Μαζικότατες απεργίες και διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα
Επί δύο εβδομάδες υπήρξε διαρκής προσπάθεια αποτροπής και τρομοκράτησης του κόσμου να μη συμμετέχει στις απεργιακές κινητοποιήσεις της Παρασκευής 28 Φεβρουαρίου, της μαύρης επετείου των Τεμπών. Από αφίσες που δήλωναν «δεν κατεβαίνω στη διαδήλωση, εμπιστεύομαι τη δικαιοσύνη» μέχρι κυβερνητικές δηλώσεις για πιθανά βίαια επεισόδια στις συγκεντρώσεις, σχέδια αποσταθεροποίησης της χώρας και ρωσικό δάκτυλο! Παράλληλα, σημειώθηκαν περιστατικά εργοδοτικής πίεσης προς τους εργαζομένους να μην απεργήσουν (Εθνική Τράπεζα, Vodafone κ.α). Παρόλ’ αυτά, απεργία και συμμετοχή στις διαδηλώσεις κήρυξαν σχεδόν όλοι οι κλάδοι και σε όλους τους τομείς εργασίας στη χώρα: ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Εργατικά Κέντρα, Πρωτοβάθμια Σωματεία, τρόλεϊ και λεωφορεία, ταξί, πλοία, χώροι εστίασης και διασκέδασης, λαϊκές αγορές, φαρμακεία, νοσοκομεία και ΕΚΑΒ, κομμωτήρια, πανεπιστήμια και σχολεία, φροντιστήρια, καταστήματα ένδυσης, χώροι τέχνης και πολιτισμού, ενώσεις απόστρατων στρατιωτικών κ.ά. Ενώ οι κρατούμενοι στον Δομοκό αποφάσισαν αποχή απ’ το συσσίτιο τη μέρα της επετείου της τραγωδίας. Η «Εποχή» σήμερα φιλοξενεί ανθρώπους από διάφορους κλάδους που αφηγούνται τους λόγους συμμετοχής τους στις απεργιακές κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών.
Κανείς δεν μπορεί να ανασάνει μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη
Φωτογραφία του Μάριου Λώλου, 7/2/25
28 Φεβρουαρίου του 2023 57 άτομα, μεταξύ των οποίων συμφοιτητές και συμφοιτήτριές μας, έχασαν το οξυγόνο τους, και μαζί τους και εμείς. Δύο χρόνια τώρα δεν μπορούμε να ανασάνουμε. Πώς θα μπορούσαμε, άλλωστε, γνωρίζοντας πως ακόμη δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών; Πώς μπορεί κάποιος να ανασαίνει και να κοιμάται ήρεμος τα βράδια, χωρίς να ακούει τις κραυγές των θυμάτων να φωνάζουν για βοήθεια; 57 οικογένειες έχασαν τους ανθρώπους τους, οι τραγικές αναμνήσεις εκείνης της νύχτας στοιχειώνουν ακόμη τους επιζήσαντες. Πώς μπορεί, λοιπόν, κάποιος να ανασαίνει ελεύθερα σε αυτή τη χώρα; Στη χώρα αυτή, που κάηκαν 30 άτομα ζωντανά κανείς δεν μπορεί ή δεν δικαιούται να ανασάνει μέχρι να αποδοθεί η δικαιοσύνη. Απέναντι στην κυβέρνηση των δολοφόνων, της διαφθοράς και της συγκάλυψης, η οργή μας ορθώνει ανάστημα με αίτημα την δικαιοσύνη. Από εκείνο το βράδυ, κάθε φορά που μπαίνω σε προαστιακό, μετρό ή τρένο θυμάμαι ξανά τους συμφοιτητές μου, τους συναδέλφους μου που έχασαν τη ζωή τους άδικα στα Τέμπη. Όλοι μας γνωρίζουμε καλά πως σε εκείνο το τρένο θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς, τα αδέλφια μας, οι φίλοι μας, οι σύντροφοι μας. Και οι γονείς μας τρέμουν από τότε κάθε φορά που φεύγουμε, και περιμένουν μήνυμα μας «έφτασα». Γιατί εκείνα τα παιδιά δεν έφτασαν ποτέ, και περίμεναν οι μαμάδες τους ένα μήνυμά τους. Ποιος μπορεί να ανασάνει σε αυτή τη χώρα; Ένα είναι το αίτημα μας, μία η επιθυμία μας και δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη. Για να βρούμε το οξυγόνο μας, για να ανασάνουμε ξανά. Στέρεψαν τα δάκρια και έγιναν οργή, το έγκλημα στα Τέμπη δεν θα συγκαλυφθεί. Όλων των νεκρών θα γίνουμε φωνή. Μέχρι να ανασάνουμε ξανά.
