Tom Terrell από το flickr.com
Συχνά ακούμε και διαβάζουμε για τη συμβολή, υποστήριξη της ποίησης, των γραπτών της τέχνης στις επαναστάσεις, στις εξεγέρσεις. Χρόνια τώρα κυκλοφορούν στη χώρα μας ανθολογίες και εικαστικά λευκώματα για την επανάσταση του 1821, την αντίσταση κατά την περίοδο της Κατοχής. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλους λαούς που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την ανεξαρτησία τους. Μαζί με το σπαθί και το τουφέκι έχουμε την πένα και το πινέλο στην υποστήριξη των αγώνων, των λαών όπου γης. Μερικές φορές πετυχαίνουν καλά αποτελέσματα. Ας θυμηθούμε τον πίνακα «Σφαγή της Χίου» του Ντελακρουά, και την επίδρασή του σε κάποιους Ευρωπαίους.
Το 1981, η Γενική Ένωση Παλαιστινίων Φοιτητών κυκλοφόρησε μια συλλογή ποιημάτων, τριών Παλαιστινίων ποιητών. Των Ταουφίκ Ζαγιάντ, Μαχμούτ Νταρουίς, Σαμίχ Κάσεμ. Από το 1952, χρονιά της αιγυπτιακής επανάστασης, η παλαιστινιακή ποίηση γίνεται πατριωτική, αντιστασιακή. Στα ποιήματα τους επιμένουν, δεν εγκαταλείπουν, δεν παζαρεύουν, αντιστέκονται. Είναι μια άλλη μορφή υπεράσπισης της πατρίδας, είναι η δική τους επανάσταση, των στίχων.
Πέρασε ένα τέταρτο του 21ου αιώνα κι οι Παλαιστίνιοι αγωνίζονται για να ’χουν λέφτερη πατρίδα, να σταματήσει η γενοκτονία του λαού τους. Από αυτή τη συλλογή παρουσιάζονται τρία ποιήματα. Σα να γράφτηκαν σήμερα…
