«Μια νέα γενιά κυρίως νέων ακτιβιστών βγήκε στους δρόμους και τις πλατείες για να σταματήσει τη γενοκτονία. Με τις ιδέες τους και νέους τρόπους έκφρασης και συμπεριφοράς. Το νέο αυτό κίνημα για τη Γάζα μας έβαλε μπροστά μας το θέμα της αποικιοκρατίας, που το είχαμε ξεχάσει, την υπεροχή της λευκής φυλής απέναντι στους υπόλοιπους ανθρώπους, το ρατσισμό που ίσως βρίσκεται ενσωματωμένος στα γονίδιά μας. Δίπλα στη Γάζα στέκονται νέοι άνθρωποι με μια καινούργια κουλτούρα, ανοικτή και συμπεριληπτική, με μια καινούργια αντίληψη σε σχέση με τα παλαιότερα κινήματα», τόνισε την «Εποχή» η Ραφεάλα Μπολίνι, της διεύθυνσης του ιταλικού πολιτιστικού και κοινωνικού οργανισμού ARCI που έχει περίπου 1 εκατομμύριο μέλη.
Η Ραφεάλα Μπολίνι αποτελεί από τους πρωταγωνιστές του ευρωπαϊκού κινήματος Stop ReARM Europe και έχει δώσει συνέντευξη στην «Εποχή» που θα δημοσιευτεί το Σάββατο 24 Μαΐου 2025.
-Πολλές φορές μπορεί να τα λέμε καλά, αλλά ο κόσμος δεν συμμετέχει στις κινητοποιήσεις…
Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση των καιρών μας. Η αποχή στην Ιταλία είχε φθάσει σε τρομερά επίπεδα, ενώ παλαιότερα είχαμε μια τεράστια συμμετοχή στα κοινά. H παραίτηση από διεκδικήσεις και όνειρα και η απογοήτευση, η κατάρρευση της εμπιστοσύνης στη δημοκρατία, είναι αποκαρδιωτικές ενδείξεις.
Η Παλαιστίνη και η Γάζα μας έδειξαν μια άλλη πραγματικότητα. Στην Ιταλία έχουν πολλαπλασιαστεί οι πρωτοβουλίες εναντίον της γενοκτονίας στη Γάζα. Έχουν γίνει πραγματικά χιλιάδες πρωτοβουλίες, ακόμη και στα πιο μικρά μέρη, πάρα πολλές φορές με την αυτοργάνωση αυτών που θέλουν να βγουν στους δρόμους και τις πλατείες με φωτογραφίες στα χέρια τους για να πουν απλά: «Σταματήστε να σκοτώνεται παιδιά».
Και να θέλαμε δεν θα μπορούσαμε να μετρήσουμε τις χιλιάδες πρωτοβουλίες που έγιναν και γίνονται καθημερινά για τη Γάζα σε ολόκληρη την Ιταλία. Έχουμε πολλές περιπτώσεις που σε μικρά μέρη βγήκαν στους δρόμους για την Παλαιστίνη και τα παιδιά της Γάζας μετά από την ανταλλαγή μηνυμάτων στα κινητά, γιατί υπάρχει μια μεγάλη οργή και ένα αίσθημα δικαιοσύνης του κόσμου και ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους.
Στη Γάζα ξεπέρασαν τα όρια που μπορεί να αντέξει ο κάθε άνθρωπος. Μετά από αυτό το όριο η οργή μετατρέπεται σε αντίδραση – απάντηση. Για τη Γάζα υπάρχει μια τεράστια και αυθόρμητη συμμετοχή του κόσμου και των νέων, στις πόλεις, τις κωμοπόλεις, τα χωριουδάκια.
-Είδαμε να συμμετέχουν πάρα πολλοί νέοι…
Μια νέα γενιά ακτιβιστών και κυρίως νέων ακτιβιστών βγήκε στους δρόμους και τις πλατείες για να σταματήσει τη γενοκτονία. Με τις ιδέες τους και νέους τρόπους έκφρασης και συμπεριφοράς. Το νέο αυτό κίνημα για τη Γάζα μας έβαλε μπροστά μας το θέμα της αποικιοκρατίας, που το είχαμε ξεχάσει, την υπεροχή της λευκής φυλής απέναντι στους υπόλοιπους ανθρώπους, το ρατσισμό που ίσως βρίσκεται ενσωματωμένος στα γονίδιά μας. Δίπλα στη Γάζα στέκονται νέοι άνθρωποι με μια καινούργια κουλτούρα, ανοικτή και συμπεριληπτική, με μια καινούργια αντίληψη σε σχέση με τα παλαιότερα κινήματα.