Μαρέλ Ζαχαρέλου,
φοιτήτρια πολιτικών επιστήμων ΕΚΠΑ
Η χειρότερη γενιά
Στην Αριστερά οργανώθηκα μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις των πλατειών το μακρινό 2011. Αυτό που θυμάμαι −και ακόμα και τώρα με συνταράσσει− είναι ότι για πρώτη φορά κατάλαβα τότε τι σημαίνει να ελπίζεις σε κάτι. Να ελπίζεις και να διεκδικείς το αύριο. Μετά κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Εντάσεις, κυβέρνηση, διάσπαση κι άλλη διάσπαση και μια ακόμα πιο μετά. Καραντίνα, απομόνωση και μετά μούδιασμα στο τι κάνουμε και που πάμε. Μετά ήρθαν τα Τέμπη. Ένα γεγονός που συντάραξε αυτή τη μουδιασμένη κοινωνία. Που την έκανε να ξεβολευτεί από το συννεφάκι της, γιατί κάθε ένας μας θα μπορούσε να είναι σε αυτό το τρένο. Και λίγο πολύ όλοι είμαστε σε ένα τρένο που έχει εκτροχιαστεί με έναν τρόπο. Έχει εκτροχιαστεί όταν δουλεύει ένας νέος άνθρωπος δύο δουλειές για να βγάλει το μήνα, έχει εκτροχιαστεί όταν δεν υπάρχει γιατρός να σε εξετάσει, έχει εκτροχιαστεί όταν αύριο κάποιος θα πληρώνει για να αγοράζει πτυχία και σε κάποιους άλλους που έτυχε να είναι από εργατικές οικογένειες δεν θα δίνεται η ευκαιρία στη γνώση. Ο Λεξ στον τελευταίο του δίσκο λέει ότι «όσοι μείναμε στην χώρα αυτή μετά το ‘09 μεγαλώσαμε και γίναμε η χειρότερη γενιά». Και έχει δίκιο! Γιατί από τότε μας είπαν ότι εμείς δεν αξίζουμε να παίρνουμε κανονικό μισθό και γίναμε υποκατώτατοι, μας είπαν ότι δεν μας αξίζει ένα αξιοπρεπές σπίτι και μας ζητάνε ένα μηνιάτικο για ένα υπόγειο, μας είπαν τελικά ότι η ζωή μας πρέπει να γίνει θυσία για να φτιαχτούν τα τρένα! Συγνώμη κύριοι και κυρίες, αλλά τη ζωή μας θα την κάνουμε κουμάντο εμείς! Και αρχής γενομένης η Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου! Γιατί οι δρόμοι ξεχείλισαν από την αγανάκτηση μας για την κατάντια που μας έχετε φέρει, αλλά και την ελπίδα ότι μπορούμε να ζήσουμε κι αλλιώς! Γιατί πιστεύουμε σε εμάς. Πιστεύουμε στα δικά μας παιδιά! Πιστεύουμε ότι η ζωή μπορεί να είναι όμορφη και όχι ασφυκτική όπως μας την επιβάλλετε. Κι αυτή την ομορφιά θα την φέρουμε εμείς για όλους μας και για όσους και όσες δεν κατάφεραν να την δουν γιατί έτυχε να μπουν σε ένα τρένο!
Βασίλης Γλέζος
εργαζόμενος
Το ελάχιστο που οφείλουμε
Γιατί είμαι ενεργός πολίτης και δεν μ’ έχει καταπιεί ο καναπές. Γιατί πιστεύω στο « φωνή λαού, οργή θεού». Γιατί η συμμετοχή στα κοινά δεν εξαντλείται με την ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια. Γιατί σαν πολίτης δεν έχω άλλο όπλο απέναντι σ ένα κράτος που με εμπαίζει συνεχώς, αντί να με προστατεύει. Γιατί βαρέθηκα «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα». Γιατί είναι το ελάχιστο που οφείλω και πρέπει να κάνω γι’ αυτούς που θρηνούν το παιδί τους, τον πατέρα τους, τη μάνα τους, τα αδέλφια τους. Γιατί τα Τέμπη δεν είναι δυστύχημα! Είναι προμελετημένο έγκλημα ενός κράτους που βάζει τα κέρδη του πάνω από τις ζωές μας. Γιατί πρέπει κάποτε σ αυτόν τον τόπο να αποδίδεται δικαιοσύνη και να τιμωρούνται οι ένοχοι. Για όλα αυτά κατεβαίνω για άλλη μια φορά στον δρόμο. Η συμμετοχή στην απεργία και στη διαδήλωση δεν είναι ηρωική πράξη, είναι αλληλεγγύη!
