Φωτογραφία: Pixabay / Pexels
Τα τελευταία 12.000 χρόνια η θερμοκρασία στην Αλάσκα ανέβηκε 9 βαθμούς. Τα τελευταία, όμως, 50 χρόνια ανέβηκε 4 βαθμούς. Όλα τα προηγούμενα είχε ανέβει 5 βαθμούς. Το 2007 μιλούσαμε για την τήξη των πάγων στην Αρκτική, τη Γροιλανδία κλπ. Σήμερα μιλάμε για λιώσιμο του πρώην παγωμένου εδάφους. Άρα καθιζήσεις εδαφών. Τι θα συμβεί αν, λοιπόν, συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Θα απελευθερωθούν τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα που θα διαχυθούν στην ατμόσφαιρα. Μέχρι σήμερα ήταν φυλακισμένες κάτω από τους αιώνιους πάγους. Οι καθιζήσεις εδαφών στον Βορρά θα δημιουργήσουν τεράστια κύματα προσφύγων, γιατί η γη θα χάνεται κάτω από τα πόδια τους.
Την ίδια στιγμή τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Ρωσία καλπάζουν στο El Dorado του πετρελαίου της περιοχής. Οι εταιρείες χρησιμοποιούν μηχανισμούς, τεράστιους σωλήνες, για να παγώνουν το έδαφος ώστε να μπορούν να στέκονται τα εργαλεία εξόρυξης. Αυτοί οι σωλήνες επιστρέφουν θερμότητα στην ατμόσφαιρα. Όχι δεν είναι σενάριο ταινίας. Είναι αποτέλεσμα επίπονης ερευνητικής δημοσιογραφίας του Γιώργου Αυγερόπουλου. Αυτά είναι τα ψυχρά δεδομένα.
Ο καπιταλισμός απέτυχε και απειλεί την ύπαρξη του πλανήτη. Όσα ζήσαμε μέχρι τώρα, λέει ο Αυγερόπουλος, απότοκα της κλιματικής κρίσης, θα μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι μπροστά σε αυτό που έρχεται. Kαι γρήγορα, όχι σε 100 χρόνια. Άρα για την Αριστερά και τη σοσιαλδημοκρατία, αυτό είναι το βασικό θέμα. Η κλιματική κρίση. Το άλλο που είπε ο Αυγερόπουλος, είναι πως και η Μεσόγειος είναι σημείο βρασμού. Αν, λοιπόν, δεν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό, όλα τα άλλα είναι δεύτερα, με την έννοια ότι δεν θα έχεις τίποτε να συζητήσεις σε έναν κατεστραμμένο πλανήτη. Τόσο απλά.
Άρα, το πρώτο βασικό επίδικο είναι η παύση κάθε εξορυκτικής δραστηριότητας υδρογονανθράκων. Εύκολο; Όχι. Πολύ δύσκολο. Άλλα μάλλον είναι πια όρος επιβίωσης. Η απάντηση στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού δεν μπορεί να είναι άλλη από τον οικοσοσιαλισμό. Σε αυτό το επίδικο οφείλουμε να καλέσουμε όσους πρόθυμους για συζήτηση. Γιατί αυτή η συζήτηση δεν αφορά, εννοείται, μόνο τη χώρα. Αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει επειδή μία από τις μεγάλες αδελφές θα δραστηριοποιηθεί στην περιοχή κάτω από την Κρήτη. Νομίζω ότι δεν είναι ώρα πανηγυρισμών. Τουναντίον να προκαλέσουμε δημόσια συζήτηση για αυτά τα ζητήματα. Να θέσουμε με ένταση ιδεολογική και πολιτική την έννοια της αποανάπτυξης ως αντιπάλου της αέναης ανάπτυξης. Γιατί σε ένα πεπερασμένο σύστημα, δεν μπορείς να λειτουργείς ως να μην υπάρχει αύριο. Φανταστείτε ένα σπίτι που, αργά στην αρχή και γρήγορα στη συνέχεια, το ξηλώνεις από μέσα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον πλανήτη τώρα. Άρα δεν πρέπει να απαντήσουμε στο τι παράγουμε, γιατί παράγουμε αυτά και όχι άλλα, πόσο παράγουμε, ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες και όχι οι κατασκευασμένες; Όλα αυτά δεν πρέπει να τα συζητήσουμε; Να μην γίνονται εξορύξεις στην χώρα δεν πρέπει να το βάλουμε ως όρο για κάθε συζήτηση; 6,7 τρισ. ευρώ θα ξοδέψει η Ένωση για όπλα τα επόμενα 10 χρόνια. Δεν πρέπει να πούμε ότι με τα μισά από αυτά αλλάζουμε το μοντέλο παραγωγής στην Ένωση; Αντί να πριμοδοτούμε τις εταιρείες όπλων ως χώρα, δεν θέτουμε έντονα το ζήτημα ενός δημόσιου σιδηροδρομικού δικτύου που θα κινείται με ηλεκτρισμό, ώστε να μειωθεί η κίνηση με αεροπλάνα και αυτοκίνητα; Ένα απλό παράδειγμα αναφέρω.
Άρα, λοιπόν, να το μέτωπο που αξίζει να παλέψεις για να δημιουργηθεί. Δεν είναι απλώς πια βούτυρο ή κανόνια, αλλά πολύ περισσότερο… Αν θα έχεις το πλαίσιο για να συζητάς ή αν θα έχεις πέσει στο κενό εν τοις πράγμασι. Το αίτημα που πρέπει να θέσουμε είναι ότι ο οικοσοσιαλισμός μπορεί να δώσει την απάντηση στη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής απληστίας. Σήμερα είναι ανάγκη περισσότερο από ποτέ άλλοτε στο παρελθόν να απαιτήσουμε σαφείς γραμμές και καθαρά πλαίσια. Ο καπιταλισμός υπήρξε καθαρός απέναντι μας. Θέλω να κερδίσω και ας καταστραφείτε. Εμείς τι πρέπει να πούμε; Η Αριστερά μπορεί να εμπνεύσει και πάλι, ειδικά τις νέες γενιές, αν θέσει δυνατά αυτά τα ζητήματα και πει πως έχω πρόταση τον οικοσοσιαλισμό. Και στο σημείο αυτό δεν μπορούν να υπάρξουν μεσοβέζικες απαντήσεις. Αν υποστηρίζεις τις εξορύξεις, δεν μπορείς να λες ότι υποστηρίζεις τη δικαιοσύνη για παράδειγμα… Εκεί σε αυτές τις απαντήσεις θα κριθεί ο καθείς και η καθεμιά. Όπως επίσης και στα 6,7 τρισ. για τα όπλα. Γιατί η κλιματική κρίση και η πολεμική οικονομία πάνε μαζί. Αυτό πρέπει να αναδείξουμε και αυτή τη συζήτηση πρέπει να προκαλέσουμε ανοιχτά. Έχουμε το κουράγιο;
