Πρωτοβουλία 6 Οργανώσεων της ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς
Φωτογραφία: Από το fb της Αναμέτρησης
Αναμέτρηση, ΑΠΟ, ΔΕΑ, ΚΕΜΑ, Μετάβαση και Ξεκίνημα, πραγματοποίησαν κοινή πολιτική εκδήλωση στο Πάντειο, στις 11 Οκτωβρίου. Παρουσίασαν την πρότασή τους για μια νέα «μετωπική» πολιτική κίνηση και για την αναγκαία ενωτική και συνάμα ανατρεπτική πολιτική μέσα στα κινήματα και την Αριστερά. Εισηγητές ήταν η Ελένη Μήτσου (Ξεκίνημα) και ο Χρήστος Τουλιάτος (Μετάβαση), ενώ τη συζήτηση συντόνισαν η Μαρία Μπόλαρη (ΔΕΑ) και η Μυρσίνη Σακελλαροπούλου (Αναμέτρηση). Χαιρέτησαν εκπρόσωποι από το ΣΕΚ και τη ΛΑΕ, ενώ ακολούθησαν και δεκάδες παρεμβάσεις από το πολυπληθές ακροατήριο.
Οι 6 οργανώσεις της ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς ανέπτυξαν τις κοινές εκτιμήσεις τους για τη διεθνή και την εσωτερική συγκυρία και ακολούθως επικέντρωσαν στη συζήτηση 3 βασικών σημείων:
α) Την ανάγκη να κλιμακωθεί η κοινή δράση μέσα στα κινήματα και τις αντιστάσεις, με στόχο συγκεκριμένες νίκες. Αναφέρθηκαν στα προφανή ζητήματα του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, του αναγκαίου αντιπολεμικού κινήματος με αιχμή το «όχι» στους εξοπλισμούς σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο (ReArm EU), στο κίνημα νεολαίας και υποστηρίχτηκε η ανάγκη μετάβασης σε ενιαία σχήματα δράσης στους εργασιακούς χώρους.
β) Την ανάγκη για μια σχεδιασμένη, δημόσια, και με ενωτικούς όρους προγραμματική συζήτηση, σε όλο το εύρος των ζητημάτων που βάζει η εποχή στο διεθνές και εσωτερικό πεδίο, τα ζητήματα «γραμμής», αλλά και το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα που θα μπορεί να ενοποιεί τις αντιστάσεις στην κατεύθυνση της ανατροπής.
γ) Τη συγκρότηση ενός κοινού πολιτικού «χώρου» που θα μπορεί να συζητά, να αποφασίζει και να δρα ανοιχτά και δημοκρατικά. Συμπεριλαμβάνοντας στην πορεία και άλλες οργανώσεις και ανένταχτους/ες που ενδιαφέρονται για το εγχείρημα.
Οι συνδιοργανωτές υπογράμμισαν ότι η πρωτοβουλία τους έχει στόχο την παρέμβαση στο κινηματικό και πολιτικό πεδίο, η οποία όμως δεν εξαρτάται ούτε καθορίζεται από τις εκλογικές πιέσεις και σκοπιμότητες. Ως προς την εκλογική τακτική, ξεκαθάρισαν ότι αυτή θα διαμορφωθεί σε ρήξη τόσο με τα κριτήρια της σεχταριστικής αυτοαναφορικότητας, όσο και με τις «εύκολες λύσεις» του εκλογικού καιροσκοπισμού. Επίσης, δεσμεύτηκαν ότι θα «πυκνώσουν» τις πρωτοβουλίες και την κοινή δράση τους με στόχο μια ιδρυτική συνέλευση της νέας ενωτικής πολιτικής κίνησης, στους πρώτους μήνες του 2026.
Ο Αντώνης Νταβανέλος (ΔΕΑ), μιλώντας στην «Εποχή», υπογράμμισε:
«Η συγκυρία που ζούμε είναι σύνθετη και άδηλη η εξέλιξή της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Γαλλία, με τη συνύπαρξη της απειλής της Λεπέν, αλλά και ενός μεγάλου κοινωνικού κινήματος που κατόρθωσε να αποτρέψει την καθοριστική αντιμεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό. Ανάλογα η Ιταλία, όπου η Αριστερά μοιάζει σε διαλυτική παράλυση, αλλά το κίνημα έδωσε 2 γενικές πολιτικές απεργίες για την Παλαιστίνη.
Όμως, αυτά τα παραδείγματα, από μόνα τους, δεν αρκούν για να μειώσουν την ανησυχία και την πίεση του κόσμου από τη δικτατορική πορεία του Τραμπ στις ΗΠΑ, τη στροφή της Ευρώπης στην πολεμική οικονομία, ή την αθλιότητα του σχεδίου που επιχειρείται να επιβληθεί στην Παλαιστίνη. Σε τέτοιες συνθήκες η κοινή δράση, στην παράδοση του Ενιαίου Μετώπου, είναι υποχρεωτική επιλογή, στηριγμένη ωστόσο στην ανάλυση των συνθηκών.
Τα ίδια ισχύουν στη χώρα μας. Ο Μητσοτάκης είναι σε αποδρομή και θα μπορούσε να έχει ανατραπεί, αν υπήρχε στοιχειώδης πολιτική αντιπολίτευση. Η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ και η διαλυτική κρίση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά δεδομένα. Οι μεγάλες “επιστροφές” που προγραμματίζονται, είναι πλέον στην τροχιά διεκδίκησης του “δημοκρατικού καπιταλισμού” και της “πατριωτικής στροφής”, δηλαδή παντελώς αδιάφορες, τουλάχιστον από τη σκοπιά των αναγκών του κόσμου μας και τη σκοπιά του σοσιαλισμού.
Αν δεν υπάρξουν πρωτοβουλίες αριστερής ανασύνταξης, οι καθεστωτικές λύσεις μπορεί να αποδειχθούν ανάλογες του Μητσοτάκη, ή και πιο “σκληρές”.
Όμως η πείρα των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι οι πρωτοβουλίες ανασύνταξης έχουν πολιτικές προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, χωρίς σαφή ριζοσπαστική αυτοκριτική για τη μεγάλη ήττα του 2015 (αλλά και της περιόδου 2019-23) δεν είναι εφικτή μια πειστική “επανεκκίνηση” ενός δυναμικού που εξακολουθεί να αυτοπροσδιορίζεται ως ριζοσπαστική Αριστερά. Όπως επίσης, χωρίς σαφή πολιτική θέση σε κρίσιμα ζητήματα (όπως πχ η υπαρκτή ΕΕ), ή με μια ομιχλώδη ανάλυση περί τεχνοφεουδαρχίας και νεφο-καπιταλισμού, αλλά και με μοντέλα λειτουργίας που αναπαράγουν τις παραδόσεις του αρχηγοκεντρισμού, δεν είναι εφικτές πολιτικές νίκες ακόμα και σε “μικρές” πολιτικές και εκλογικές μάχες. Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό, αναφερόμενος στις εξελίξεις στη Γαλλία, υποστήριξε ότι οφείλουμε να προσπαθήσουμε να ανοίξουμε το δύσκολο πολιτικό μονοπάτι, που περνά ανάμεσα στη Σκύλα του σεχταρισμού και τη Χάρυβδη του καιροσκοπισμού. Σε αυτό, κατά τη γνώμη μου, επιχειρεί να συμβάλλει η πρωτοβουλία των 6».
