Ο πόλεμος, το δίχως άλλο, είναι το ζήτημα που μας απασχολεί όλους αυτές τις ημέρες. «Είναι ένας πόλεμος που έπρεπε να γίνει;», επαναλαμβάνεται μονότονα. Μα καλά, τι ερώτημα είναι αυτό; Πώς είναι δυνατόν να τίθεται, για οποιοδήποτε πόλεμο. Έτσι, όμως, δεν ξεκινούν όλοι οι πόλεμοι; Στο όνομα της απελευθέρωσης κάποιων καταπιεσμένων λαών; Και έρχονται οι σωτήρες, για να (υφ)αρπάξουν τη γη; Έτσι παρουσιάζεται και τώρα από τις δυνάμεις που τον εξαπέλυσαν, τις δυνάμεις που τον στηρίζουν και τις δυνάμεις που θα τον συντηρήσουν. Όπως συμβαίνει με τη Γάζα και με την Ουκρανία, τα τελευταία χρόνια. Έτσι ξεκίνησε πριν δύο μήνες και η επίθεση σε κυρίαρχο κράτος, στη Βενεζουέλα, που γρήγορα ξεχάσαμε και έτσι προετοιμάζεται και η επίθεση στην Κούβα. «Αφού τελειώσω με το Ιράν», όπως προειδοποίησε ο Ντ. Τραμπ. Ο πόλεμος αυτός διαχέεται, κάθε μέρα. Και είναι ο χρόνος που θα κρίνει την εμβέλειά του, όμως ο κόσμος όπως οργανώθηκε από το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου έχει τελειώσει. Και δεν ξέρουμε τι είναι αυτός που γεννιέται, που έχει τη μορφή τέρατος. Ο Ταρίκ Αλί μιλώντας στην εκπομπή Unapologetic του Middle East Eye[1] τον περιγράφει:
Ταρίκ Αλί: Είμαστε μάρτυρες μιας επιχείρησης επαναποικισμού
«Ο αραβικός κόσμος γνωρίζει τι συμβαίνει. Οι ηγέτες των αραβικών κρατών γνωρίζουν. Παρά ταύτα έχουν παραλύσει. Και αυτό δίνει μια τεράστια αίσθηση εξουσίας και δύναμης στις ΗΠΑ, που υποστηρίζουν το Ισραήλ όχι για ηθικούς λόγους, αλλά γιατί είναι το όχημα για να μπουν στον αραβικό κόσμο. Η κυβέρνηση του Ισραήλ απαρτίζεται από έναν σωρό φασιστών, τον οποίο χρειάζονται για να τους περάσει στην περιοχή. Δεν το βλέπουμε πρώτη φορά να γίνεται, συνέβη στο Ιράκ και στη Συρία (…) Το Ιράν έχει συμφωνίες δισεκατομμυρίων με την Κίνα για το πετρέλαιο. Η αμερικάνικη ελίτ είναι ενοχλημένη από αυτή την κατάσταση και θέλει να αποκτήσει πρόσβαση στις προμήθειες πετρελαίου. Θέλει να είναι εκείνη που θα αποφασίζει σε ποιους θα πωλείται το ιρανικό πετρέλαιο. Όπως και με τη Βενεζουέλα. Θέλουν να είναι εκείνοι που θα κινούν τα νήματα. Μέσω αυτών να πωλείται το πετρέλαιο. Αυτός είναι ο πιο σημαντικός λόγος που θέλουν το Ιράν και να κρατήσουν τα αραβικά κράτη υπό έλεγχο. Είμαστε μάρτυρες μιας επιχείρησης επαναποικισμού. Η περίοδος μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έφτασε στο τέλος της. Είμαστε μάρτυρες μιας διαδικασίας επαναποικισμού, με το Ισραήλ να έχει ανοίξει αυτόν τον ιμπεριαλιστικό διάδρομο. Είναι υπεύθυνο για τις πιο φρικώδεις πράξεις. Για δολοφονίες πολιτών και ηγετών χωρών. Βομβαρδίζουν όλες αυτές τις χώρες και θα συνεχίσουν να το κάνουν, αφού κανείς δεν υπάρχει να τους σταματήσει. Οι ΗΠΑ χρειάζονται, αυτή τη στιγμή, το Ισραήλ. Αλλά αυτό δεν θα είναι μια παντοτινή συνθήκη. Είναι πολύ δύσκολο να προβλέψουμε την τελική έκβαση και πάνω από ποια αραβική χώρα θα σπάσει αυτός ο θόλος των ΗΠΑ και του Ισραήλ που έχει περικλείσει την περιοχή. Ελπίζω όμως να συμβεί. Ελπίζω να μην εγκαταλείψουν.»
