Παρακολουθώντας τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα υπέρ της παραμονής της χώρας στο ευρώ και την Ευρώπη και βλέποντας την «αυθόρμητη» συμμετοχή των πολιτών, που κατά ένα περίεργο τρόπο πριν φτάσουν στο Σύνταγμα είχαν όλοι επισκεφθεί «αυθόρμητα» το ίδιο εργαστήρι που κατασκευάζει πλακάτ και γράφει συνθήματα, το μυαλό μου αυθόρμητα γύρισε πίσω περίπου πενήντα χρόνια.
Ηταν Μάης του 1965, μαθητής τότε της Ε΄ Δημοτικού, μου άρεσε να διαβάζω διηγήματα, ποιήματα, ιστορία. Τα μόνα βιβλία όμως που υπήρχαν ήταν τα σχολικά. Δανειζόμουν, λοιπόν, βιβλία Νέων Ελληνικών (Αναγνωστικά τα λέγαμε τότε) από μαθητές μεγαλύτερων τάξεων. Σε ένα από αυτά έπεσα πάνω σε ένα απόσπασμα από το έπος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Ο Φωτεινός»:
«Πάρε ένα σβώλο Μήτρο / και διώξε εκείνα τα σκυλιά που μου χαλούν το φύτρο».
Μη μυημένος τότε στην ποίηση η σκέψη μου κυριολεκτικά πήγε σε βιωματική εικόνα που είχα. Ευρισκόμενος κατά τις διακοπές του Πάσχα στο μαντρί του παππού μου, είδα μαζεμένους καμιά δεκαριά σκύλους που ακολουθούσαν μια σκύλα επιδιώκοντας να την κερδίσουν. Μπροστά, λοιπόν, η Μούργα περήφανη και πίσω οι σκύλοι έκαναν βόλτες μέσα στα γεννήματα -σιτάρια και κριθάρια.
Το αποτέλεσμα ήταν να τσακίσουν τις καλαμιές και να ρίξουν κάτω τα γεννήματα. Όταν ο παππούς πήρε χαμπάρι τι γινόταν και είδε την καταστροφή, πήρε πέτρες και κυνηγώντας τα σκυλιά μονολογώντας είπε: «Μπρε τα άτιμα άντε τώρα να τα χεροβολιάσεις όπως τα κατάντησαν». Αργότερα, όταν διάβασα όλο το έπος και πιο ώριμος πλέον κατάλαβα τι εννοούσε μεταφορικά ο ποιητής με τον όρο σκυλιά.
«Να το πατούν εμπρός μου / με τόση απίστευτη απονιά, οι δυνατοί του κόσμου».
Από τη μια λοιπόν ο Φωτεινός εξεγείρεται κατά του Φράγκου κατακτητή και από την άλλη ο γιος του Μήτρος, δειλός και υποταγμένος, απαντά φοβισμένος στον πατέρα του που τον προστάζει να διώξει με σβώλους τα σκυλιά από τη φύτρα του: «Είναι του Ρήγα, δεν κοτώ…» για να πάρει την απάντηση:
«Τι Ρήγας; Τι Ρηγόπουλο! Είναι ο καινούργιος κύρης / που πλάκωσε με ξένο βιό να γένει νοικοκύρης. Παλιόφραγκοι που πέφτουνε σαν όρνια στα ψοφίμια / εκείνοι πάντα κυνηγοί και πάντα εμείς αγρίμια…»
Αυτή, λοιπόν, η εικόνα των σκύλων από τη μία, που δεν καταλάβαιναν τη ζημιά που προξενούσαν στοχοπροσηλωμένοι αλλού, και η επικαιρότητα των στίχων του Βαλαωρίτη, από την άλλη, ήρθε στη σκέψη μου.
Βλέποντας τον Άδωνι μαζί με άλλα μνημονιακά παλικάρια να προτρέπουν τους διαδηλωτές να ανέβουν στο περιστύλιο της Βουλής και διαβάζοντας τα αναγραφόμενα συνθήματα στα πλακάτ, αναλογίστηκα πόσο θράσος μπορεί να έχει κάποιος και να ξεχνά:
Τότε που η πλατεία ήταν καγκελωμένη και τα ΜΑΤ ψέκαζαν το λαό και μαζί προκλητικά τον 90χρονο αγωνιστή, βουλευτή Μανώλη Γλέζο.
Τότε που το μετρό ήταν κλειστό και η μισή Αθήνα πνιγμένη στα χημικά.
Τότε που η Δημοκρατία ένιωθε το λαό ως εχθρό και οι υπουργάρες με ύφος εκατό καρδιναλίων κατακεραύνωναν τους συνταξιούχους και τα ΜΑΤ τους ξυλοκοπούσαν.
Τότε που από το προαύλιο της Βουλής εξορμούσαν προβοκάτορες και χαφιέδες για να δημιουργήσουν επεισόδια και να αιματοκυλήσουν τις συγκεντρώσεις των πολιτών. Αυθόρμητα στο μυαλό μου ξανάρθαν οι στίχοι του Βαλαωρίτη
Πάρε ένα σβώλο Μήτρο και διώξε εκείνα τα σκυλιά…
Π. Ζούνης
