Κάρλος Σάουρα Λεόν: “Με το «ό­χι» νί­κη­σαν η δη­μο­κρα­τία και οι αν­θρώ­πι­νες α­ξίες”

Με τον πολιτικό σεισμό που προκάλεσε το «όχι» στην Ελλάδα ξεκίνησαν μια σειρά προβληματισμοί και συζητήσεις στην ευρωπαϊκή αριστερά και ευρύτερα. Εκφράζεται ταυτόχρονα η ανησυχία, γιατί οι συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης και ιδιαίτερα η γερμανική ηγεσία επιμένουν στην πολιτική της λιτότητας, που παίρνει το χαρακτήρα της εκδικητικής τιμωρίας. Δεν μπορεί να συνεχίζεται η λιτότητα και να αγνοείται η θέληση ενός λαού, οι θελήσεις των λαών της Ευρώπης, αναφέρει στη συνέντευξη στην «Ουμανιτέ» ο γενικός γραμματέας του Ποδέμος Κάρλος Σάουρα Λεόν, ο οποίος τονίζει ότι στηρίζει τον αγώνα των Ελλήνων, γιατί είναι αγώνας για μια άλλη Ευρώπη. Με τον πο­λι­τι­κό σει­σμό που προ­κά­λε­σε το «ό­χι» στην Ελλά­δα ξε­κί­νη­σαν μια σει­ρά προ­βλη­μα­τι­σμοί και συ­ζη­τή­σεις στην Ευ­ρω­παϊκή Αρι­στε­ρά και ευ­ρύ­τε­ρα. Εκφρά­ζε­ται ταυ­τό­χρο­να η α­νη­συ­χία για­τί οι συ­ντη­ρη­τι­κές δυ­νά­μεις της Ευ­ρώ­πης και ι­διαί­τε­ρα η γερ­μα­νι­κή η­γε­σία ε­πι­μέ­νουν στην πο­λι­τι­κή της λι­τό­τη­τας που παίρ­νει το χα­ρα­κτή­ρα της εκ­δι­κη­τι­κής τι­μω­ρίας. Έτσι εί­ναι ε­ντε­λώς α­βέ­βαιη η έκ­βα­ση των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων. Γι’ αυ­τό δυ­να­μώ­νουν τις κι­νη­το­ποιή­σεις συ­μπα­ρά­στα­σης που εκ­φρά­ζε­ται με ποι­κί­λου τρό­πους. Οι κι­νη­το­ποιή­σεις αυ­τές έ­χουν τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα τους και φυ­σι­κά το τε­ρά­στιο «ό­χι» του ελ­λη­νι­κού λα­ού που έ­κα­νε να με­τα­κι­νη­θούν οι πο­λι­τι­κές η­γε­σίες των σο­σια­λι­στών στη Γαλ­λία, στο ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο και αλ­λού. Οι δυ­νά­μεις αυ­τές α­να­γνω­ρί­ζουν πια ό­τι δεν μπο­ρεί να συ­νε­χί­ζε­ται η λι­τό­τη­τα και «να α­γνο­εί­ται η θέ­λη­ση ε­νός λα­ού. Οι θε­λή­σεις των λαών της Ευ­ρώ­πης» ό­πως α­να­φέ­ρει στη συ­νέ­ντευ­ξη στην «Ου­μα­νι­τέ» ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας του Πο­δέ­μος Κάρ­λος Σά­ου­ρα Λε­ον, ο ο­ποίος το­νί­ζει ό­τι στη­ρί­ζει τον α­γώ­να των Ελλή­νων για­τί εί­ναι α­γώ­νας για μια άλ­λη Ευ­ρώ­πη.