Ελένη Φιλίππα
ηθοποιός
Πού χωράνε τα λουλούδια του κόσμου;
Βλέπω μια μεγάλη αγκαλιά
Που χωράει όλα τα λουλούδια του κόσμου
Χρώματα και μυρωδιές
Το γρασίδι πως μυρίζει
Το λουλούδι πως ανθίζει
Το μαύρο πως κοκκινίζει
Χόρεψε στον κήπο μου αν θες.
Αλλά χτύπησαν την καρδιά
Ο χτύπος δεν είναι πια δικός μου
Μπάζα τα κοράκια
Την γη ολάκερη χτίζει
Ο σπόρος πως σαπίζει
Όλο και μαυρίζει
Τρέμουν τα χεράκια
Που δεν βρίσκουν οξυγόνο.
Στις ράγες οι κραυγές με βρίσκουν μόνο
Λες: είδα μια μεγάλη καρδιά
Έπαιξαν μαζί της
Πάτησαν στην σιωπή της
Αλλά την κράτησαν τα παιδιά
Όπως κοιτούν δυο μάτια
Αλλά την κράτησαν τα παιδιά
Πριν γίνει κομμάτια
Για να χωρέσει όλα τα λουλούδια του κόσμου
Φοίβος Ζαντές,
μεταπτυχιακός φοιτητής Λαογραφίας Πανεπιστήμιο Αθηνών
Για την αξία της ανθρώπινης ζωής
Είχα αποφασίσει ότι θα ήμουν εκεί, ότι θα απεργούσα, ότι θα ένωνα τις δυνάμεις μου με όλο τον κόσμο που δεν αντέχει αδιαμαρτύρητα να ζει σε ένα κράτος όπου κάθε έννοια δικαίου ισοπεδώνεται. Ακόμα και αν είχα έναν ενδοιασμό για το «χαμένο μεροκάματο», ένα γεγονός θα μου άλλαζε αμέσως γνώμη: το παιδί μου με ενημέρωσε ότι την Παρασκευή 28/2 το δημόσιο σχολείο του δεν θα λειτουργήσει «για τα αδικοχαμένα παιδιά». Κατάλαβα ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί απεργούν. Χαμογέλασα. Με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε: «Εσύ τι θα κάνεις;» Η απάντησή μου ήταν άμεση: «Θα απεργήσω και θα είμαι εκεί, στη διαδήλωση, για όλα τα παιδιά του κόσμου». Χαμογέλασε και εκείνο. Κανένα μεροκάματο, καμία ταλαιπωρία, δεν συγκρίνεται με αυτό το χαμόγελο. Αν το δίλημμα είναι τα κέρδη τους ή το αίμα μας, εμείς απαντάμε: Είμαστε με την αξία της ανθρώπινης ζωής, με το δίκαιο και την αξιοπρέπεια. Για το μέλλον της κοινωνίας, των εργαζομένων, των νέων, των ηλικιωμένων, των παιδιών, μαζική απεργία και συμμετοχή στις διαδηλώσεις.
