Την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου, στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός, η συλλογικότητα Μηδενική Ανοχή διοργάνωσε τη συζήτηση «Γάζα, η πατρίδα των περισσότερων ακρωτηριασμένων παιδιών στη σύγχρονη ιστορία», στο πλαίσιο του «FREE PALESTINE Festival – Για όλους τους λόγους του κόσμου».
Όταν η σύνδεση με τον Νάτζι Μαχμούντ Νάτζι, εκπρόσωπο της Παλαιστινιακής Γενικής Ένωσης Αναπήρων στη Γάζα, σταθεροποιήθηκε, το θέατρο σώπασε. Στη μεγάλη οθόνη εμφανίστηκε ένας νέος ανάπηρος άνθρωπος που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των πλέον ευάλωτων – ή, όπως είπε ο ίδιος, «των πιο πολιορκημένων μέσα στην πολιορκία». Μίλησε για τα παιδιά της Παλαιστίνης που ζουν μια εμπειρία που κανένα παιδί στον κόσμο δεν θα έπρεπε να γνωρίσει ως πραγματικότητα.
Αναφέρθηκε στην προσπάθειά του να οργανώσει την αξιοπρέπεια των αναπήρων σε μια ζώνη θανάτου. Περιέγραφε νοσοκομεία που έχουν γίνει ερείπια, σχολεία κωφών που δεν υπάρχουν πια, οικογένειες διαλυμένες, παιδιά χωρίς άκρα, δομές αποκατάστασης ισοπεδωμένες. Μας μίλησε από τη θέση ενός ανθρώπου που παλεύει να κρατήσει ζωντανή μια κοινότητα σε απόγνωση.
Τα στοιχεία που μετέφερε, και που επιβεβαιώνονται και στη συνεδρίαση της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Αναπήρων, όπου το Ισραήλ αρνήθηκε να παραστεί, δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών.
Περισσότεροι από 61.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στη Γάζα και χιλιάδες τραυματισμοί οδηγούνται σε σοβαρές και μόνιμες βλάβες. Κάθε μέρα, κατά μέσο όρο, δέκα παιδιά χάνουν το ένα ή και τα δύο άκρα και σε κάποιες περιπτώσεις και τα τέσσερα. Η Γάζα περιγράφεται ως ο τόπος με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ακρωτηριασμένων παιδιών στη σύγχρονη ιστορία.
Πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβεται μια υλική πραγματικότητα. Οι περισσότεροι ανάπηροι δεν έχουν πρόσβαση σε φαγητό ή φάρμακα, χάνουν τα βοηθήματα κίνησης και τις συσκευές που χρειάζονται για να επιβιώσουν. Γυναίκες με βλάβες ζουν χωρίς πρόσβαση σε βασική υγιεινή και ιατρική φροντίδα, εκτεθειμένες σε έμφυλη βία. Κωφοί άνθρωποι σκοτώνονται γιατί δεν υπάρχουν προσβάσιμες προειδοποιήσεις για τους βομβαρδισμούς. Παιδιά με πρόσφατες βλάβες στοιβάζονται σε σκηνές, αποκομμένα από θεραπείες, σχολεία και παιχνίδι, μαθαίνοντας από πολύ νωρίς τι σημαίνει η βία να γράφεται πάνω στο σώμα τους.
Η Μηδενική Ανοχή επιμένει: αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί «προσωπική τραγωδία» ούτε ένα αποκλειστικά ιατρικό ζήτημα προς επίλυση. Η πολεμική μηχανή του αποικιακού εποικισμού σχεδιάζει, εκτελεί και παράγει αναπηροποίηση: με στοχευμένους ακρωτηριασμούς, με την κατάρρευση κάθε δομής αποκατάστασης, με την πείνα, την έλλειψη φαρμάκων, την επιβολή ενός μόνιμα εξουθενωτικού, εχθρικού περιβάλλοντος.
