* Τι λέει ο κόσμος για τον ΣΥΡΙΖΑ και τι ακούει εκείνος απ’ όσα λέει ο κόσμος
Τις μέρες που συνεδρίαζε η κεντρική πολιτική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος, αλλά και της δράσης της κυβέρνησης συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ κατά τον κρίσιμο πρώτο μετεκλογικό μήνα, η δημοσκοπική εταιρία MRB ολοκλήρωνε την τελευταία έρευνά της, τα αποτελέσματα της οποίας έδωσε στη δημοσιότητα την περασμένη Τρίτη.
Η έρευνα αυτή πραγματοποιήθηκε σε πανελλαδικό δείγμα μετά την παρακολούθηση του θρίλερ των σκληρών διαπραγματεύσεων και των δύο Γιούρογκρουπ για γερά νεύρα, που πραγματοποιήθηκαν στις 16 και 20 Φεβρουαρίου, εκ των οποίων το δεύτερο κατέληξε στη γνωστή 8/ανακοίνωση-συμφωνία με την ακόμη πιο γνωστή «δημιουργική ασάφεια». Δηλαδή, οι απαντήσεις, κατά τεκμήριο, δόθηκαν με δεδομένα όλα τα αντικειμενικά στοιχεία, αλλά και τα υποκειμενικά συναισθήματα που προέκυπταν από αυτές τις κρίσιμες και αμφιλεγόμες εξελίξεις.
Με τη γλώσσα των αριθμών
Θα ήταν χρήσιμο να αναδείξουμε ορισμένα από τα σημαντικότερα ευρήματα αυτής της έρευνας, τα οποία συμπίπτουν γενικά με τα ευρήματα και των άλλων μετεκλογικών δημοσκοπήσεων. Πρώτο, και σημαντικότερο από μια άποψη, η έρευνα διαπιστώνει ότι το 70% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η νέα συμφωνία είναι καλύτερη από αυτή που ίσχυε μέχρι τις εκλογές – και με την «τεχνητή παράταση» μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου. Δεύτερον, το 69% αξιολογεί ως θετική και μάλλον θετική την πορεία της νέας κυβέρνηση, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, κατά κύριο λόγο ασχολήθηκε με τη διαπραγμάτευση. Τρίτον, το 60% θα στήριζε μια πιο σκληρή διαπραγματευτική στάση έναντι των δανειστών, με όριο τη μη διακινδύνευση της θέσης της χώρας στην ευρωζώνη. Και τέταρτον, μετά απ’ όλα αυτά, το 46% προτίθεται να ψηφίσει σήμερα ΣΥΡΙΖΑ, έναντι μόνο 21% που προτιμά τη ΝΔ.
Αν εντοπίζουμε και αναδεικνύουμε τα στοιχεία αυτά, δεν είναι για να χαρούμε και να συγχαρούμε αλλήλους πανηγυρίζοντας για μια ακόμη –μετεκλογική – επιτυχία. Το κάνουμε σαν αντίστιξη στο γενικό πνεύμα της συνεδρίασης της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν το 70%, του εκλογικού σώματος, ποσοστό διπλάσιο της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ, κατά τεκμήριο θεωρεί τη νέα συμφωνία καλύτερη από την προηγούμενη, ενώ τόσο στο κείμενο της εισήγησης όσο και στην τροπολογία της μειοψηφίας η συμφωνία χαρακτηρίζεται, αντίστοιχα, επώδυνος συμβιβασμός ή ως μη επιθυμητός συμβιβασμός, που βρίσκεται σε απόσταση, σε διάσταση ή και σε αντίθεση με τις προγραμματικές δεσμεύσεις, τότε γεννώνται ορισμένα κρίσιμα ζητήματα. Τα οποία, δυστυχώς, δεν εντοπίστηκαν και δεν συζητήθηκαν, τουλάχιστο στο βαθμό που τους άξιζε, στη συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής, αλλά και γενικότερα δεν αποτελούν αντικείμενο προβληματισμού.
Υπό το βάρος του 70%
Ας επισημάνουμε ορισμένα από αυτά. Η εμφανής διάσταση εκτιμήσεων του κόμματος και της πολύ μεγάλης πλειονότητας του εκλογικού σώματος μπορεί να σημαίνει δύο τινά: πρώτον, ότι το κόμμα, ή τουλάχιστον η κ.ε., δεν απηχεί το κοινό αίσθημα, δεν μπορεί να το μεταφέρει προς συζήτηση στο πολιτικό επίπεδο, και, δεύτερον, δεν έχει τέτοιους δεσμούς με τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού, ώστε να την επηρεάζει μεταφέροντας σ’ αυτήν, με πειστικό τρόπο, τις εκτιμήσεις του.