Μπροστά στη γενοκτονία και τις φρικιαστικές εικόνες από τη Γάζα αυτοί οι νέοι άνθρωποι ασκούν σκληρή κριτική στην αποικιοκρατία, το συστημικό ρατσισμό, τη λευκή υπεροχή, Μπροστά στα εγκλήματα του Νετανιάχου αρνούνται να δεχθούν ότι αποτελεί κοινό τμήμα του δικού τους δυτικού πολιτισμού, γιατί δεν θέλουν να ταυτίσουν τη ζωή και την καθημερινότητά τους με σφαγές μικρών παιδιών. Βλέπουν το Ισραήλ σαν ένα εργαστήριο της πολιτικής της ακροδεξιάς σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι κάτι καινούργιο. Βλέπουν την ακροδεξιά να στηρίζει τη γενοκτονία στη Γάζα και αναρωτιούνται ποιος και τι είναι σήμερα αντισημιτικό.
Υπάρχουν πολλά θετικά στοιχεία, όπως οι αυθόρμητες κινητοποιήσεις εναντίον της γενοκτονίας, οι κινητοποιήσεις των συλλόγων, των συνδικάτων, των πολιτικών οργανώσεων. Ακόμη και εκεί που οι οργανωμένες δυνάμεις της κοινωνίας των πολιτών εμφανίζονται διστακτικές και άτολμες για να κινητοποιηθούν έρχονται με τη φρεσκάδα τους οι αυθόρμητες κινητοποιήσεις για να εκφράσουν τις ανησυχίες και τον αποτροπιασμό για τη γενοκτονία στη Γάζα.
Έχουμε μια νέα γενιά που βγαίνει στο δρόμο οικοδομώντας το δικό της αφήγημα για να πάρει τη θέση των παλαιότερων στη μεγάλη αυτή κινηματική ιστορία των ανθρώπων.
-Η νεολαία κινητοποιήθηκε και για το δημοψήφισμα για την ιθαγένεια…
Έχουμε μια τεράστια απόδειξη για την κινητικότητα και ευρηματικότητα της νέας γενιάς για να ασχοληθεί με τα κοινά και να κάνει πολιτική. Γιατί ήταν οι νέοι που πρότειναν, κινητοποιήθηκαν και μάζεψαν τις 500.000 υπογραφές για το δημοψήφισμα για την ιθαγένεια, γιατί οι νέοι αυτοί δεν δέχονται οι φίλοι τους και οι οικογένειες τους να ζουν την καθημερινότητα μαζί τους και μην έχουν τα ίδια δικαιώματα.
Οι νέοι αυτοί μάζεψαν τις υπογραφές για το δημοψήφισμα γιατί δεν δέχονται οι «ξένοι» φίλοι τους να μην είναι ισότιμοι μαζί τους. Το ίδιο συνέβη και στους εργασιακούς χώρους, τα πανεπιστήμια, τα γυμναστήρια. Οι νέοι κατάλαβαν τι σημαίνει να μην έχεις ιθαγένεια και κινητοποιήθηκαν για να την αποκτήσουν όλοι.
Όταν πρότειναν στην CGIL να μπει και ένα πέμπτο δημοψήφισμα για την ιθαγένεια πολλοί πίστευαν ότι δεν θα κατάφερναν να συγκεντρώσουν τις 500.000 υπογραφές. Τα κατάφεραν γιατί κατάφεραν να κινητοποιήσουν πολλούς διαφορετικούς κόσμους, από μουσικούς και άλλους καλλιτέχνες, αθλητές, διανοούμενους, τους νεαρούς influencer αναφοράς τους. Υπάρχει μια νεανική κουλτούρα που πρωταγωνιστεί στην κοινωνική δυναμική, παρόλο που δεν είναι πλειοψηφική, γιατί διαφορετικά δεν θα είχαμε τη Μελόνι.
