φωτογραφία: eurokinissi
Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ μεικτά, δηλαδή περίπου στα 800 ευρώ καθαρά, χωρίς υπερωρίες, τριετίες, γάμο ή παιδιά.
Το 2011 ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ερωτηθεί αν μπορεί να ζήσει με 800 ευρώ. Είχε απαντήσει: «Δεν έχω ζήσει με 800 ευρώ τον μήνα και εύχομαι να μη χρειαστεί να ζήσω».
Είχε δίκιο. Ο μισθός αυτός είναι για γέλια. Κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να ζήσει το 2010, πριν από τα μνημόνια, με αυτά τα χρήματα. Τότε δηλαδή που το κόστος ζωής ήταν το μισό από σήμερα.
Αυτό δεν είναι σκέτα εμπειρικό. Είναι στατιστικά καταγεγραμμένο με τη βούλα. Η ΕΕ χθες, στον πίνακά της για την αγοραστική δύναμη των πολιτών, καταγράφει την Ελλάδα στην τελευταία θέση, στο 68% του μέσου όρου.
Οι μισθωτοί εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, ιδιαιτέρως οι ανειδίκευτοι που λαμβάνουν τον κατώτατο μισθό, είναι εκείνοι που έχουν πληγεί περισσότερο από όσα έφερε η κρίση. Σε μια χώρα όπου οι παλιοί και νέοι μικροαστοί συστηματικά φοροδιαφεύγουν, το βάρος έπρεπε να πέσει σε εκείνους που είναι στο κατώτατο πάτωμα της μισθωτής εργασίας, χωρίς κληρονομημένα προνόμια, χωρίς πρόσβαση σε πελατειακά δίκτυα, χωρίς πολιτική (κομματική) ή κοινωνική (συνδικαλιστική) εκπροσώπηση.
Το άτυπο κοινωνικό κράτος κράτησε όρθιο πολύ κόσμο κατά τη διάρκεια των μνημονίων. Γονείς, συγγενείς, φίλοι, γείτονες, συντοπίτες έπαιξαν τον ρόλο του διχτυού ασφαλείας, για να μην εκπέσει κανείς.
Πλέον δεν υπάρχει τόσο άτυπο κοινωνικό κράτος. Οι «καβάτζες» των φτωχών οικογενειών έχουν στερέψει εδώ και χρόνια. Η ζωή έγινε διπλάσια ακριβή. Σε αυτή τη συνθήκη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κορδωμένος, λέει: «μια χαρά είστε». Οι νέοι και οι νέες (γιατί είναι τέτοιων ηλικιών όσοι λαμβάνουν τον κατώτατο μισθό) απαντούν: «θα φύγουμε από τη χώρα κι αν δεν μπορούμε τώρα, θα το κάνουμε αργότερα».
Και η αντιπολίτευση; Οι ηγέτες της εκφωνούν λόγους παρηγοριάς που δεν τους πιστεύει κανείς. Δεν λένε έμπρακτα κανένα ρεαλιστικό σχέδιο που θα αλλάξει όντως την κατάσταση των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που παίρνουν τον κατώτατο μισθό. Κανένα, τουλάχιστον, που να γνωρίζουν εκείνοι που ζουν με τόσα λίγα. Είτε με απογείωση στον κολοφώνα της αντι-ΕΕ ρητορικής ή της επανάστασης, είτε με δεξιές στροφές και «δεξιότητες», δεν μπορούν να αντιπροσωπεύσουν την ανειδίκευτη εργατική τάξη.
Θα φανεί αυτό στην τεράστια, στην απίθανη αποχή που έρχεται στις εκλογές, όποτε αυτές κι αν γίνουν.
