Δεν μου πολυαρέσουν οι δηλώσεις σε κάμερες, αυτή είναι η αλήθεια. Προσπαθούν να χωρέσουν το όλον μιας κοινωνικής πραγματικότητας σε δυο γραμμές–μήνυμα που είναι εξαιρετικά δύσκολο να επικοινωνηθεί με πληρότητα σε λίγα δεύτερα και πέφτουν συχνά στην παγίδα του «ξύλινου» λόγου.
Κατά την υποδοχή μας στο αεροδρόμιο, μου ζήτησε κάποιο μέσο ενημέρωσης «να πούμε για μια δύσκολη στιγμή που περάσαμε». Κι εκείνη την ώρα έπαθα μπλακ άουτ. Αρκετές στιγμές ήταν δύσκολες, αλλά οι δυσκολίες δεν ήταν αβάσταχτες ή ανυπέρβλητες. Όλες κι όλοι απαντούσαμε πως η ταλαιπωρία που περάσαμε στο λιμάνι του Ashdod και στις φυλακές Kziot, στην έρημο Νεγκέβ κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο, δεν συγκρίνεται με τα βασανιστήρια και τις κακουχίες που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι εδώ και δεκαετίες.
Μόλις πήρα μια ανάσα όμως θυμήθηκα ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή, όχι από άποψη κακομεταχείρισης, αλλά συναισθηματικής φόρτισης. Τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών κανόνων λειτουργίας των φυλακών τις καταγράφουμε συλλογικά. Εδώ θέλω να μοιραστώ μια στιγμή με συμβολική –και κατ’ επέκταση υλική– σημασία.
Μόλις έδεσε στο λιμάνι το «Οξυγόνο» μας, που είχε ήδη καταλάβει το πολεμικό ναυτικό του Ισραήλ, ήρθε από τη στεριά ένας πάνοπλος στρατιώτης ή λιμενικός (δεν πρόλαβα να καταλάβω από τα διακριτικά) και έσκισε τις ζωγραφιές των παιδιών από την Ελλάδα που στόλιζαν το σκάφος μας σαν γιρλάντα. Τις ζωγραφιές αυτές είχαν φτιάξει παιδιά από τη Σύρο για τα παιδιά της Παλαιστίνης. Τον βλέπαμε να τις τραβάει από τα ρέλια και να τις ποδοπατάει. Μίσος για την αλληλεγγύη, μίσος για τα συμβολικά καρπούζια από νερομπογιές. Ανταλλάξαμε ένα φευγαλέο, λυπημένο βλέμμα με τους ακτιβιστές και τις ακτιβίστριες του διπλανού σκάφους.
Στη συνέχεια δυο άλλοι στρατιώτες, πιο ψύχραιμοι και μεθοδικοί, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να κατεβάσουν τις δυο μεγάλες σημαίες μας, την ελληνική και την παλαιστινιακή. Ένιωσα κάτι πρωτόγνωρο, σκέφτηκα συνειρμικά τον Γλέζο. Δεν τα κατάφεραν. Ήταν τόσο καλά και ψηλά τοποθετημένη η παλαιστινιακή σημαία, που μπόρεσαν απλά να τη σκίσουν. Την έσκισαν με τέτοιο τρόπο που έμεινε πάνω να ανεμίζει μια μαυροκόκκινη… Μετά έπεσε ο ήλιος.
Θα είμαστε πάντα αυτή η μαυροκόκκινη σημαία, σε κατάρτι κατοχικό και λιμάνι εχθρικό. Θα είμαστε με τα «ξένα σώματα», αυτούς που δεν επιτρέπεται να υπάρχουν, να έχουν πρόσωπο, ταυτότητα και σύμβολα.
Κλεονίκη Αλεξοπούλου, μέλος του Global Sumud Flotilla
φωτογραφία: Βασίλης Ρόγγας, το “Οξυγόνο” στολισμένο στη Σύρο έτοιμο να σαλπάρει