Ποια εί­ναι η ε­κτί­μη­σή σας για το «ό­χι» στην Ελλά­δα;
Το Πο­δέ­μος ε­κτι­μά ό­τι το «ό­χι» στην τρόι­κα εί­ναι έ­να «ναι» στην Ευ­ρώ­πη. Για­τί τό­σο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην Ελλά­δα ό­σο και το Πο­δέ­μος στην Ισπα­νία έ­χου­με ταχ­θεί υ­πέρ της Ευ­ρώ­πης, με ό­ρους ό­μως ό­τι θα δια­τη­ρή­σου­με τις κα­λύ­τε­ρες α­ξίες της Ευ­ρώ­πης, τις αν­θρω­πι­στι­κές α­ξίες, τις α­ξίες των κοι­νω­νι­κών και πο­λι­τι­κών δι­καιω­μά­των που κα­τα­κτή­θη­καν τον 20ο αιώ­να. Δι­καιώ­μα­τα που χά­θη­καν τώ­ρα ε­ξαι­τίας της πο­λι­τι­κής της λι­τό­τη­τας, που τεί­νει να κα­τα­στρέ­ψει τις χώ­ρες του Νό­του κα­θι­στώ­ντας τες α­ποι­κίες της Γερ­μα­νίας.
Θεω­ρού­με ό­τι εί­ναι μια με­γά­λη ε­πι­τυ­χία το α­πο­τέ­λε­σμα για την κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που τη νο­μι­μο­ποιεί πλή­ρως. Αυ­τό που εί­ναι προ­βλη­μα­τι­κό, εί­ναι η στά­ση της τρόι­κας, που ε­πι­χει­ρεί να θεω­ρή­σει ε­πι­κίν­δυ­νο το α­πο­τέ­λε­σμα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος και ζη­τά­ει να ε­ξου­σιο­δο­τη­θούν οι ευ­ρω­παϊκοί υ­πε­ρε­θνι­κοί ορ­γα­νι­σμοί να α­πο­φα­σί­σουν για τις τύ­χες των «πε­ρι­φε­ρεια­κών» χω­ρών.

Τι ση­μαί­νει αυ­τή η ψή­φος για τους λα­ούς;
Πριν α­πό λί­γες η­μέ­ρες, ά­κου­σα τον υ­πουρ­γό Παι­δείας του Ιση­με­ρι­νού, που μί­λη­σε στο κί­νη­μα των πο­λι­τών, ό­ταν η χώ­ρα του νί­κη­σε και ε­ξέ­λε­ξε τον Ρα­φαέλ Κο­ρέα στην προ­ε­δρία της χώ­ρας, λέ­γο­ντας ό­τι ή­ταν έ­νας θρίαμ­βος του λα­ού. Αυ­τό α­κρι­βώς βρί­σκε­ται σε ε­ξέ­λι­ξη σε πολ­λές χώ­ρες, ό­πως στις χώ­ρες της Νό­τιας Ευ­ρώ­πης, ό­μως δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με τι συμ­βαί­νει στη Γερ­μα­νία: με τα 8 ε­κα­τομ­μύ­ρια ά­το­μα που ερ­γά­ζο­νται με πρό­σκαι­ρες σχέ­σεις ερ­γα­σίας και το 25% που α­μεί­βο­νται με τον κα­τώ­τα­το μι­σθό.
Η πρό­σκαι­ρη ερ­γα­σία δεν εί­ναι μό­νο κα­τά­στα­ση χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή στον ευ­ρω­παϊκό Νό­το πι­στεύω ό­τι η ψή­φος στην Ελλά­δα έ­δει­ξε ό­τι έ­χει συ­νει­δη­το­ποιη­θεί σε με­γά­λο βαθ­μό ό­τι εί­ναι ρε­α­λι­στι­κό να γί­νουν και με άλ­λο τρό­πο τα πράγ­μα­τα.