Η αναπηρία στη Γάζα είναι το αποτύπωμα μιας γενοκτονικής πολιτικής πάνω σε σώματα και κοινότητες, μια πολιτική που στοχεύει στον ολοκληρωτικό αφανισμό του παλαιστινιακού λαού.
Ακριβώς γι’ αυτό, σε επίπεδο διεθνούς δικαίου, οι παλαιστινιακές οργανώσεις και οι σύμμαχοί τους ζητούν να ειπωθεί καθαρά ότι η Γάζα και η Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, αποτελούν πλαίσια γενοκτονίας και απαρτχάιντ με δυσανάλογο αντίκτυπο στους ανάπηρους.
Αυτό που αξιώνουμε είναι η ενεργοποίηση του άρθρου 11 της Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Αναπήρων, σε συνδυασμό με τη Σύμβαση για τη Γενοκτονία. Να υπάρξουν στοχευμένα, νόμιμα μέτρα κατά του Ισραήλ, να σταματήσει η ροή όπλων, να απαιτήσουμε άρση του αποκλεισμού και πρόσβαση σε ανθρωπιστική βοήθεια, με τη διαχείρισή της να γίνεται με τα ανάπηρα άτομα και τα σωματεία τους στο επίκεντρο.
Κι όμως, όλα αυτά, για τη συντριπτική πλειονότητα του διεθνούς αναπηρικού κινήματος δεν αποτελούν προτεραιότητα. Γράφουν εκθέσεις για τη «συμπερίληψη», αλλά δεν βρίσκουν ούτε μία φράση για τους συνανάπηρούς μας στη Γάζα. Όταν επιλέγουμε να μην αναγνωρίζουμε τα ζητήματα των αναπήρων στη Γάζα, δεν είμαστε ουδέτεροι. Είμαστε συνένοχοι.
Γι’ αυτό το ριζοσπαστικό αναπηρικό κίνημα θέτει ένα σαφές αίτημα: την αποβολή του Ισραήλ από τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Αναπήρων. Ένα κράτος που αναπηροποιεί συστηματικά έναν λαό, που εξοντώνει ανάπηρα παιδιά και ισοπεδώνει τις δομές που κρατούν τους ανάπηρους στη ζωή, δεν μπορεί να κάθεται ανενόχλητο στο τραπέζι της CRPD ως «ισότιμος εταίρος». Αν η Σύμβαση έχει κάποιο νόημα, πρέπει να έχει και συνέπειες. Κι αν δεν έχει συνέπειες για τη Γάζα, τότε για ποιον λόγο υπάρχει;
Η βραδιά στο Εμπρός δεν τελείωσε με το τυπικό «ευχαριστούμε για την παρουσία σας».
Ο Νάτζι Μαχμούντ Νάτζι μάς ευχαρίστησε ολόθερμα για τη στήριξη στον παλαιστινιακό λαό, αλλά και για το ότι σταθήκαμε με συνέπεια στο πλευρό των ανάπηρων εκεί. Εμείς ολοκληρώσαμε με μια δέσμευση: ότι από εδώ και πέρα θα κουβαλάμε τη Γάζα και τους ανθρώπους της σε κάθε μάχη για τα αναπηρικά ζητήματα, για τα δικαιώματα, για την ελευθερία. Γιατί η ελευθερία της Παλαιστίνης, η λευτεριά της Γάζας, είναι υπόθεση και του αναπηρικού κινήματος. Όχι όταν «ηρεμήσουν τα πράγματα», αλλά τώρα που η ιστορία καίει σαν πυρωμένο σίδερο. Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Μηδενική Ανοχή: Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων
*Ευχαριστούμε θερμά τη μεταφράστρια και διερμηνέα, Νάουζατ Χαντίντ , τον μηχανικό δικτύων, Δημήτρη Κοντογιαννόπουλο και τη διερμηνέα της ελληνικής νοηματικής γλώσσας, Μυρτώ Γκανούρη.