Η παρατήρηση αυτή ισχύει είτε θεωρήσουμε τη διάσταση εκτιμήσεων ως αποτέλεσμα της «καθυστέρησης» της πλειονότητας του πληθυσμού σε σύγκριση με τις «προχωρημένες» απαιτήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, είτε ως αποτέλεσμα βολονταριστικής αξιολόγησης των αντικειμενικών συνθηκών εκ μέρους του κυβερνώντος κόμματος.
Υπάρχει, δηλαδή, ούτως ή άλλως πρόβλημα για τον νικητή των εκλογών, ο οποίος, μάλιστα, αξιολογείται θετικά και για τη μετεκλογική του στάση και δράση από ένα κατά πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού. Αν θεωρεί ότι πρέπει με το λόγο και την πράξη του να «παρασύρει» αυτή την ικανοποιημένη με τη νέα συμφωνία πλειονότητα σε μια πιο απαιτητική – μαχητική διάθεση, τότε θα πρέπει να αποκτήσει πιο ισχυρό, πιο μαζικό και πιο αποτελεσματικό πολιτικό οργανισμό, αντίστοιχο όχι μόνο του 36%, αλλά του 70%. Έχει, δηλαδή, μπροστά του έργο γιγαντιαίο, που δεν μπορεί να το επιτελέσει χωρίς αντίστοιχης βαρύτητας σχέδιο και συλλογική προσπάθεια.
Αλλά ακόμη κι αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμήσει ότι η εκδήλωση αυτής της ικανοποίησης του 70% από την ως τώρα εξέλιξη της διαπραγμάτευσης είναι δείγμα ενός πολιτικού ρεαλισμού που αντιστοιχεί στις αντικειμενικές δυσκολίες, ακόμη και τότε χρειάζεται να εντείνει υπεράνθρωπα τις προσπάθειές της, ώστε να αναπτύξει σε έκταση και βάθος τους δεσμούς τού ΣΥΡΙΖΑ μ’ αυτό τον σχεδόν αχανή για τα σημερινά μεγέθη του χώρο. Μόνο έτσι θα είναι σε θέση να αποτρέψει τη μετάλλαξη αυτής της ρεαλιστικής διάθεσης σε ηττοπάθεια, αν προκύψουν ακόμη δυσκολότερες συνθήκες στο μέλλον.
Μήπως η ζωή είναι αλλού;
Ο τρόπος με τον οποίο εμφανίστηκαν, ανεπαρκώς, και διαθλασμένα αυτά τα κρίσιμα ζητήματα για τον ΣΥΡΙΖΑ στις συζητήσεις της πρόσφατης κεντρικής επιτροπής, αλλά και της κοινοβουλευτικής ομάδας σε άλλο επίπεδο, είναι πολύ πιθανό να δείχνει σημαντική απόσπαση του κομματικού δυναμικού από την κοινωνική πραγματικότητα. Απόσπαση που διαστρέφει την ανάγκη για διαλεκτική «ανταλλαγή ύλης» του κόμματος με το κοινωνικό σώμα, σε εσωστρεφή ανταγωνισμό για την επικράτηση της μιας ή της άλλης άποψης, από αυτές που διαμορφώνονται, συνήθως εκ των προτέρων, εντός των κομματικών τειχών.
Με πιο απλά λόγια, το θέμα δεν είναι να φαίνεσαι πιο προωθημένος κάνοντας επιθετική κριτική σε μια μεταβατική συμφωνία που την κρίνει θετικά η μεγάλη πλειονότητα, αλλά αν είσαι σε θέση να αξιοποιήσεις αυτή τη θετική στάση των πολλών. Πώς; Με μια προωθητική συνάντηση μαζί τους, σαν ίσος προς ίσον, που δεν θα τους προκαλεί αίσθημα κατωτερότητας ότι κάποιος άλλος σκέφτεται αριστερότερα από αυτούς, αλλά αίσθημα συντροφικότητας σ’ ένα κοινό αγώνα, όπου χρειάζονται όλοι, γιατί έχει πολλά γυρίσματα και πολύ ισχυρούς αντιπάλους.
Χ. Γεωργούλας
