«Η ‘’χάρις’’ ή το ‘’ταλέντο’’ που όλοι μας διαθέτουμε, είναι το μονοπάτι προς την ευτυχία. Προσωπική και κοινωνική», υποστηρίζει ενθέρμως η ηθοποιός, ραδιοφωνική παραγωγός και παρουσιάστρια της ΕΡΤ, Ολύνα Ξενοπούλου. Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Θεσσαλονίκη, από πολύ μικρή ηλικία η Ολύνα έδειξε την αγάπη της για την τέχνη, αποτελώντας μέχρι και σήμερα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που αναπνέει για το θέατρο, τα γράμματα και γενικότερα τις παραστατικές τέχνες. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, της Θερινής Ακαδημίας του Εθνικού Θεάτρου στη Λέσβο, με σπουδές Κλασικού Μπαλέτου με τους Λεωνίδα ντε Πιαν και Μάγια Σοφού και Τραγουδιού στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, η Ολύνα Ξενοπούλου έκανε την πρώτη της εμφάνιση στα θεατρικά δρώμενα στις “Ικέτιδες” του Αισχύλου στο ΚΘΒΕ. Έκτοτε έχει συμμετάσχει σε σημαντικές θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές, επιλέγοντας πάντα να κάνει ό,τι την εκφράζει καλλιτεχνικά.
Εξίσου σημαντική είναι και η πορεία της στην ΕΡΤ, όπου εκτός από την παραγωγή και παρουσίαση ραδιοφωνικών εκπομπών, έχει εργαστεί και ως παρουσιάστρια τηλεοπτικών προγραμμάτων, εκφωνήτρια ειδήσεων στο ραδιόφωνο, αλλά και στο τμήμα μεταγλωτισμού στις αφηγήσεις ντοκιμαντέρ. Παράλληλα, η Ολύνα Ξενοπούλου είναι η φωνή που ακούμε ανελλιπώς κάθε Παρασκευή στις 20:00 και κάθε Κυριακή στις 16:00 στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ. Η διακριτική, ευαίσθητη, εκλεπτυσμένη ραδιοφωνική παραγωγός και σύμμαχος των ανθρώπων της τέχνης, που έχει γράψει ένα σημαντικό κεφάλαιο στα πολιτιστικά δρώμενα και την ιστορία της ελληνικής δημόσιας ραδιοφωνίας.
Τα πρώτα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, οι άνθρωποι που την καθόρισαν, οι πρώτες παραστάσεις και όλη η μετέπειτα πορεία της Ολύνας Ξενοπούλου σε πρώτο πρόσωπο, αποκλειστικά στην ηλεκτρονική μορφή της Εποχής.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Θεσσαλονίκη. Το βαπτιστικό μου όνομα είναι Ολυμπία. Το πατρικό μου βρισκόταν στην οδό Μητροπόλεως και τα απογεύματα καθημερινά με την γιαγιά στην παιδική μου ηλικία, έπαιζα στο πάρκο του Λευκού Πύργου, στην παραλία. Η Λεωφόρος Νίκης ήταν ο δρόμος επιστροφής μου στο σπίτι, από το 43ο Δημοτικό Σχολείο (νυν Μουσείο Μακεδονικού αγώνα). Τα παιδικά μου χρόνια ήταν όμορφα και φωτεινά, οι γονείς μου εργάζονταν στην βιοτεχνία μας, η πρώτη βιοτεχνία κατασκευής υποκαμίσων που δημιούργησε ο παππούς μου (πατέρας της μητέρας μου) το 1924, όταν εγκαταστάθηκε με την γιαγιά μου από την Κωνσταντινούπολη στην Θεσσαλονίκη. Η οδός Βενιζέλου και Σολωμού, η Ερμού, η Τσιμισκή, η μοναδική αγορά στο Καπάνι, ο κινηματογράφος Αλκαζάρ, το ζαχαροπλαστείο Ντορέ, η γειτονιά μου στην Διαγώνιο, οι βυζαντινές εκκλησίες το Πάσχα, υπήρξαν τα πρώτα αισθητικά ερεθίσματα και η πρώτη γνωριμία μου με τον κόσμο των «μεγάλων». Ως παιδί έπαιζα με τις φίλες μου συχνά στο σπίτι μας, ένα παλαιού αρχιτεκτονικού τύπου κτίριο στον 5ο όροφο και εκτός από τα κλασικά παιδικά παιχνίδια, παίζαμε θέατρο, τραγουδούσαμε και χορεύαμε. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με την υποκριτική.