Ευκαιρία δοθείσης
Η Ευρώπη σε αυτόν τον κόσμο που γεννιέται, κάθεται σε μία γωνιά παγωμένη. Περιμένει να ανοίξει τα μάτια, όταν θα έχουν όλα τελειώσει. Η Ελλάδα προσδεδεμένη στο άρμα του Ισραήλ και των ΗΠΑ που εξαπολύουν θηριωδίες. Συνένοχη. «Η εποχή της γεωπολιτικής αθωότητας έχει τελειώσει», είπε ο πρόεδρος του Eurogroup και υπουργός Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, θέλοντας να δείξει τον δρόμο εμπλοκής και στην ΕΕ: «αυτό που απαιτείται σήμερα είναι μια σαφής αίσθηση κατεπείγοντος, με πλήρη αντίληψη ότι σε περιόδους κρίσης ο χρόνος δεν είναι ποτέ ουδέτερη μεταβλητή. Η Ευρώπη διαθέτει τα εργαλεία για να διαμορφώσει τις εξελίξεις και να επαναβεβαιώσει τη στρατηγική της ισχύ». Ομοίως και ο έλληνας πρωθυπουργός, με την ελληνική κυβέρνηση να έχει ήδη εμπλακεί στον πόλεμο –εδώ ο Κ. Μητσοτάκης χαρακτήρισε την επίθεση στο Ιράν ως «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα»–, χωρίς να ενημερώνει καν το κοινοβούλιο για τις αποφάσεις της. Αρνείται δε συστηματικά τη σύγκληση Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, δέχτηκε κατά μόνας ενημέρωση (μόνο ο Ν. Ανδρουλάκης παραβρέθηκε σε μια τέτοια συνάντηση), ενώ η συζήτηση στη Βουλή ήταν προσχηματική και έγινε στο περιθώριο νομοσχεδίου για τον απόδημο ελληνισμό. Κατά την προσφιλή συνήθεια της ελληνικής κυβέρνησης, η όποια ενημέρωση θα υπάρξει κατόπιν εόρτης.
Από την άλλη, η κυβέρνηση ισχυρίζεται –ξανά– πως είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τις οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου. Είδαμε πόσο καλά το έκανε με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις συνεπακόλουθες ενεργειακή και πληθωριστική κρίση. Κάπως έτσι φτάσαμε στον Κάθετο Διάδρομο… Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Π. Μαρινάκης, έχει την αλαζονεία να δηλώσει πως «η χώρα μας είναι σε καλύτερη μοίρα» σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρώπης, και αυτό διότι έχουμε μια «κυβέρνηση σταθερή, η οποία με αποφάσεις σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής και άμυνας (σ.σ. εδώ θα αρχίσει εκ νέου η συζήτηση περί ανοικοδόμησης, η προμετωπίδα του ιμπεριαλισμού) και σε οικονομικό επίπεδο αναπτύσσει τη χώρα». Πρόσθεσε δε ως παράμετρο πως το τιμόνι του Eurogroup κρατά ο Κ. Πιερρακάκης και να υπενθυμίσουμε πως από τον Ιούλιο του 2027 (μετά τις εκλογές, που εισηγούνται για αυτό να γίνουν φθινόπωρο) θα έχει και την προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ. Τόμπολα. «Με απλά λόγια: το αναπτυξιακό μοντέλο που στήριξε την ευρωπαϊκή ευημερία επί δεκαετίες φτάνει στα όριά του», δήλωσε ο Κ. Πιερρακάκης στο Forum της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, προσθέτοντας «το στρατηγικό καθήκον που έχουμε μπροστά μας είναι σαφές: πρέπει να κινητοποιήσουμε το κεφάλαιο πιο αποτελεσματικά ώστε να χρηματοδοτήσουμε την καινοτομία και την κλιμάκωση επιχειρήσεων». Ο πόλεμος ως ευκαιρία για την ελληνική κυβέρνηση να επιβάλλει το σαρωτικό νεοφιλελεύθερο μοντέλο που έχει υπηρετήσει και στις δύο θητείες της απαρέγκλιτα. Και θα το κάνει σαρώνοντας τους όποιους μηχανισμούς ελέγχου και τα όποια θεσμικά αντίβαρα υπήρχαν. «Η Ευρώπη δεν στερείται ιδεών, ταλέντου ή αποταμιεύσεων. Αυτό που της λείπει είναι η κλίμακα και οι μηχανισμοί που μετατρέπουν τις αποταμιεύσεις σε καινοτομία», κατέληξε ο Κ. Πιερρακάκης. Εν ολίγοις, μπροστά στη νέα επισιτιστική, ενεργειακή και πληθωριστική κρίση που έρχεται, σε περίπτωση που ο πόλεμος ξεπεράσει τις τέσσερις εβδομάδες, η ελληνική κυβέρνηση θα μοιράσει λίγα ακόμα Pass (έτοιμη, αλλά κρυφή η εργαλειοθήκη, όπως δήλωσαν), ανοίγοντας έναν διάδρομο επέλασης στα μεγάλα συμφέροντα, και το αυτό προτείνει και για την ΕΕ. Δοκιμασμένη συνταγή. Ήδη ΔΝΤ και ΕΚΤ προετοιμάζουν το έδαφος. Στο Eurogroup της Δευτέρας, όπου θα μετάσχει και η διοίκηση της ΕΚΤ, θα είναι βασικό θέμα η θωράκιση της οικονομίας της ευρωζώνης έναντι της κρίσης στη Μέση Ανατολή και οι προθέσεις θα αποκαλυφθούν.
