Πράγματα συμβαίνουν και πράγματα δεν συμβαίνουν. Και ύστερα υπάρχουν τα πράγματα αυτά που συμβαίνουν αλλά κανείς δεν τους δίνει σημασία. Τόσο πολύ που ακόμα και όταν συμβαίνουν δίπλα του αυτός δεν τα αντιλαμβάνεται. Τα περιστέρια δεν συμβαίνουν. Υπάρχουν δίπλα μας, υπάρχουν κρεμασμένα από πάνω μας, μπλέκονται μέσα στα πόδια μας αλλά κανείς δεν τους δίνει σημασία. Τα περιστέρια είναι το πιο οικείο μας τίποτα. Μια φτερωτή υπενθύμιση ασημαντότητας.
Και όμως κάποτε πίστευα πως ό,τι πετά είναι καταδικασμένο να κουβαλά την ανωτερότητά του. Η πτήση είναι ο τρόπος της ζωής να περιφρονεί τη θνητότητα, την πεζότητα, το σάρκινο κομμάτι της πραγματικότητάς μας. Τα περιστέρια είναι ένας ιπτάμενος τρόπος της ζωής να μας διαβεβαιώνει πως ακόμα και η πιο κοινότοπη ρουτίνα μπορεί να έχει φτερά. Το πέταγμα τους δεν είναι υπενθύμιση αυτού του αρχετυπικού ανθρώπινου ονείρου. Είναι υπενθύμιση μιας ζωής χωρίς όνειρα.
Ίσως βέβαια αυτό που είναι το πιο σκανδαλώδες με τα περιστέρια να είναι το γεγονός πως τόσο συχνά τα βλέπουμε να περιφρονούν τη δυνατότητά τους να πετάξουν και προχωράνε στη γη σαν ασήμαντοι νάνοι. Η λαιμαργία τους τα φέρνει στον οριζόντιο άξονα. Και εκεί δεν μπορείς παρά να τα περιφρονήσεις για το ελάχιστο μέγεθός τους. Ακόμα πιο πολύ για αυτή τους την επιλογή. Αντί να πετάνε διαρκώς κοιτάζοντας την πραγματικότητα από ψηλά, προτιμούν να μπλέκονται στα πόδια μας, ή έστω να κρέμονται σε κάποιο καλώδιο λίγο πάνω από τα κεφάλια μας σαν μικροαστοί τρόφιμοι των μπαλκονιών.
Δεν είμαι σίγουρος αν φταίει αυτή η διαρκής γειτνίαση με το καθημερινό -το δικό μας καθημερινό- ή μήπως είναι η αδέσποτη ζωή των περιστεριών. Όχι μάλλον τίποτα από αυτά. Πιστεύω πως είναι το χρώμα. Αυτό το καφεγκρίζο που τα χρωματίζει. Η πλήρης αρμονία τους με το μουντό κακοχτισμένο αστικό τοπίο. Καμουφλαρισμένα σε πλήρη αρμονία με το περιβάλλον, τα περιστέρια μοιάζουν με αποσπασμένα σημεία. Των επιφανειών, των τοίχων, των πεζοδρομίων. Φθαρμένοι και πολυκαιρισμένοι σοβάδες που έβγαλαν πόδια και περπατάνε, που έβγαλαν φτερά και πετάνε. Είναι το τοπίο που μας υπενθυμίζει τον εαυτό του και τα περιστέρια οι πρέσβεις του. Θα μπλεχτούν για ακόμη μια φορά στα πόδια μας, θα πετάξουν με όλη τη γκριζίλα του ορίζοντα πάνω από τα κεφάλια μας σαν να μας περιφρουρούν, σαν να μας υπενθυμίζουν πως βρισκόμαστε εδώ και πως το γκρίζο αυτό που εκπροσωπούν είναι το δικό μας γκρίζο. Δεν θα μας επιτρέψουν να το ξεχάσουμε. Και ακόμα και αν ονειροπολούμε και μεταφερόμαστε με τον νου μας κάπου μακριά, τα περιστέρια θα μας βρουν εκεί και θα μας σύρουν και πάλι στο χρώμα που μας αντιστοιχεί, στην πραγματικότητα που μας περικλείει.
Θα αποφύγω να μιλήσω για τις κουτσουλιές. Το χαρακτηριστικό αυτό που τα καθιστά δηλαδή εχθρούς της καθημερινότητάς μας. Κυρίως γιατί πιστεύω πως σε κάποιες περιπτώσεις -όπως στα αγάλματα μεγάλων ανδρών ή στα πολύ ακριβά αμάξια- η παρέμβασή τους αυτή είναι καίρια και ουσιαστική, ένας τρόπος να βελτιώνουν τα πράγματα προς την πιο ουσιαστική τους κυριολεξία.
Ίσως σκέφτομαι η περιφρόνησή μας να μην είναι άλλο παρά μια παραδοχή. Είναι η δική μας ζήλεια και μαζί η δική μας μνησικακία απέναντι σε ένα απλό γεγονός που μας επιβεβαιώνεται και μαζί μας αποκλείει σε κάθε μας συνάντηση με ένα περιστέρι: Ακόμα και ο πιο ταπεινός ανάμεσά μας μπορεί να πετάξει. Ίσως λοιπόν τα περιστέρια να μην είναι τίποτα άλλο από φτερωτές υπενθυμίσεις, εναέριες προτροπές για ό,τι κάνουμε, για ό,τι ζούμε, για όλα όσα δεν έχουμε ακόμη καταφέρει. Μια μέρα θα γίνουν. Γιατί, ας μην το ξεχνάμε:
Ακόμα και ο πιο ταπεινός μπορεί να πετάξει.