Τα χρόνια της εφηβείας ήταν πιο περιπετειώδη. Το σχολείο ήταν το σημαντικότερο ενδιαφέρον μου, με προτίμηση στην έκθεση, τα νέα ελληνικά, την φυσική, τη γυμναστική και στα αγγλικά. Για αρκετά χρόνια ασχολήθηκα συστηματικά με τον αθλητισμό, αρχικά με τον στίβο και κατόπιν με την αγωνιστική κολύμβηση στον ΠΑΟΚ. Η μητέρα μου υπήρξε ο σημαντικότερος άνθρωπος της ζωής μου. Ευγενική, ευαίσθητη, ανεξάρτητη και μητρική συγχρόνως, με καλλιτεχνική αλλά και πρακτική προσωπικότητα κράτησε την οικογενειακή επιχείρηση μας και εργαζόταν καθημερινά σκληρά, αν και καλλιτεχνική φύση, τραγουδούσε πολύ καλά, υπήρξε το στήριγμα της οικογένειας.
Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός από παιδάκι. Οι γονείς μου με υποστήριξαν και δεν έφεραν αντίρρηση, έτσι η σχέση μου με το θέατρο ενδυναμώθηκε και έδωσα εξετάσεις στην Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ. Πέρασα με υποτροφία και η πλούσια βιβλιοθήκη του πατέρα μου υπήρξε πηγή έμπνευσης και φαντασίας. Η Νομική επιστήμη ήταν η δεύτερη επιθυμία μου, αλλά η υποκριτική υπήρξε ανέκαθεν η σημαντικότερη έκφραση μου.
Η πρώτη μου παράσταση ήρθε μετά τις διπλωματικές μου εξετάσεις. Συμμετείχα στον Χορό της τραγωδίας «Ικέτιδες» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη και μουσική Θόδωρου Αντωνίου. Διπλωματικές εξετάσεις στο ΚΘΒΕ με μέλη της επιτροπής μεταξύ άλλων τον Σπύρο Ευαγγελάτο, τον Νικηφόρο Παπανδρέου και τον τότε Διευθυντή της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ και δάσκαλο μας, σκηνοθέτη κ. Θόδωρο Τερζόπουλο. Μεγάλη εμπειρία η Επίδαυρος, οι πρόβες, το κείμενο η παράσταση, το κοινό, το δέος λίγο πριν από την είσοδο των ηθοποιών από το μονοπάτι προς την ορχήστρα και την θυμέλη.
Το Κεφάλαιο ΕΡΤ μπήκε στην ζωή μου με τον Πανελλήνιο Διαγωνισμό για πρόσληψη εκφωνητών. Για την τότε Διεύθυνση, ο λόγος και η εκφορά του ήταν ιδιαίτερα σημαντικά ζητούμενα. Ο αείμνηστος Ιάκωβος Καμπανέλλης ο τότε Διευθυντής Ραδιοφωνίας, είχε την ευαισθησία να αναγνωρίζει την σημασία των σπουδών επί του αντικειμένου και ο Διαγωνισμός διεξήχθη πάνω σε αυτόν το άξονα.
Η εργασία μου από τις πρώτες ημέρες στην ΕΡΤ αποτελεί έως και σήμερα ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο, εμπειρίας, γνώσης, δημοσιότητας και εργασίας, σε σχέση με τον Πολιτισμό και την Ενημέρωση.
