Όπως δεν την είχε ονειρευτεί ούτε ο Μπερλουσκόνι
Της Ροσάνα Ροσάντα
Το να χάσει κανείς μέσα σε ένα χρόνο δύο εκατομμύρια ψήφους, όπως συνέβη στο Δημοκρατικό Κόμμα, δεν είναι ένα ασήμαντο ατύχημα. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι ο γραμματέας του, και πρωθυπουργός, θα το αντιλαμβανόταν και θα προσπαθούσε να διορθώσει την πορεία του, ενώ ο Ρέντσι προσπάθησε μόνο να το πετάξει από πάνω του: «Δεν είναι δική μου ήττα, αλλά της αντιπολίτευσης».
Δεν του πέρασε καν από το μυαλό η υποψία ότι οι μειοψηφίες δεν είναι συμφορά αλλά κατάσταση της δημοκρατίας. Ίσως να μην έμαθε ποτέ ότι εκείνος είναι ο εγγυητής της δυνατότητάς τους να κινούνται στη Βουλή, διότι είναι πεπεισμένος ότι το να κυβερνάς είναι να αποφασίζεις μόνος σου και για όλους. Μετά από δύο μέρες ενεργοποίησε την εκδίκησή του αναβάλλοντας μια μεταρρύθμιση της παιδείας και τις πολυπόθητες προσλήψεις εκατό χιλιάδων καθηγητών που ήταν απόρροιά της, έπειτα από δύο χρόνια κινητικότητας.
Στην πραγματικότητα, οι σημερινές κυβερνήσεις παίζουν αρκετές φορές με τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που γι’ αυτούς θα έπρεπε να είναι τα άγια των αγίων, μέσο μέτρησης της ωριμότητας και της ωφέλειας του πολιτικού συστήματος. Στην Ιταλία, ο Ρέντσι δεν κατόρθωσε να κάνει τους διδάσκοντες να χωνέψουν το «καλό σχολείο» του. Τις ίδιες σχεδόν εβδομάδες στη Γαλλία, η νέα υπουργός παιδείας Ναζά Βαλό Μπελκατσέμ (που αντικατέστησε τον υπουργό Μπενουά Χαμόν, που ο Ολάντ εξανάγκασε να παραιτηθεί επειδή παραήταν αριστερός) αποφάσισε ταχύτατα μαζί με τον πρωθυπουργό να προσφύγει στο μοιραίο άρθρο 39-4, ένα κατασκεύασμα που πέρασε ο Ντε Γκολ στο σύνταγμα του 1958, χάρη στο οποίο η κυβέρνηση έχει δικαίωμα μια φορά σε κάθε κοινοβουλευτική περίοδο να παρακάμψει τη Βουλή όσον αφορά στα μέτρα που την ενδιαφέρουν περισσότερο. Έχω την εντύπωση ότι στον καιρό του ο Μισέλ Ροκάρ προσέφυγε σ’ αυτό καμιά τριανταριά φορές. Για να κλείσει το στόμα των βουλευτών η ιταλική κυβέρνηση χρησιμοποίησε μέχρι σήμερα την ψήφο εμπιστοσύνης, όμως κάποιος πρέπει να συμβούλεψε τον Ρέντσι, τον Πολέτι, τον Παντοάν και Σια να μιμηθούν τους Γάλλους.
Η μεροληπτική Κομισιόν
Το είχε ήδη υπόψη του το 1935 ο Μπενίτο Μουσολίνι. Όμως, μόνο οι γέροι προς απόσυρση και κάποιοι μονόχνωτοι άνθρωποι σαν κι εμένα εξεπλάγησαν, τόσο στην Ιταλία όσο και στη Γαλλία, τη μητέρα – σύμφωνα με όσα λέει η ίδια – όλων των δημοκρατικών πολιτευμάτων.
Έτσι, δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση αν καμιά εκατοστή μετανάστες κοιμούνται για μερικές νύχτες στα βράχια κοντά στα σύνορα στο Βεντιμίλια, επειδή η αστυνομία τους κατέβασε με το ζόρι από τα τρένα της γραμμής, τα οποία, αφού διασχίσουν την Κυανή Ακτή, φθάνουν στο Παρίσι και στον πολυπόθητο Βορρά κι από κει στην Ολλανδία, μπορεί και στην Αγγλία, αντί για την πιο φιλόξενη, αλλά γλωσσικά ακατάληπτη Σουηδία. Αυτή η μικρή ομάδα δυστυχισμένων ανθρώπων, μέσα στο κρύο και στην υγρασία και με το κορμί τους να πονάει από το σκληρό βράχο, είναι η ομιλούσα εικόνα μιας απάνθρωπης Ευρώπης, ή μάλλον της απάνθρωπης Κομισιόν που την κυβερνάει, γιατί οι Γάλλοι και Ιταλοί κάτοικοι, από τη μια και από την άλλη πλευρά των συνόρων, περνάνε για να δώσουν σ’ αυτούς τους ανθρώπους μια ζεστή κουβέρτα.
Οι άνθρωποι είναι καλύτεροι από τις κυβερνήσεις της αδιάντροπης ηπείρου μας η οποία, αν μπορούσε, θα έριχνε στα βράχια – και δεν της λείπουν – ολόκληρη την Ελλάδα, που το φταίξιμό της είναι ότι ξόδεψε χωρίς να πληρώσει φόρους, κι αυτό όχι υπό την αιγίδα των απεχθών Τσίπρα και Βαρουφάκη, αλλά των προηγουμένων Παπανδρέου και Σαμαρά. Κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει καλύτερα από την Κομισιόν τη χαρωπή ελληνική δημοσιονομική κατάσταση, όμως εκείνες τις κυβερνήσεις δεν τις επέπληξε καθόλου ούτε τους επεσήμανε κάτι.
Ο κοιμώμενος «ελεύθερος» Τύπος
Το μαργαριτάρι της Κομισιόν είναι ο ελεύθερος Τύπος που ξυπνάει κάπου-κάπου από τον ύπνο του ανακαλύπτοντας, με τετελεσμένα γεγονότα, κάτι φρικτό στο νόμο για τα εργασιακά, που τον χώνεψε νωρίτερα μια χαρά, όπως και την ελευθερία που παραχωρείται σε επιχειρήσεις να κατασκοπεύουν τους υπαλλήλους τους με κάθε τρόπο, στην ιδιωτική τους ζωή καθώς και όσον αφορά στις πολιτικές τους απόψεις. Και δεν μπορούμε καν να πούμε κάλλιο αργά παρά ποτέ, γιατί αυτή η εξουσιοδότηση προς τα αφεντικά επιβλήθηκε νωρίτερα, ενώ τα συνδικάτα παρέμεναν απαθή, και τώρα δεν θα είναι εύκολο να χαλάσει κανείς αυτό που έχει ήδη νομοθετηθεί. Ο Ρέντσι, ο Πολέτι και οι μακρυμαλλούσες γυναίκες υπουργοί τους, όλοι συνηθισμένοι να μην ανοίγουν το στόμα τους, φαίνεται ότι έχουν εγκρίνει κάποια μέτρα του πρωθυπουργού που κατασκευάζουν μια χώρα στα μέτρα της δεξιάς, όπως δεν την είχε ονειρευτεί ούτε ο Μπερλουσκόνι.
Μετάφραση από το «Sbilanciamoci»: Τόνια Τσίτσοβιτς
