­θέ­τη­ση.

Ανά­γκη α­ντι­φα­σι­στι­κής συ­σπεί­ρω­σης

Η συ­γκέ­ντρω­ση της Χρυ­σής Αυ­γής, ό­μως, ση­μα­το­δο­τεί κά­τι βα­θύ­τε­ρο και συμ­βο­λι­κό­τε­ρο. Δί­νει το στίγ­μα της ι­δε­ο­λο­γίας τους. Μιας ι­δε­ο­λο­γίας που εκ­προ­σω­πεί­ται α­πό α­κραία μι­σαλ­λό­δο­ξους αν­θρώ­πους που εκ­με­ταλ­λεύο­νται το θυ­μι­κό έ­να­ντι του λο­γι­κού, προ­σφέ­ρο­ντας α­πλό­χε­ρα στό­χους ε­κτό­νω­σης της συλ­λο­γι­κής ορ­γής: τους ε­βραίους, τους α­θίγ­γα­νους, τους μαύ­ρους, τους αν­θρώ­πους με α­να­πη­ρίες, συλ­λή­βδην τους πο­λι­τι­κούς, τους οι­κο­νο­μι­κούς με­τα­νά­στες.
Οφεί­λουν να γνω­ρί­ζουν, ω­στό­σο, ό­τι η Φλώ­ρι­να δεν προ­σφέ­ρε­ται για την δι­χα­στι­κή ρη­το­ρι­κή τους. Ο τό­πος αυ­τός έ­χει γί­νει το πε­δίο των σκλη­ρό­τε­ρων μα­χών του εμ­φυ­λίου και οι άν­θρω­ποι έ­χουν πε­ρά­σει πολ­λά. Οι μνή­μες εί­ναι α­κό­μα νω­πές.
Από ε­δώ και στο ε­ξής ο­φεί­λου­με να κοι­τά­ξου­με στο μέλ­λον με τά­σεις συμ­φι­λίω­σης και α­δελ­φο­σύ­νης. Για να γί­νει, ό­μως, αυ­τό πρέ­πει να α­πο­δε­χτού­με κά­τι πο­λύ σπου­δαίο. Πρέ­πει να σε­βα­στού­με το δι­καίω­μα ό­λων να πι­στεύουν ό,τι θέ­λουν και να εκ­φρά­ζουν ε­λεύ­θε­ρα τις α­πό­ψεις τους. Ού­τε η Χρυ­σή Αυ­γή, ού­τε και κα­νέ­νας α­κραίος κύ­κλος δεν εί­ναι σε θέ­ση να κα­ταρ­γή­σει την ε­λεύ­θε­ρη έκ­φρα­ση. Κά­πο­τε δρού­σαν α­νε­νό­χλη­τοι στον Άγιο Πα­ντε­λεή­μο­να στο κέ­ντρο της Αθή­νας. Προχ­θές ήρ­θαν στον Άγιο Πα­ντε­λεή­μο­να της Φλώ­ρι­νας. Τέ­τοιες φα­σι­στι­κές συ­γκε­ντρώ­σεις δεν έ­χουν θέ­ση που­θε­νά.
Τα α­ντα­να­κλα­στι­κά των δη­μο­κρα­τι­κών πο­λι­τών πρέ­πει να εί­ναι τέ­τοια ώ­στε να α­πο­τρέ­ψουν φαι­νό­με­να α­κρο­δε­ξιάς βίας. Υπάρ­χει α­νά­γκη για μια α­ντι­φα­σι­στι­κή συ­σπεί­ρω­ση του δη­μο­κρα­τι­κού τό­ξου. Στα­δια­κά οι συ­μπο­λί­τες μας α­ντι­λαμ­βά­νο­νται πό­σο α­νού­σια εί­ναι η συμ­με­το­χή τους σε χρυ­σαυ­γί­τι­κες συ­γκε­ντρώ­σεις. Δεν εί­ναι τυ­χαίο ό­τι σχε­δόν κα­νείς α­πό τους πα­ρευ­ρι­σκό­με­νους στην εν λό­γω συ­γκέ­ντρω­ση δεν ή­ταν α­πό την πε­ριο­χή της Φλώ­ρι­νας.
Ει­δι­κά τώ­ρα, με­τά την έ­ξο­δο α­πό τα μνη­μό­νια, που α­να­κτού­με την ε­θνι­κή μας α­νε­ξαρ­τη­σία, ο­φεί­λου­με να προ­στα­τέ­ψου­με τις δη­μο­κρα­τι­κές α­ξίες της κοι­νω­νίας μας. Το χρω­στά­με στη μά­να του Παύ­λου Φύσ­σα, που έ­χα­σε το παι­δί της τό­σο ά­δι­κα. Το χρω­στά­με στα παι­διά μας.

* Βου­λευ­τής ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Φλώ­ρι­νας