-Μια ισχυρή μειοψηφία της νεολαίας που διεκδικεί δικαιώματα από τη Γάζα έως την ιθαγένεια είναι ένα σημαντικό στοιχείο…
Ασφαλώς. Αυτός είναι ο «εκμοντερισμός» της εποχής μας, η μοντέρνα κουλτούρα του καιρού μας. Οι πρακτικές αυτές των νέων, τα αιτήματα και ο τρόπος που τα διεκδικούν, είναι απαραίτητες για να δημιουργήσουμε μεγάλα κινήματα. Πρέπει όλοι μαζί να προσπαθήσουμε να συνδέσουμε διαφορετικές κουλτούρες και προβληματισμούς, διαφορετικές καταστάσεις σε ένα κοινό πεδίο διεκδικήσεων. Αυτή ίσως να είναι και η σκυτάλη που θα πρέπει να περάσει από τα παλιά στα νέα κινήματα που εμφανίζονται με όλους τους νεωτερισμούς τους. Πρέπει να έχουμε την ικανότητα να οικοδομούμε ενωτικά πράγματα, γιατί στην Ευρώπη κατάφεραν να μας κατακερματίσουν τόσο κοινωνικά όσο και κατά χώρες.
-Αναφέρεσαι στην Ουκρανία;
Ναι, γιατί η υπόθεση της Ουκρανίας έβαλε πολλές διαχωριστικές γραμμές ακόμη και αναμεταξύ μας με ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας των πολιτών των ανατολικών και σκανδιναβικών χωρών της Ευρώπης να ενσωματώνουν την κουλούρα του φόβου. Κομμάτια της ευρωπαϊκής αριστεράς είναι υπέρ του εξοπλισμού της Ουκρανίας μέχρι το τέλος θεωρώντας ότι έχει το δικαίωμα της αντίστασης. Αυτό δημιούργησε αρκετές πληγές σε όσους συμμετείχαν στο μεγάλο κίνημα εναντίον του πολέμου στο Ιράκ.
Το κλίμα αυτό άλλαξε όμως όταν η Ευρώπη ανακοίνωσε τους επανεξοπλισμούς υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει να οπλιστούμε μέχρι τα δόντια και να έχουμε kit επιβίωσης, να στρατιωτικοποιήσουμε την καθημερινότητα μας, με επισκέψεις στρατιωτικών στα σχολεία για να συνηθίζουν τα παιδιά στην ιδέα του πολέμου και του θανάτου, για να βρίσκουν εύκολα εθελοντές για τους στρατούς, να προσπαθούν να επιβάλλουν την επιστροφή της υποχρεωτικής θητείας, να υποστηρίζουν τη δημιουργία τμημάτων άμυνας με όπλα στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, να δώσουν κίνητρα για την είσοδο του στρατού ακόμη και στα νηπιαγωγεία και τα δημοτικά σχολεία. Θέλουν ο μιλιταρισμός να γίνει ο αέρας που αναπνέουμε.
Στη Σαρδηνία αυτές τις ημέρες είχαμε μεγάλες διαμαρτυρίες γιατί κατά τη διάρκεια των ετήσιων γυμνασίων του στρατού, σε μια περιοχή μολυσμένη από τα πεδία βολής, προσπάθησαν να καλλιεργήσουν τη συναίνεση του κόσμου για το στρατό και τον πόλεμο ανακοινώνοντας ότι θα πραγματοποιηθούν παιδιατρικές επισκέψεις σε πολεμικά πλοία. Εκεί που διαλύουν τη δημόσια Υγεία είχαν το θράσος να πουν στους γονείς να πάνε δωρεάν τα παιδιά τους σε παιδιάτρους πάνω σε πολεμικά πλοία. Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν μια έλξη των παιδιών με τα πολεμικά πλοία, το στρατό και τον πόλεμο, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα καταταγούν. Βλέποντας τον εφιάλτη του πολέμου, τις προσπάθειες μιλιταρισμού της κοινωνικής και προσωπικής ζωής μας τέθηκαν σε λειτουργία τα υγιή αντανακλαστικά μας για να αφήσουμε κατά μέρος της διαφορές μας και να επιλέξουμε την ειρήνη και τη ζωή.
