Η ιστορικός Μαρία Ευθυμίου αποφάσισε να μας εξηγήσει τι σημαίνει προοδευτικότητα στην Ελλάδα. «Όσο πιο μίζερος, γκρινιάρης, μεμψίμοιρος είσαι, τόσο πιο προοδευτικός είσαι», δήλωσε στο συνέδριο Greece Talks 2026, προκαλώντας αντιδράσεις.
Σύμφωνα με τη συλλογιστική της, η ελληνική κοινωνία έχει μάθει να αντιμετωπίζει την αισιοδοξία ως συντηρητισμό και τη διαμαρτυρία ως προοδευτικότητα. Αν, για παράδειγμα, χτιστούν τρία σχολεία και κάποιος διεκδικήσει άλλα δύο, κινδυνεύει να χαρακτηριστεί γκρινιάρης.
Μόνο που η κοινωνική πρόοδος δεν υπήρξε ποτέ αποτέλεσμα ευγνωμοσύνης της εξουσίας. Τα εργασιακά δικαιώματα, η δημόσια παιδεία, η κοινωνική ασφάλιση και οι δημοκρατικές ελευθερίες κατακτήθηκαν μέσα από συλλογικούς αγώνες, συγκρούσεις και διεκδικήσεις.
Η ιστορικός θα όφειλε να το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να επικροτήσει τις δηλώσεις της. Η μετατροπή της κοινωνικής διεκδίκησης σε «μιζέρια» αποτελεί έναν βολικό τρόπο απαξίωσης όσων απαιτούν περισσότερα.
Γιατί, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι πολίτες διαμαρτύρονται. Είναι ότι υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν πως πρέπει να αρκούνται σε όσα τους προσφέρονται.
Και αν η διεκδίκηση καλύτερης ζωής είναι μιζέρια, τότε ολόκληρη η ιστορία των κοινωνικών αγώνων υπήρξε μια ατελείωτη ιστορία «γκρίνιας».
