Φωτο: Σωτήρης Δημητρόπουλος / Eurokinissi
Αν στο ζήτημα της τραγωδίας των Τεμπών η κυβέρνηση στριμώχθηκε από την πάνδημη αντίδραση και σύρθηκε σε σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τους Καραμανλή και Τριαντόπουλο (έστω και υπό τη μέθοδο της fast track παραπομπής στο δικαστικό συμβούλιο χωρίς ουσιαστική έρευνα από τη Βουλή), στο ζήτημα του (καραμπινάτου) σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ υιοθέτησε ακόμα πιο σκληρή γραμμή. Ποια προανακριτική; Εξεταστική (βρέθηκαν ήδη οι απαραίτητες 60 ψήφοι) για την «πλήρη διερεύνηση όλων των πτυχών και των ευθυνών από το 1998 και μετά». Τρέχα γύρευε δηλαδή, το 1998 κυβερνούσε ο Σημίτης (εκλιπών πια) και ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν υπήρχε στη σημερινή μορφή του.
Έτσι και αλλιώς, θα έπρεπε να το είχαμε φανταστεί βλέποντας τις προηγούμενες ημέρες τον Μάκη Βορίδη να παραχωρεί συνεχείς τηλεοπτικές συνεντεύξεις. Πριν την παραίτησή του, ο πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, ο οποίος ελέγχεται για τις ενέργειές του από την ευρωπαϊκή εισαγγελία, είχε -εμμέσως- ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να θυσιαστεί (αποδεχόμενος προανακριτική επιτροπή για το πρόσωπό του) για να γλιτώσει τις αναταράξεις το κυβερνητικό στρατόπεδο. Οι παροικούντες την Πειραιώς αναφέρουν ότι το παρασκήνιο είναι έντονο. Και ότι τελικά η σκληρή γραμμή Βορίδη (αλλά και του Λευτέρη Αυγενάκη ο οποίος επίσης ελέγχεται) επικράτησε. «Για να μην σας ρίξουμε, μη μας ρίξετε στα σκυλιά». Εντάξει, δεν ειπώθηκε έτσι, αλλά αυτό ήταν το κεντρικό νόημα.
Η κυβερνητική γραμμή υποτάχθηκε έτσι στην απαίτηση Βορίδη. Τόσο στη Βουλή όσο και έξω από αυτήν οι κυβερνητικοί επιχειρούν να εμφανιστούν ως η πολιτική δύναμη που επιδιώκει την πλήρη έρευνα και την κάθαρση και ότι γι’ αυτόν τον λόγο προτάθηκε η εξεταστική για τα πεπραγμένα των τελευταίων 27 ετών. Σε παρέμβασή του στο Καρπενήσι όπου περιόδευσε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεσμεύτηκε ότι «θα δώσουμε πλήρως τα κλεμμένα σ’ αυτούς που πραγματικά τα δικαιούνται», χωρίς όμως να διευκρινίσει ποιοι ήταν οι κλέφτες και για λογαριασμό ποιων ενεργούσαν. Την ίδια ώρα, έρχονταν στο φως της δημοσιότητας νέες τηλεφωνικές επικοινωνίες των πρωταγωνιστών του σκανδάλου, ένας εκ των οποίων ακούγεται να λέει ότι «θα σκότωνα την Τυχεροπούλου και με 50.000 θα είχα τώρα καθαρίσει». Ούτε στο «Νονό» τόση κυνικότητα.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, από την πλευρά του, πάντα πιστός στην πιο σκληρή των γραμμών, τόνισε σε τηλεοπτική του συνέντευξη (Action 24) ότι πολύ απλά «η πλειοψηφία της Βουλής, η Νέα Δημοκρατία δηλαδή, δεν επιθυμούσε τον έλεγχο Βορίδη και Αυγενάκη και έτσι το ζήτημα έκλεισε». Δεν παρέλειψε να πει επίσης ότι η «Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν έχει κανένα δικαίωμα, απλά μας έστειλε μία δικογραφία και μας ρώτησε αν θέλουμε τα συγκεκριμένα πρόσωπα να ελεγχθούν». Τέτοιος είναι ο σεβασμός των «Μένουμε Ευρώπη» στους ευρωπαϊκούς θεσμούς…
Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, αντί να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ και να συγκροτήσει αντιπολιτευτικό μέτωπο, έτσι ώστε η Νέα Δημοκρατία να νιώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πολιτική πίεση, προτίμησε τον μοναχικό δρόμο της κατάθεσης της δικής του πρότασης για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής. Είτε αυτό υπηρετεί τη γραμμή Ανδρουλάκη για «αυτόνομη πορεία», είτε εκφράζει μία λογική ίσων αποστάσεων σε σχέση με τη Δεξιά και την Αριστερά, το σίγουρο είναι ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προφανώς αυτοπαγιδεύτηκε.