Γιάννης Τσιλίκας,
ερευνητής στις Φυσικές Επιστήμες
Να μετασχηματίσουμε τη θλίψη και την οργή σε ενεργητική παρέμβαση
Η απεργία της 28η Φεβρουαρίου έρχεται ως συνέχεια των μεγάλων αυθόρμητων συγκεντρώσεων που πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Ελλάδα, ένα μήνα πριν, απαιτώντας να αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών. Να διερευνηθούν, δηλαδή, τα αίτια του σιδηροδρομικού δυστυχήματος που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, στη πλειονότητά τους νέοι, και να επιμεριστούν οι ευθύνες όσο ψηλά και να βρίσκονται οι υπεύθυνοι της τραγωδίας. Αυτά θα ήταν προφανή και αυτονόητα σε μια «κανονική» χώρα, όχι όμως στην Ελλάδα που βιώνει, ειδικά τα τελευταία χρόνια, μια συνεχή έκπτωση των θεσμών, του Κράτους Δικαίου, της Δημοκρατίας. Βιώνουμε τη συνθήκη να είναι πια διάχυτη η πεποίθηση της ύπαρξης μεθοδεύσεων συγκάλυψης των κυβερνητικών ευθυνών σε κάθε επίπεδο. Από τα οικονομικά σκάνδαλα που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, έως τις υποκλοπές και το έγκλημα των Τεμπών. Τα συνδικάτα, οι συλλογικές μορφές οργάνωσης και δράσης της μισθωτής εργασίας ανέλαβαν, προκηρύσσοντας της απεργία, την ιστορική, αλλά και συνταγματική τους ευθύνη απέναντι σε αυτή τη κατάσταση. Η ΑΔΕΔΥ, Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες (αργότερα και η ΓΣΕΕ) αποφάσισαν τη πραγματοποίηση της 24ώρης απεργίας, καθώς συμπληρώνονται δύο χρόνια από το δυστύχημα όχι μόνο ως μια επετειακή εκδήλωση μνήμης των θυμάτων. Δεν πρόκειται επίσης για μια απεργία διεκδίκησης αυτών που συνηθίζεται να αποκαλούνται «συντεχνιακά» αιτήματα. Επιδιώκουμε να μετασχηματιστούν η θλίψη και ο θυμός σε ενεργητική παρέμβαση των δυνάμεων της μισθωτής εργασίας, στη συγκυρία. Γιατί το αίτημα για Δικαιοσύνη είναι στη πραγματικότητα βαθιά πολιτικό, καθώς απαιτεί να μην υπάρχει συγκάλυψη των ευθυνών όταν εμπλέκονται κυβερνητικά στελέχη, να μη θεωρείται δεδομένη η ατιμωρησία των ισχυρών, να λειτουργούν οι θεσμοί χωρίς να επηρεάζονται και να καθορίζονται από τη πολιτική και οικονομική ισχύ, να είναι ισχυρό το κράτος δικαίου, να δημιουργηθούν και να εμπεδωθούν θεσμοί και διαδικασίες ενίσχυσης της Δημοκρατίας με ενεργή συμμετοχή των πολιτών, με έλεγχο κι λογοδοσία. Είναι τέλος μια παρέμβαση που επιδιώκει να επισημάνει τις αρνητικές επιπτώσεις της πολυετούς λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων όχι μόνο στη καθημερινότητα, αλλά και στην ασφάλεια των πολιτών και ταυτόχρονα να απαιτήσει σύγχρονες δημόσιες υποδομές, φυσικά στις συγκοινωνίες, αλλά και στους υπόλοιπους τομείς ιδιαίτερης κοινωνικής χρησιμότητας, όπως η υγεία και η παιδεία.
Γιώργος Πετρόπουλος,
μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ
Απεργία για όλους τους λόγους του κόσμου
28 Φλεβάρη. Απήργησα. Γιατί ήθελα και θέλω να αναπνεύσω. Γιατί συναντήθηκα με άλλους. Γιατί θέλω να μη φοβάμαι να μετακινούμαι με τα ΜΜΜ. Γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά. Γιατί μένω στο νοίκι, για το οποίο πληρώνω το 1/3 του μισθού μου. Γιατί στο σχολείο πνίγομαι. Γιατί κάθε μέρα «βρέχει» πειθαρχικά. Γιατί το σχολείο που ονειρεύτηκα και δούλεψα καταρρέει. Γιατί θέλω δημόσια παιδεία και δωρεάν υγεία. Γιατί δεν αντέχω αυτή την άθλια κυβέρνηση. Γιατί θέλω δικαιοσύνη. Γιατί διώκεται ακόμα και το δικαίωμα στην απεργία. Απήργησα για τους μαθητές μου, για το δικαίωμα στη μόρφωση. Απήργησα για τα παιδιά των Τεμπών και τα όνειρά τους που τους τα στέρησαν με βία. Απήργησα γιατί μου στερούν το όνειρο! Πολλά τα γιατί για μια απεργία που ήταν για τα παιδιά των Τεμπών! Τελικά ήταν μια απεργία για τη Ζωή μας.
