Φωτογραφία: Σωτήρης Δημητρόπουλος / Eurokinissi
Δυστυχώς, δεν υπάρχει τρόπος να το πούμε αλλιώς: χάνουμε κατά κράτος. Η περίφημη (και απολύτως αναγκαία) πράσινη μετάβαση μένει πίσω και προωθείται στη θέση της η ανταγωνιστικότητα και η επιχειρηματικότητα, ενώ η δικαιοσύνη, η κοινωνία, το περιβάλλον μένουν πίσω σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού. Τον «ρυθμό» σε αυτή την απορρύθμιση τον δίνει η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στη χώρα μας, βλέποντας τις κυβερνητικές επιλογές, αλλά και τη θέση της πλειοψηφίας της αντιπολίτευσης, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.
Την ώρα που η διεθνής κοινότητα επικεντρώνεται στην κρισιμότατη συνδιάσκεψη για το Κλίμα (COP30), η Ελλάδα και όλος ο πλανήτης βιώνουμε τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, ενώ η βιοποικιλότητα βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμη καμπή και οι λογαριασμοί ενέργειας είναι σταθερά υψηλοί εδώ και χρόνια, ο πρωθυπουργός χαρακτηρίζει ως «ιστορική στιγμή» και «πράξη ευθύνης» την ανακοίνωση της Exxon Mobil για εκμετάλλευση του θαλάσσιου πεδίου στα δυτικά της Κέρκυρας για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων.
Αυτό συνέβη στη διάσκεψη P-TEC, που οργανώθηκε από την ελληνική κυβέρνηση, με σκοπό να προωθηθούν έργα ορυκτού αερίου στην ανατολική Ευρώπη σε σύμπραξη με την κυβέρνηση των ΗΠΑ και αμερικανικές εταιρείες ορυκτών καυσίμων. Η ίδια κυβέρνηση που έχει δεσμευτεί να πρωτοστατήσει στην προστασία της θάλασσας, την εκπλήρωση του στόχου 30Χ30, την ουσιαστική θεσμοθέτηση Θαλάσσιων Προστατευόμενων Περιοχών, αλλά και την προστασία μας από την κλιματική κατάρρευση, περήφανα οργανώνει σχέδια καταστροφικού χαρακτήρα για τα θαλάσσια είδη και τα οικοσυστήματά τους. Επίδειξη «ακροβασίας» η ικανότητά της να διατείνεται ότι θα προστατεύσει τα θαλάσσια είδη, επιτρέποντας σεισμικές έρευνες και μακροχρόνιες επιχειρήσεις εξόρυξης στον βυθό.
Αφού έχει εκχωρήσει στην Exxon Mobil δύο μεγάλα πεδία στα δυτικά της Κρήτης, η κυβέρνηση θεώρησε πολύ χρήσιμο να εξασφαλίσει στην εταιρεία άλλο ένα. Αυτή τη φορά στο βορειοδυτικό σύνορο της χώρας, κοντά σε θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές εντός της Ελληνικής Τάφρου που αποτελεί hotspot της μεσογειακής θαλάσσιας βιοποικιλότητας, ενδιαίτημα κητωδών και (σύμφωνα με τις σχετικές δεσμεύσεις) προστατευταίο αντικείμενο των περιβαλλοντικών πολιτικών της κυβέρνησης. Κρίνει και πάλι η κυβέρνηση ότι η προστασία του περιβάλλοντος και της θαλάσσιας ζωής μπορεί να κατατμηθεί σε «οικόπεδα». Έτσι, μόλις τριάντα χιλιόμετρα από τη δημοφιλή σε κατοίκους και επισκέπτες βορειοδυτική ακτή της Κέρκυρας και πολύ κοντά στα Διαπόντια Νησιά, σχεδιάζεται να ξεκινήσει βαριά βιομηχανική δραστηριότητα μία εταιρεία που έχει μεγάλο ιστορικό επιχειρησιακών ατυχημάτων (που οδήγησαν σε περιβαλλοντικές καταστροφές), αλλά και εργατικών δυστυχημάτων.
Από τη δεκαετία του 1980, η Exxon Mobil ηγείται διεθνώς στην προσπάθεια αμφισβήτησης της κλιματικής αλλαγής και στην παρεμπόδιση πολιτικών για ενεργειακή μετάβαση, δαπανώντας τεράστια ποσά για να προωθεί ψευδείς ισχυρισμούς, αλλά και πολιτικές πιέσεις, ώστε να εξασφαλίζει πρόσβαση σε κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων, επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές. Αυτό το ιστορικό φαίνεται να θεωρείται ως εχέγγυο αφοσίωσης στον κοινό σκοπό που έχει συμφωνήσει με την κυβέρνηση.
Προφανώς, η κυβέρνηση αδιαφορεί για τα πολλά σημαντικά δεδομένα, όπως τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης στην υγεία, την οικονομία, την πρωτογενή παραγωγή, το περιβάλλον. Έχουμε βιώσει καταστροφικές καταιγίδες όπως ο Ντάνιελ, αμέτρητες ανεξέλεγκτες πυρκαγιές, παρατεταμένους καύσωνες, ξηρασία. Κι όμως αυτά δεν αποδεικνύονται ικανά να οδηγήσουν την κυβέρνηση να σχεδιάσει μία οικονομία για τον 21ο αιώνα με δυνατότητες για μακροπρόθεσμη ευημερία συνδεδεμένη με κοινωνική δικαιοσύνη και περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Δυστυχώς, η πλειοψηφία των κομμάτων της αντιπολίτευσης ουσιαστικά διαγκωνίζεται για να αναδείξει τη δική τους συμμετοχή στην υπογραφή των συμβάσεων παραχώρησης… Πόσο πιο λάθος άραγε;
Η χώρα μας χρειάζεται περισσότερες επενδύσεις στην εξοικονόμηση ενέργειας, σε περιβαλλοντικά φιλικές ΑΠΕ, στα δίκτυα, στην αποθήκευση και την κοινοτική ενέργεια. Σε μια τόσο κρίσιμη εποχή, η κυβέρνηση οφείλει επιτέλους να πράξει με βάση το συμφέρον των πολιτών, αντί να συνεχίζει να εξυπηρετεί συμφέροντα που μόνο στόχο έχουν το κέρδος λίγων. Ευκαιρία για τους πολίτες της χώρας να συνειδητοποιήσουν ότι η κυβερνητική πολιτική, και σε αυτόν τον τομέα, δεν είναι προς το συμφέρον τους, και να αντιδράσουν, όπως έχουν αντιδράσει για άλλα σημαντικά θέματα. Ανάγκη για την αντιπολίτευση να χαράξει τη δική της ρότα, στον δρόμο της πράσινης μετάβασης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της συμμετοχής του πολίτη στα οφέλη της.
