του Γιάννη-Ορέστη Παπαδημητρίου
«Αποβράσματα της κοινωνίας», «ανθρωπάρια», «περιθωριακοί άνθρωποι», «ελαττωματίες», «εξευτελισμένοι», «άνθρωποι του σκότους», «εκτρώματα», «άτομα με νοητική διαταραχή», «αμαρτωλοί», «άνομοι», «καταραμένοι». Εντυπωσιάζεται κανείς με τις λεξιλογικές επιδόσεις του καλού πατέρα Αμβρόσιου στην ανοιχτή επιστολή που δημοσίευσε ενάντια στην προοπτική επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, στολίζοντας τους εν Χριστώ αδελφούς και αδελφές μας με τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Αφορμή για την επιστολή του μητροπολίτη υπήρξε φυσικά ο θάνατος του Μηνά Χατζησάββα και οι αποχαιρετισμοί του οικογενειακού και φιλικού του κύκλου στην κηδεία. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Αμβρόσιος – που κάθε άλλο παρά αναξιοποίητο έχει αφήσει το προνόμιο της ασυλίας του, το οποίο του επιτρέπει να προπαγανδίζει ασύστολα το σύνολο των θέσεων της Χρυσής Αυγής – πήρε τον ρόλο του όρνιου, περιμένοντας με ανυπομονησία πάνω απ’ την κλίνη του αγαπημένου ηθοποιού για να ξεκινήσει το ομοφοβικό του lobbying.
Ο άγιος πατέρας ημών δεν ανακάλυψε ξαφνικά τη «μάστιγα» της ομοφυλοφιλίας. Μία δεκαετία νωρίτερα, την εποχή που μια πληθώρα «ροζ σκανδάλων» δονούσε τους κύκλους της ορθόδοξης εκκλησίας, με την Ιερά Σύνοδο να εκδίδει μια απόφαση που επιχειρούσε να αποσυνδέσει την ιδιωτική ζωή των κληρικών από την ιερή τους ιδιότητα, ο Αμβρόσιος – εποφθαλμιώντας πιθανώς και επιτυγχάνοντας μερικώς την άνοδό του στους κύκλους της εκκλησίας – ηγήθηκε ενός αντάρτικου κατά της απόφασης. Η απήχηση της αντιπολίτευσής του ήταν τέτοια που ο ίδιος ο τότε αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος αναγκάστηκε να του απευθύνει προσωπική επιστολή με την οποία τον διαβεβαίωνε πως η απόφαση της Συνόδου δεν αλλάζει την πάγια θέση της εκκλησίας που αναγνωρίζει την ομοφυλοφιλία ως θανάσιμο αμάρτημα.
Αντιφατική στάση
Η στάση των ανώτερων κύκλων της εκκλησίας είναι σίγουρα αντιφατική. Εξίσου αντιφατική όμως είναι και η στάση του Αμβρόσιου, που επέδειξε τον ίδιο ακριβώς ζήλο στην καταδίωξη του «αμαρτωλού» κληρικού και στην αθώωση δυναμικού ομοφοβικού μητροπολίτη της δικής του φράξιας που δεχόταν ο ίδιος κατηγορίες για ομοφυλοφιλία, ο οποίος μάλιστα υποστήριζε την υποψηφιότητα του έτερου κατηγορούμενου για το αξίωμα του δεσπότη Αττικής. Απ’ το 2005 και για αρκετά χρόνια μετά, επικουρούμενες από τις τηλεφωνικές υποκλοπές και τη διαρροή βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου, οι αλληλοκατηγορίες για ομοφυλοφιλία θα γίνουν καθημερινό φαινόμενο στους κύκλους της εκκλησίας, φτάνοντας – με υπαινιγμούς βέβαια – μέχρι και τον ίδιο τον τέως αρχιεπίσκοπο.
Είναι λάθος να θεωρήσει κανείς ότι τα «σκάνδαλα» των ομοφυλόφιλων ιερέων είναι απλή υποκρισία απέναντι στον ομοφοβικό λόγο της εκκλησίας, καθώς η ίδια η αντίληψη της ομοφυλοφιλίας ως «σκανδάλου» προϋποθέτει την ποινικοποίησή της.