Βάσω Νικολάου,
δασκάλα
Δικαιοσύνη και αλλαγή ρότας
Μετά τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών του 2023 πολλοί αναρωτιόμασταν πως γίνεται να λαμβάνει τόσο υψηλά ποσοστά η Νέα Δημοκρατία σε τοπικό (πχ στη Λάρισα και στις Σέρρες), αλλά και εθνικό επίπεδο με το σκάνδαλο των υποκλοπών σε εξέλιξη και τρεις μήνες μόλις μετά από την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη. Από τότε, η κυβερνητική αλαζονεία και αμετροέπεια έχει χτυπήσει κόκκινο, τα δημόσια συστήματα υγείας και παιδείας καταρρέουν, οι δημόσιες συγκοινωνίες αντί να βελτιώνονται γίνονται χειρότερες και επικίνδυνες, η ακρίβεια τραβάει τον ανήφορο ασταμάτητα ενώ οι μισθοί είναι καθηλωμένοι, ελάχιστες συλλογικές συμβάσεις εργασίας υπογράφονται και τα εργατικά δυστυχήματα είναι μια σκληρή πραγματικότητα στην καθημερινή ειδησεογραφία. Αυτό που νιώθει η πλειοψηφία του κόσμου είναι η ανασφάλεια σε όλα τα επίπεδα, κοινωνικά, εργασιακά, στις μετακινήσεις και γενικά νιώθει ότι απειλείται η ζωή του ίδιου και των δικών του ανθρώπων. Το κοινωνικό «καζάνι» βράζει αυτά τα δύο χρόνια χωρίς να μπορεί να βρει πολιτικά έκφραση και αξιόπιστη εκπροσώπηση από κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης. Οι εξελίξεις ή μάλλον καλύτερα οι «μη-εξελίξεις» στην απόδοση δικαιοσύνης για το έγκλημα των Τεμπών, το αντίθετο μάλιστα, οι προσπάθειες συσκότισης από την κυβέρνηση και η κατώτερη των περιστάσεων αντιμετώπιση από την ανώτατη βαθμίδα της Δικαιοσύνης, αποτέλεσαν τον καταλύτη για να βγει ο κόσμος στους δρόμους στις 26 Γενάρη. Ο λαός απαιτεί δικαιοσύνη για τα 57 θύματα, αλλά απαιτεί και να αλλάξει ρότα η χώρα, γιατί αντιλαμβάνεται πολύ καλά (έστω και ενστικτωδώς) ότι η κυβερνητική πολιτική μας οδηγεί σε αδιέξοδο, σε τέλμα, ακόμα και στον θάνατο. Χρειάζεται να γίνει πολιτικοποίηση της μαζικής αντίδρασης που βιώνουμε, χρειάζεται να ειπωθούν ξεκάθαρα ότι: οι ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων υποδομών θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των εργαζομένων και των πολιτών, η υγεία και ασφάλεια στην εργασία είναι ευθύνη του κάθε εργοδότη και πρέπει να ελέγχεται για τις ελλείψεις, η επισφάλεια στην εργασία δεν είναι μόνο κοινωνικό πρόβλημα μπορεί να είναι και ζήτημα ζωής και θανάτου.
Γιώργος Γώγος
πρόεδρος Ένωση Μονίμων και Δοκίμων Λιμενεργατών ΟΛΠ
Συγκεντρώσεις στην Ελλάδα, στη Γαλλία, παντού…
Τα ταξίδια μου προς και από τη Γαλλία άρχισαν από τα νεανικά μου χρόνια. Τα ομορφότερα τα έκανα με το τρένο και πολλές φορές με το μηνιαίο εισιτήριο που μου επέτρεπε να ταξιδεύω σε όλη την Ευρώπη. Το τρένο εξακολουθεί να είναι για τις περισσότερες χώρες ένα από τα πιο σίγουρα μέσα μετακίνησης. Όσοι νοιάζονται για την προστασία του περιβάλλοντος και για την οικολογική μετάβαση, αγωνίζονται για την όσο δυνατόν μεγαλύτερη χρήση του σιδηροδρομικού δικτύου και για τη μεταφορά εμπορευμάτων. Δεν μπορώ, λοιπόν, να δεχτώ ότι στην Ελλάδα ο σιδηρόδρομος θεωρείται επικίνδυνο μέσο και απόδειξη της δυσλειτουργίας του κράτους. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι η όμορφη αυτή χώρα είναι τόσο πίσω απ’ όσα συμβαίνουν παντού. «Από τύχη ζούμε» ακούγεται όλο και πιο συχνά και το δυστύχημα −ή μήπως έγκλημα;− στα Τέμπη ήρθε να το επιβεβαιώσει με τον χειρότερο τρόπο. Το να έχει κάποιος δυο πατρίδες είναι διπλή χαρά, αλλά και συχνά διπλή λύπη. Ως απόδημοι Έλληνες νοιαζόμαστε για την Ελλάδα. Η απόσταση μάς πονά. Η ψυχική απόσταση είναι, όμως, μηδενική. Ζούμε έντονα την αγωνία για όσα συμβαίνουν. Γι’ αυτό μετείχαμε στη συγκέντρωση που οργανώνεται στο Παρίσι από την πρωτοβουλία φοιτητών και εργαζομένων, από τους νέους που μετανάστευσαν πρόσφατα στη Γαλλία.
