Οι αθλητικοί σύνδεσμοι φιλάθλων είναι συλλογικότητες κυρίως νέων ανθρώπων γύρω από μια ομάδα. Οι πιο μαζικοί, προφανώς, είναι οι ποδοσφαιρικοί σύνδεσμοι κάποιοι από τους οποίους ξεφεύγουν από τα στενά ποδοσφαιρικά πλαίσια και παρουσιάζουν κατά καιρούς ιδιαίτερη κοινωνική δράση και αναδεικνύουν καίρια πολιτικά ζητήματα. Αν εξαιρέσουμε τους συνδέσμους των μεγάλων ομάδων του κέντρου οι οποίοι έχουν καταντήσει, δυστυχώς, φερέφωνα των μεγαλόσχημων ιδιοκτητών των ομάδων τους, υπάρχουν σύνδεσμοι με σαφές προοδευτικό και κινηματικό πρόσημο. Πρόσφατα παραδείγματα είναι οι αναρτήσεις σε πολλά γήπεδα πανό για το έγκλημα των Τεμπών και για την γενοκτονία στην Γάζα ενώ δεκάδες σημαίες της Παλαιστίνης κυμάτιζαν δίπλα στις σημαίες των ομάδων. Η πιο προχωρημένη περίπτωση κινηματικού συνδέσμου είναι η Αυτόνομη Θύρα 10 του Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
Σίγουρα δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η Αυτόνομη Θύρα 10 στεγάζεται στο παλιό σπίτι του μεγάλου ποιητή της Αριστεράς Μανώλη Αναγνωστάκη, του εμβληματικού εκπροσώπου των ποιητών της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, της γενιάς της ήττας. Γιατί από ήττα κι αν γνωρίζει ο Ηρακλής, βυθισμένος για πολλά χρόνια στις μικρές κατηγορίες, από τις οποίες επέστρεψε φέτος συνεχίζοντας να βιώνει την αδικία στα πρόσφατα παιχνίδια με αντιπάλους τον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό. Όλα αυτά τα πέτρινα χρόνια, η Αυτόνομη Θύρα 10 έμεινε πιστή δίπλα στην ομάδα και τη στήριξε στα δύσκολα. Παράλληλα, συμπαραστάθηκε στον αγώνα των εργαζομένων στο εργοστάσιο της ρετσίνας Μαλαματίνα συμβάλλοντας αποφασιστικά στη δωρεάν παραχώρηση από τον Ηρακλή του Ιβανώφειου κλειστού γυμναστηρίου για την διοργάνωση μεγάλης συναυλίας συμπαράστασης. Επίσης, η στάση του συνδέσμου στο μεταναστευτικό και στην τουριστικοποίηση της Θεσσαλονίκης συνοψίζεται πολύ πετυχημένα με το σύνθημα: «Refugees welcome, tourists fuck off».
Οι επονομαζόμενες «γριές» δεν δίσταζαν να πάρουν πολλές φορές άμεσα θέση σε κομβικά πολιτικά ζητήματα, όπως την περίοδο του δημοψηφίσματος του 2015, όταν έβγαλαν ανακοίνωση υπέρ του «Όχι» η οποία κατέληγε ως εξής:
«Δεν θέλουμε να μαζεύουμε λεφτά για να βγάζουμε φίλους μας από τα κρατητήρια λόγω χρεών. Δεν θέλουμε να χάσουμε άλλους φίλους μας, οι οποίοι μετανάστευσαν. Δεν θέλουμε άλλο τα κανάλια της διαπλοκής να ορίζουν το μέλλον μας. Δεν θέλουμε άλλη “δημοκρατία” τέτοιου είδους. Δεν θέλουμε να ξαναδούμε τα ξεπλύματα εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ να στρατεύονται με τους βιομηχάνους, ζητώντας από τον λαό να ψηφίσει αυτά εναντίων των οποίων υποτίθεται αγωνιζόταν με εθιμοτυπικές απεργίες. Δεν θέλουμε να χαντακωθεί κάθε διεκδίκηση για τις επόμενες δεκαετίες και μάλιστα με την έγκριση του ελληνικού λαού. Δεν θέλουμε άλλο “σώσιμο”!
Με το “Όχι” ο λαός κάνει ένα άλμα προς τα εμπρός, ένα άλμα που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να το εκμεταλλευτεί κανένα κόμμα και καμιά κυβέρνηση, γιατί πολύ απλά το άλμα αυτό ξεπερνά πλέον το πολίτικο σύστημα ολόκληρο.
Με το “Όχι” σπάμε το φόβο και οι κυβερνήσεις φοβούνται τους λαούς που δεν φοβούνται!»
Αυτές τις μέρες, ζήσαμε στη γειτονιά της Κάτω Τούμπας, μια ακόμη τραγική περίπτωση έξωσης. Το μεγάλο κύμα αλληλεγγύης και οι πολυήμερες κινητοποιήσεις οδήγησαν στην προσωρινή διακοπή της διαδικασίας απομάκρυνσης ενός ηλικιωμένου ζευγαριού από το σπίτι του. Ύστερα από επικοινωνία και συνεννόηση του νέου ιδιοκτήτη του ακινήτου με την οικογένεια, συμφωνήθηκε η αναστολή της έξωσης μέχρι τις 19 Ιανουαρίου 2027, ημερομηνία κατά την οποία έχει προγραμματιστεί η εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων στο Εφετείο. Η έντονη δραστηριοποίηση της τοπικής κοινωνίας, η συμβολή της Ένωσης Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης μαζί με εργατικά σωματεία και αριστερές συλλογικότητες οδήγησαν σε μια ουσιαστική νίκη στον αγώνα της οικογένειας, της γειτονιάς και ολόκληρης της πόλης. Η Αυτόνομη Θύρα 10 του Ηρακλή πρωταγωνίστησε στις κινητοποιήσεις με καθημερινή παρουσία και με το συγκινητικό πανό «-Παππούς Λαοκράτης – γιαγιά Γεωργία… Σας ευχαριστούμε!!». Πρόκειται βέβαια για μια προσωρινή ανάσα και όχι για την οριστική διευθέτηση της υπόθεσης. Οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν με αίτημα την πλήρη προστασία της πρώτης κατοικίας, μέχρι να εξασφαλιστεί η μόνιμη παραμονή του ζευγαριού στην εστία του και να αντιμετωπιστεί συνολικά το ζήτημα της στεγαστικής ανασφάλειας.
ΥΓ. Σε μια συγκέντρωση μπροστά στο σπίτι του ηλικιωμένου ζευγαριού συνάντησα τη συντρόφισσα Γιάννα Γαϊτάνη, την παλιά βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ που θα μείνει στην ιστορία για την αντίδρασή της στην ψήφιση του Προκόπη Παυλόπουλου για πρόεδρο της Δημοκρατίας, όταν όλοι οι όψιμοι επικριτές του Αλέξη Τσίπρα «χτύπαγαν προσοχές». Μιλήσαμε για πολλά και κυρίως για τον σύντροφό της για πολλά χρόνια, τον Πανάγο Λίλλη, που αν ζούσε δεν θα έλειπε από τέτοιες κινητοποιήσεις. Πέρα από την θεωρητική του συγκρότηση και την άοκνη παρουσία του στα κινήματα, δεν θα ξεχάσουμε το βαθιά ανθρώπινο, καλοσυνάτο χαμόγελό του!
Πάνος Δημητρούδης