Στη Γαλ­λία η ψή­φος χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται σαν «τα­ξι­κή ψή­φος». Τι λέ­τε ε­σείς;
Όλες οι ε­κλο­γι­κές πε­ρι­φέ­ρειες της Ελλά­δας ψή­φι­σαν «ό­χι». Εί­ναι ό­μως α­λή­θεια ό­τι σε ο­ρι­σμέ­νες πλού­σιες ε­κλο­γι­κές πε­ρι­φέ­ρειες ψή­φι­σαν 70% «ναι». Αυ­τά εί­ναι τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα της πο­λι­τι­κής τής τρόι­κας. Βλέ­που­με έ­τσι μια συμ­μα­χία με­τα­ξύ της κοι­νω­νι­κής μειο­ψη­φίας που α­πο­λαμ­βά­νει τα προ­νό­μια στο Νό­το και τον Βορ­ρά. Στο Πο­δέ­μος θεω­ρού­με ό­τι οι συ­ζη­τή­σεις που ξε­κί­νη­σαν τον 19ο αιώ­να και συ­νε­χί­στη­καν τον 20ο  δεν μπο­ρεί να έ­χουν την ί­δια λει­τουρ­γι­κό­τη­τα πια στον 21ο αιώ­να.
Για­τί ό­ταν μι­λά­με για «κοι­νω­νι­κές τά­ξεις» χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τη μαρ­ξι­στι­κή ο­ρο­λο­γία, οι άν­θρω­ποι δεν ταυ­τί­ζο­νται με αυ­τές τις συ­ζη­τή­σεις. Στο Πο­δέ­μος ε­πι­χει­ρού­με να ερ­μη­νεύ­σου­με τα γε­γο­νό­τα με έ­να δια­φο­ρε­τι­κό τρό­πο, για να μας κα­τα­λά­βουν.
Οι άν­θρω­ποι συμ­φω­νούν ό­τι θα πρέ­πει να ξα­να­πο­κτή­σουν τα κοι­νω­νι­κά τους δι­καιώ­μ��­τα, ό­τι πρέ­πει να α­παι­τή­σου­με τη δη­μο­κρα­τία: έ­χουν συ­νει­δη­το­ποιή­σει ό­τι η δη­μο­κρα­τία έ­χει α­πο­δυ­να­μω­θεί α­πό τις πο­λυε­θνι­κές και τους διε­φθαρ­μέ­νους τρα­πε­ζί­τες.

Με την ψή­φο του λα­ού μπο­ρούν να αλ­λά­ξουν οι θε­σμοί;
Κοι­νω­νι­κά οι θε­σμοί έ­χουν ε­πι­βάλ­λει μια η­γε­μο­νι­κή κουλ­τού­ρα που δι­καιώ­νει την ο­ποια­δή­πο­τε α­πό­φα­σή τους. Τό­σο που ο­ρι­σμέ­νοι οι ο­ποίοι δια­κη­ρύσ­σουν τη δη­μο­κρα­τι­κό­τη­τά τους στην Ευ­ρώ­πη, εκ­φρά­σα­νε την α­ντί­θε­σή τους με το δη­μο­ψή­φι­σμα στην Ελλά­δα. Ενώ δεν υ­πάρ­χει πιο δη­μο­κρα­τι­κό μέ­τρο α­πό την προ­σφυ­γή στο λαό για να ε­πι­λε­γεί η μία ή η άλ­λη θέ­ση. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, το Πο­δέ­μος και άλ­λες δη­μο­κρα­τι­κές δυ­νά­μεις ε­πι­χει­ρούν ν’ αλ­λά­ξουν αυ­τή την η­γε­μο­νι­κή κουλ­τού­ρα. Για να αλ­λά­ξει ό­μως, θα πρέ­πει ο λό­γος να εί­ναι πλειο­ψη­φι­κός και κα­τα­νο­η­τός α­πό ευ­ρύ­τε­ρες λαϊκές δυ­νά­μεις. Με­τά α­πό την ε­πι­κοι­νω­νία και τη δια­μόρ­φω­ση της ά­πο­ψης α­πό τους αν­θρώ­πους εί­ναι α­νά­γκη να αλ­λά­ξουν οι πο­λι­τι­κοί θε­σμοί. Το ζή­τη­μα, βέ­βαια, δεν εί­ναι να μπού­με μό­νο στους θε­σμούς, θα πρέ­πει να έ­χου­με το έ­να πό­δι μέ­σα στους θε­σμούς και το άλ­λο στο δρό­μο, ό­πως λέει η Τε­ρέ­ζα Ρο­ντρί­γκεζ α­πό τα πρώ­τα μας στε­λέ­χη στην Ανδα­λου­σία.
Εάν οι α­πό­ψεις μας δεν στη­ρί­ζο­νται σε με­γά­λη πλειο­ψη­φία, οι άν­θρω­ποι δεν βγαί­νουν στους δρό­μους για να στη­ρί­ξουν τις πο­λι­τι­κές α­πο­φά­σεις, δεν μπο­ρού­με να κά­νου­με σχε­δόν τί­πο­τα για ν’ αλ­λά­ξου­με τα πράγ­μα­τα.