Νίκος Γραικός
Έγκλημα απληστίας
Ας σταθεί η σκέψη μας στον θρήνο των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους και ας γίνει ο αγώνας μας για την απόδοση δικαιοσύνης παρηγοριά τους. Η εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη διοχετεύει τον παράγοντα πλούτο από τον ιδρώτα των νέων και όλου του λαού στους σκοτεινούς ολιγάρχες και τα τσιράκια τους, εγκαταλείποντας το κράτος Δικαίου και την κοινωνική του διάσταση στην τύχη του, με τραγικά αποτελέσματα νεκρούς αθώους πολίτες που το εμπιστεύονται. Αυτή η λεηλασία του δημόσιου χαρακτήρα του ΟΣΕ οδήγησαν πάνω στις γραμμές του τρένου τον άδικο θάνατο των επιβατών. Στα Τέμπη, λοιπόν, στην «κοιλάδα των θεών» θυσιάστηκαν 57 άνθρωποι στον βωμό της απληστίας και της αισχροκέρδειας. Η θυσία αυτών των ανθρώπων δεν πρέπει να πάει χαμένη. Πρέπει να δικαιωθεί με την τιμωρία των ενόχων γιατί αυτή θα είναι η μόνη ηθική δικαίωση των νεκρών.
Νίκος Μανιός,
γ.γ. ΣΦΕΑ
Να υπερβούμε το ατομικό, να υπάρξουμε στο συλλογικό
Κατεβαίνω στον δρόμο την Παρασκευή 28/2 γιατί δεν θα μπορούσα να συγχωρήσω τον εαυτό μου ούτε να ξαναγκρινιάξω για κανένα κακώς κείμενο αυτής της χώρας αν δεν έκανα έστω αυτό το ελάχιστο. Κατεβαίνω στον δρόμο γιατί πρέπει να καταλάβουν αυτοί που μας κυβερνάνε και οι επόμενοι ότι δεν μπορούν να μας σκοτώνουν και να συνεχίζουν ότι έκαναν ατάραχοι. Κατεβαίνω στον δρόμο ως ελάχιστο φόρο τιμής σ’ αυτές τις ψυχές που χάθηκαν αδίκως με τέτοιο φρικτό τέλος. Ως έμπρακτη συμπαράσταση στον αγώνα και τον πόνο των γονιών. Κατεβαίνω στον δρόμο γιατί οι βασικές υποδομές του κράτους και η ασφάλεια των πολιτών είναι σημαντικότερα από οποιοδήποτε εντυπωσιακό έργο βιτρίνας υποτιθέμενης ανάπτυξης. Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να πάψει η προκλητική ατιμωρησία πάντων υπευθύνων αυτού του τόπου. Κατεβαίνω στον δρόμο για να μην συμβεί και σε μένα, σε άνθρωπο δικό μου ή σε άνθρωπο ξένο, σε τρένο, πλοίο, αεροπλάνο, νοσοκομείο, σχολείο κάποια παρόμοια τραγωδία, επειδή κάποια σύμβαση σαν την 717 όλως «τυχαίως» δεν ολοκληρώθηκε. Κατεβαίνω για να νιώσω και να αποδείξω ότι μπορούμε ακόμα ως λαός να υπερβούμε το «ατομικό» και να υπάρξουμε στο «συλλογικό». Γιατί όπως λέω και στο τραγούδι «Προσμονή»: «όσο μακρινός κι αν μοιάζει ο δρόμος, απ’ τα πόδια σου αρχινά!»
Σταύρος Σιόλας,
ερμηνευτής, συνθέτης