Θυμίζουμε εδώ ότι το ΠΑΣΟΚ είχε τη… φαεινή ιδέα να ψηφίσει «παρών» στην προδήλως παράνομη τροπολογία Πλεύρη για την άρση του ασύλου την οποία είχε χαρακτηρίσει προηγούμενως, όχι άδικα, αντισυνταγματική. Αυτή η χωρίς λογική στάση προκάλεσε μεγάλες εσωκομματικές αντιδράσεις και αμφισβήτηση στο πρόσωπο του Νίκου Ανδρουλάκη με πολλά στελέχη απλώς να πειθαρχούν στη γραμμή χωρίς όμως να έχουν τη διάθεση να επιχειρηματολογήσουν γι’ αυτή.
Μέσα σ’ αυτήν την περιδίνηση (η οποία δεν προκύπτει για πρώτη φορά) το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε ότι δεν είναι η κατάλληλη ώρα για κοινοβουλευτικές συμπράξεις με τα άλλα κόμματα της Αριστεράς και περιχαρακώθηκε στα δικά του σύνορα, τα οποία βέβαια είναι απολύτως συγκεκριμένα και στενά λόγω της περιορισμένης κοινοβουλευτικής δύναμής του.
Αντιθέτως, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά βρήκαν κοινό βηματισμό εστιάζοντας την κριτική τους στον τρόπο που έδρασαν οι Μάκης Βορίδης και Λευτέρης Αυγενάκης. Έκαναν από κοινού λόγο για «γαλάζιο παρακράτος» και για «μαφιόζικες πρακτικές» από την πλευρά της κυβέρνησης και των ανθρώπων της και προέκριναν την επιλογή της κατάθεσης κοινής πρότασης για σύσταση προανακριτικής επιτροπής. Ούτε αυτή η πρόταση, ούτε η αντίστοιχη του ΠΑΣΟΚ θα έχουν τύχη πάντως.
Η κυβέρνηση, όπως τονίστηκε και παραπάνω, είναι αποφασισμένη να προχωρήσει σε εξεταστική-πλυντήριο αν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός σε δηλώσεις του στο παρελθόν είχε ισχυριστεί ότι η σύσταση εξεταστικών επιτροπών δεν προσφέρει τίποτα.
Ιδού πως δικαιολόγησε την εν λόγω επιλογή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης μόλις την περασμένη Πέμπτη: «Όταν υπήρχε ένα κατηγορητήριο σε ισχύ και η αντιπολίτευση ζήτησε την επέκταση του είπαμε ναι, για τον κ. Τριαντόπουλο. Στην περίπτωση Καραμανλή υπήρχαν 43 διώξεις σε μη πολιτικά πρόσωπα. Εμείς καταθέσαμε κατηγορητήριο για να αξιολογηθεί από το δικαστικό συμβούλιο. Εδώ ήρθε μία δικογραφία χωρίς κατηγορητήριο. Εμείς με βάση το γεγονός ότι δεν υπάρχουν στοιχεία, ούτε διώξεις για μη πολιτικά πρόσωπα, πήραμε απόφαση για εξεταστική αφού περιμέναμε 20 μέρες την αντιπολίτευση.» Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω, δηλαδή.