Ως ηθοποιό με ενέπνευσαν ηθοποιοί και καλλιτέχνες της Ελλάδας και του εξωτερικού. Οικογενειακώς παρακολουθούσαμε το Θέατρο στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση και τις εκπομπές του Φρέντυ Γερμανού, για την αμεσότητα, το χιούμορ και την επικοινωνιακή του «χάρι». Επίσης κάθε φορά και με κάποιο ιδιαίτερο τρόπο, με εμπνέουν οι άνθρωποι που συνεργάζομαι όπως και οι φίλοι μου με την πρωτοτυπία της σκέψης και της παρουσίας τους.
Προτιμώ τους ρόλους δραματικού ρεπερτορίου πάνω σε κλασικά και σύγχρονα κείμενα και τους θεατρικούς χαρακτήρες που περικλείουν στις αντιθέσεις και στις συγκρούσεις τους, το ίδιο το φαινόμενο της «ζωής», ενίοτε σκληρό, άλλοτε ρομαντικό, τρυφερό και κωμικό, αλλά το ίδιο συναρπαστικό και αποκαλυπτικό στο τέλος.
Σημαντικές δουλειές, που κρατώ ως παρακαταθήκη από το ραδιόφωνο σε επίπεδο παραγωγής και παρουσίασης, είναι οι εκπομπές στο Τρίτο Πρόγραμμα «Ένα Διήγημα μια Ανάσα» και οι «Συναντήσεις» στο Πρώτο Πρόγραμμα.
Τηλεοπτικά ξεχωρίζω την παρουσίαση της επετειακής συναυλίας της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ το καλοκαίρι του 2024 στο Θέατρο Λυκαβηττού, με αφορμή τα Εβδομήντα Χρόνια Λειτουργίας της, καθώς και την παρουσίαση της τιμητικής απονομής της ελληνικής βαθμολογίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision to 2018.
Αγαπημένες θεατρικές μου επιλογές είναι: η τριλογία «έρως +θάνατος», «Υλικό Μήδειας» του Χάϊνερ Μύλλερ, «Σαλώμη» του Ουάϊλντ και «Ανθρώπινη Φωνή» του Κοκτώ, η «Λεονώρα» του Μπύργκερ σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Φοινίτση, «Γερτρούδη του Σόντερμπεργκ και η «Δεσποινίς Τζούλια « του Στρίντμπεργκ σε σκηνοθεσία του Γιώργου Εμιρζά.
To μεγαλύτερο όνειρό μου είναι παραμείνω υγιής και αισιόδοξη, να έχω ενδιαφέρουσες συνεργασίες καλλιτεχνικά και να διατηρήσω δυναμικά την διάθεση μου για δημιουργικότητα και την αγάπη για την ζωή και τους ανθρώπους.
Στον χώρο του θεάτρου εκτιμώ την ζωντανή επαφή με το κοινό και η σκηνική διαδικασία μέσα από την απόσταση της παρατήρησης συγχρόνως. Η «αχρονικότητα» όταν την βιώνω, για μένα είναι και η ένδειξη της σκηνικής πληρότητας. Στο ραδιόφωνο είναι σημαντική η αμεσότητα και η επικοινωνία που διεγείρει το ενδιαφέρον του ακροατή. Αντιπαθώ τοις μηχανορραφίες, την αναξιοκρατία, την έλλειψη συνέπειας και ευαισθησίας, την κατάχρηση εξουσίας και την συναισθηματική και ηθική χειραγώγηση και κάθε μορφή βίας και κακοποίησης.
Ο κόσμος θέλω να με θυμάται ως ένα άτομο με ενσυναίσθηση, προσηνές και αισιόδοξο και θετικό. Και από την ενασχόληση μου με την τέχνη και την ενημέρωση, να προάγεται το «κοινό καλό», γιατί η «χάρις» ή το «ταλέντο» που όλοι μας διαθέτουμε, είναι το μονοπάτι προς την ευτυχία. Προσωπική και κοινωνική.
