Οι γονείς του Ν. Σαμπάνη στην πορεία του Πολυτεχνείου (17/11/2021). Πηγή: omniatv
Η δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη δεν είναι το μοναδικό αστυνομικό έγκλημα των τελευταίων χρόνων. Με τον ίδιο περίπου τρόπο έχουν χάσει τη ζωή τους οι Βασίλης Μάγγος στον Βόλο, Κώστας Φραγκούλης στη Θεσσαλονίκη, Κώστας Μανιουδάκης στα Χανιά, Χρήστος Μιχαλόπουλος στη Θήβα και Μωχάμεντ Καμράν μέσα στο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα.
Και τα αστυνομικά εγκλήματα δεν είναι τα μοναδικά κρατικά εγκλήματα. Οι πνιγμοί των 650 περίπου προσφύγων πριν 3 χρόνια στην Πύλο και των τουλάχιστον 15 μόλις προχθές στη Χίο αποτελούν ομαδικά κρατικά εγκλήματα ρατσιστικού προσανατολισμού, κατασκευής εθνικού εχθρού και προσφυγοϋστερίας. Και μαζί με το έγκλημα των Τεμπών και καθημερινά ιδιωτικά και κρατικά εργατικά ατυχήματα, όπως στο Πέραμα και στη Βιολάντα συνθέτουν την πλήρη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής από την προτεραιότητα του κέρδους και του κράτους καταστολής.
Οι μηχανισμοί συγκάλυψης είναι πολλαπλοί και μεθοδικά εκδηλούμενοι. Αμέσως μετά τα Τέμπη η πρωθυπουργική παρέμβαση υποδείκνυε ως αποκλειστικό ένοχο τον σταθμάρχη και λίγες μέρες μετά ακολουθούσε το μπάζωμα. Στη δολοφονία Σαμπάνη ο τότε υπουργός «Προστασίας του Πολίτη» επισκεπτόταν στα κρατητήρια τους κρατούμενους αστυνομικούς, αυτούς που σήμερα διώκονται για τη δολοφονία, για να τους εκφράσει τη συμπαράστασή του. Μόλις προχθές ο υπουργός Μετανάστευσης, με θράσος ύψωσε τη φωνή για να απευθύνει και αυτός ανακριτικό προσανατολισμό καταδεικνύοντας δολοφόνους τους διακινητές, αλλά όχι το κράτος και την κυβέρνηση που εκπροσωπεί, επιβεβαιώνοντας τελικά ότι, όσο και αν προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο, «το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά».
Αυτά βέβαια κανένα συστημικό ΜΜΕ δεν τα κατέγραψε ως προκάλυπτες παρεμβάσεις της εκτελεστικής εξουσίας στην «ανεξάρτητη δικαιοσύνη». Αντίθετα στηλιτεύουν ως τέτοιες τις εκδηλώσεις συμπαράστασης στα θύματα των κρατικών δολοφονιών και της κρατικής καταστολής γενικότερα. Μια καθημερινή copaganda επιδιώκει μεθοδευμένα να εγκαθιστά στη συνείδησή μας ως αναγκαίες και νόμιμες τις αυθαιρεσίες των δυνάμεων καταστολής υπερπροβάλλοντας την καθημερινή εγκληματική δράση που καταλαμβάνει συχνά μεγάλο μέρος της διάρκειας των δελτίων ειδήσεων.
Η λατρεία του νομίσματος στο σημερινό ενιαίο σύστημα κοινωνικών σχέσεων μέσα στην αλαζονεία της παραβλέπει ότι και αυτό ακόμα δεν έχει, ευτυχώς, μόνο μια όψη. Οι πάνδημες κινητοποιήσεις για τα Τέμπη ανάμεσα στα άλλα απελευθέρωσαν για πάντα το δικαίωμα άσκησης κριτικής στη δικαστική εξουσία τη απομυθοποίησαν τον ρόλο της. Αλλά δεν υπάρχει άλλωστε κανένας νομικός πολιτισμός θεόσταλτος ή εγκατεστημένος από τη φύση, ώστε οι φορείς του να είναι υπεράνω κριτικής. Κάθε ιστορική περίοδος διαμορφώνει τον δικό της νομικό πολιτισμό, που αποτελεί τομή της εξέλιξης του συσχετισμού στον χάρτη της, που καταγράφει κατακτήσεις και υποχωρήσεις, νίκες και ήττες των ταξικών δυνάμεων που κινούν την ροή της. Και όπως και πολλοί άλλοι μικρότεροι αγώνες μέσα και έξω από τα δικαστήρια κατέστησαν σαφές ότι η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται αλλά κατακτιέται. Έτσι, η θανατοπολιτική των κρατικών αστυνομικών και ρατσιστικών εγκλημάτων βρίσκει τη θέση της στο εδώλιο όχι μόνο της κοινωνίας, αλλά και των δικαστηρίων: Η Χρυσή Αυγή κρίθηκε στο σύνολό της ως εγκληματική οργάνωση και καταδικάστηκε για την εγκληματική της δράση. Οι δολοφόνοι του Βασίλη Μάγγου παραπέμπονται για κακούργημα. Το ίδιο με μεγάλη ανατροπή και οι δολοφόνοι της Πύλου. Το ότι ο μεταξύ των κατηγορουμένων αρχηγός του Λιμενικού εξακολουθεί να παραμένει στη θέση του, όταν επί ένα χρόνο βρίσκεται σε δυνητική αργία χωρίς καν να διώκεται ποινικά η εκπαιδευτικός Χρύσα Χοτζόγλου επειδή συμμετείχε σε κινητοποίηση της ΕΛΜΕ ενάντια στην αξιολόγηση, μας παρέχει επαρκές κριτήριο… αξιολόγησης για την κυβερνητική πολιτική, που δεν ξεφεύγει από τον κανόνα: Οι εξουσίες δεν έχουν αρχές, έχουν μόνο συμφέροντα.
Αυτή την εβδομάδα έγινε γνωστή και η παραπομπή επτά αστυνομικών για την ανθρωποκτονία Σαμπάνη. Ήταν ένα τεράστιο ράπισμα στην αστυνομική και κυβερνητική προσπάθεια συγκάλυψης. Δεν τους γλύτωσε η γρήγορη καταστροφή του γαζωμένου αυτοκίνητου, ούτε έπεισαν ότι ο Σαμπάνης ήταν ο οδηγός, ούτε ότι πυροβολούσαν χαμηλά στα λάστιχα για ακινητοποίηση. Ο αστυνομικός αποκλεισμός του δικαστικού κτιρίου στον Πειραιά τις μέρες της απολογίας των δραστών όσο και αν θύμιζε εποχές χούντας και εξόρισε την κοινωνία, δεν απέτρεψε τους δικαστές να επικοινωνούν με τη συνείδησή τους.
Και να που άλλη μια φορά όταν ο λαός είναι στο δρόμο η δικαστική εξουσία μπορεί να αποδίδει «δηκεοσύνη». Ναι, ξέρω, είναι ανορθόγραφο, αλλά όχι περισσότερο από τις ανορθογραφίες που αντιμάχεται.