Να δεις πώς το λένε…
Όσο το βλέμμα όλων βρίσκεται στον πόλεμο, η κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της μεθόδευσης της κυριαρχίας της. Η εκλογική περιφέρεια των πέντε ηπείρων (!) που θεσμοθέτησε θα είναι ένα όχημα στήριξης του μεγάλου κεφαλαίου, με το χρήμα πια να ρέει νόμιμα. Οι υποψήφιοι για την τριεδρική περιφέρεια του απόδημου ελληνισμού θα πρέπει να περάσουν από 60 χώρες για την καμπάνια τους, η οποία εκτιμάται τουλάχιστον στις 200.000 ευρώ ανά υποψήφιο. Θυμάστε που γράφαμε για το σκάνδαλο ισραηλινοί σύμβουλοι να παρεμβαίνουν στις εκλογές του 2023; Ε πια αυτό θα είναι απλά καμπάνια για τον… απόδημο και τα συμφέροντά του. Θα μπορούσαμε να το πούμε και ξέπλυμα μαύρου χρήματος και νομιμοποίηση σχέσεων διαπλοκής, αλλά ας συγκρατηθούμε. Και μιλώντας για διαπλοκή, την ερχόμενη βδομάδα η Ελλάδα θα βρεθεί απολογούμενη στο ευρωκοινοβούλιο, ξανά. Με εισήγηση του Γ. Μανιάτη (S&D/ΠΑΣΟΚ) θα συζητηθεί την Τετάρτη η απόφαση για το σκάνδαλο των υποκλοπών και η ποιότητα λειτουργίας του κράτους δικαίου στην Ελλάδα (η ΝΔ και το ΕΛΚ καταψήφισαν την πρόταση) και με εισήγηση του Κώστα Αρβανίτη (Left/ΣΥΡΙΖΑ) θα συζητηθεί την Πέμπτη η ασφάλεια των μεταφορών με τρένο στην Ευρώπη, τρία χρόνια μετά το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη.
Σημείωση:
1. https://www.youtube.com/watch?v=bdAnWZYLa1A
Στην απέξω
*Ο Δήμος Θεσσαλονίκης επιχειρεί να ακυρώσει το αίτημα για δημοψήφισμα για τη ΔΕΘ, διαπιστώνοντας δήθεν την «απουσία νόμιμων υπογραφών». «Δημοκρατική εκτροπή» χαρακτηρίζουν από την Οργανωτική Επιτροπή Δημοψηφίσματος για τη ΔΕΘ αυτή την κίνηση με τους συνταγματολόγους Ιφιγένεια Καμτσίδου, Ακρίτα Καϊδατζή και Χαράλαμπο Κουρουνδή να τονίζουν πως «ως διοικητική, θεσμική και πολιτική οντότητα, ο Δήμος υπάρχει χάριν των δημοτών του. Εάν επιλέξει να αντιμετωπίζει τους δημότες του, και μάλιστα μαζικά, ως εχθρούς θα απωλέσει όχι μόνο τον προορισμό αλλά και τη νομιμοποίησή του».
* Στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου βρίσκονται πλέον οι 262 φωτογραφίες της Συλλογής Χόιερ, ανάμεσα στις οποίες υπάρχουν ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. Τρεις επιπλέον φωτογραφίες βρέθηκαν στο αρχείο από τη στιγμή της εκτέλεσης, με τις δύο να μην δίνονται στη δημοσιότητα από σεβασμό στη μνήμη των νεκρών. Η καπνισμένη κάνη και οι σηκωμένες γροθιές είναι μια εικόνα που θα στοιχειώσει την Ιστορία. Όπως ανακοινώθηκε θα συγκροτηθεί Εθνικό Φωτογραφικό Αρχείο και μένει να δούμε πώς θα γίνουν δημόσια ορατές, επισκέψιμες.
* Δεύτερο ράπισμα από τη δικαιοσύνη στην κυβέρνηση των υποκλοπών. Το ΣτΕ διατάσσει την ΕΥΠ να διαβιβάσει στο δικαστήριο τον υπηρεσιακό φάκελο της άρσης απορρήτου του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη. Μάλιστα, δεν περιορίζεται στον έλεγχο της συνταγματικότητας του θεσμικού πλαισίου, αλλά προτίθεται να προβεί σε ουσιαστικό δικαστικό έλεγχο της παρακολούθησης. Προβλέπει δε πως σε περίπτωση που έχει καταστραφεί ο φάκελος (!) να ανακτηθεί.
Σκίτσο του Βαγγέλη Χερουβείμ