Με τις βραδινές εκπομπές να ανακαλύπτουν φλέβα χρυσού στον ομοφοβικό ηθικισμό, η φιγούρα του κρυπτο-ομοφυλόφιλου ιερέα, θα γίνει στερεότυπο στην ελληνική κοινωνία. Το κυνήγι απονομής του χριστιανικού ροζ τριγώνου, θα χτυπήσει την πόρτα και του ίδιου του Αμβρόσιου το 2011, όταν ιερέας στη μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας της οποίας ηγείται, θα κατηγορηθεί πως συζούσε με νεαρό μετανάστη, με τον οποίο λεηλατούσαν μαζί σουπερμάρκετ, εν είδει Μπόνι και Κλάιντ του ελληνικού φολκλόρ. Έκτοτε, οι παρεμβάσεις του σεβάσμιου μητροπολίτη ενάντια στους «κίναιδους» πύκνωσαν, με αποκορύφωμα το κείμενό του επ’ αφορμή του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου του 2013, που μοιάζοντας ενοχλητικά με το τωρινό του πόνημα σε δομή, ύφος και περιεχόμενο, θορύβησε και πάλι τη δημόσια σφαίρα.
Υποκρισία
Ύστερα από τις έντονες αντιδράσεις στις πρόσφατες δηλώσεις του, ο μητροπολίτης κατέφυγε στη βιβλιογραφία: στις 10/12, ανάρτησε στο προσωπικό του ιστολόγιο ένα κείμενο του Δημοσθένη Λιακόπουλου(!) με τίτλο «Ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα: Ο μύθος καταρρέει», γνωστό κείμενο στους ακροδεξιούς κύκλους, όπου ο μύθος της ομοφυλοφιλίας στον αρχαίο κόσμο παρουσιάζεται ως ύστερο μύθευμα των… «εβραϊστών». Άγνωστο παραμένει τι ακριβώς θέλει να πει ο καλός πατέρας με την επίκληση σε προ-χριστιανικούς πολιτισμούς· θα έλεγε κανείς πως η θέση ενός εθνικιστή συνωμοσιολόγου για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό είναι παντελώς άσχετη με τον ορθόδοξο χριστιανισμό, την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και τις κριτικές που δέχθηκε. Αυτός ο αντιφατικός ανορθολογισμός που απευθύνεται στο συντηρητικό θυμικό όμως, δεν είναι μέθοδος, αλλά ο ίδιος ο σκοπός τέτοιων παρεμβάσεων απ’ τους ιερείς.
Είναι λάθος να θεωρήσει κανείς ότι τα «σκάνδαλα» των ομοφυλόφιλων ιερέων είναι απλή υποκρισία απέναντι στον ομοφοβικό λόγο της εκκλησίας, καθώς η ίδια η αντίληψη της ομοφυλοφιλίας ως «σκανδάλου» προϋποθέτει την ποινικοποίησή της. Στα χέρια των ιερέων που αποβλέπουν στην καλλιέργεια του ακροδεξιού συντηρητισμού, η ομοφοβία γίνεται ένα πανίσχυρο όπλο για τον προσηλυτισμό του ποίμνιου (ένα δίχτυ ασφαλείας για κάθε πολιτική εξουσία που θα διανοηθεί να συγκρουστεί με την εκκλησία) και την εξολόθρευση των αντιπάλων προκειμένου να αναρριχηθούν στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Δεν είναι τυχαία που τέτοιες παρεμβάσεις πάντα συμπληρώνονται με αυτές κάποιων επιφανών ή παρασκηνιακών πολιτικών προσώπων, όπως έγινε τώρα με τον Φαήλο Κρανιδιώτη. Στο ίδιο πολιτικό διάζωμα ανήκουν και έχουν κοινή στοχοθεσία, με δεσμούς τους οποίους δεν παιδεύονται να κρύψουν. Οι άγιοι πατέρες και οι πολιτικοί τους υποστηρικτές δεν έχουν κάποια εμμονή με τον πρωκτό, αλλά με τα οφέλη που αποκομίζουν απ’ την τερατοποίηση της σεξουαλικής του χρήσης. Άλλωστε, όπως μας δίδαξε η ψυχανάλυση, ο πρωκτός είναι η πηγή της εμμονής, όχι το αντικείμενό της.
