Στις 9 Οκτωβρίου 2025, δηλαδή δύο χρόνια μετά την έναρξη του αιματηρού πολέμου στη Γάζα, υπεγράφη παύση πυρός με τη μεσολάβηση του αμερικανού προέδρου, με βάση τα είκοσι σημεία που πρότεινε, την οποία αναγκάστηκαν να αποδεχθούν και οι δύο πλευρές: ο μεν ισραηλινός πρωθυπουργός διότι οι εσωτερικές αντιδράσεις για την απελευθέρωση των ομήρων συνεχίζονταν εντεινόμενες, η δε Χαμάς διότι η αποδυνάμωση της σε συνδυασμό με τον λιμό που επέβαλε το Ισραήλ στους κατοίκους της Γάζας και οι όλο και αιματηρότεροι βομβαρδισμοί της περιοχής δεν άφηναν περιθώρια άρνησης.
Η ζοφερή πραγματικότητα
Τα είκοσι σημεία του σχεδίου Τραμπ χαιρετίστηκαν ως μεγάλη διπλωματική του νίκη, και θεωρείται μάλιστα ότι θέτει τα θεμέλια της ειρήνευσης της περιοχής επειδή προβλέπει, αόριστα και υπό όρους, την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους στο μέλλον. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική: τα υπερσυντηρητικά κόμματα που συναποτελούν τον κυβερνητικό συνασπισμό στο Ισραήλ επιδιώκουν την ολοκληρωτική κατάληψη της Γάζας και την εκκένωσή της από τους νόμιμους κατοίκους της, αλλά οι αμερικανικές πιέσεις οδήγησαν τελικά στην αποδοχή του σχεδίου. Έτσι, το Ισραήλ, όπως και στον Λίβανο, παραβιάζει συστηματικά την παύση του πυρός στην Γάζα, ώστε να αντιμετωπίσει τους τρομοκράτες της Χαμάς, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι παλαιστίνιοι νεκροί και τραυματίες, ενώ δεν έχει αποκατασταθεί η τροφοδοσία και έχουν καταστραφεί βασικές υποδομές ύδρευσης, ηλεκτροδότησης, περίθαλψης κλπ.
Όσον αφορά την κατεχόμενη Δυτική Όχθη, το Ισραήλ συνεχίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, με χίλιους νεκρούς Παλαιστίνιους τόσο από πυρά του ισραηλινού στρατού, όσο και από πυρά εποίκων, ενώ έχουν σκοτωθεί 44 Ισραηλινοί. Επίσης, απαγορεύεται στους Παλαιστίνιους που αναγκάστηκαν από τον ισραηλινό στρατό να εγκαταλείψουν τις εστίες τους εξαιτίας των στρατιωτικών επιχειρήσεων, να επιστρέψουν, πράγμα που σύμφωνα με το Διεθνές Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποτελεί έγκλημα πολέμου. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Δυτική Όχθη είναι επαναλαμβανόμενες και, μάλιστα, η τελευταία άρχισε στις 26 Νοεμβρίου, πάντα στα πλαίσια της νόμιμης άμυνας κατά της τρομοκρατίας, σύμφωνα με το Ισραήλ.
Σχέδιο προσάρτησης της Δυτικής Όχθης
Εκτός από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις τα υπερσυντηρητικά κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού έφεραν προς ψήφιση στην Κνεσέτ σχέδιο προσάρτησης ολόκληρης της Δυτικής Όχθης και όχι μόνο τμημάτων της όπου υπάρχουν παράνομοι ισραηλινοί εποικισμοί, όπως προέβλεπε η Συμφωνία του Αιώνα, εμπνεύσεως Τραμπ το 2020. Η πρόταση υιοθετήθηκε με μία ψήφο διαφορά, προκάλεσε όμως την έντονη αντίδραση του αμερικανού αντιπροέδρου Βανς, που την χαρακτήρισε ως προσβολή και αντίθετη στην πολιτική Τραμπ. Από την πλευρά του ισραηλινού πρωθυπουργού έγινε προσπάθεια υποβάθμισης του γεγονότος, καθώς χαρακτηρίστηκε ως «σκόπιμη πολιτική πρόκληση από την αντιπολίτευση για να σπείρει διχόνοια».
Η οργισμένη αντίδραση του αμερικανού αντιπροέδρου εξηγείται στο πλαίσιο της συνολικότερης αμερικανικής αντίληψης για τη διαχείριση της Μέσης Ανατολής, κεντρικός στόχος της οποίας είναι η θωράκιση του Ισραήλ όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά και διπλωματικά μέσω της επέκτασης των Συμφωνιών του Αβραάμ, με όσο το δυνατόν περισσότερες αραβικές χώρες –και όχι μόνο– και πρωτίστως με τη Σαουδική Αραβία και, μάλιστα, στα πλαίσια της συναλλακτικής πολιτικής του προέδρου Τραμπ. Σχετικό παράδειγμα είναι η θερμότατη υποδοχή του πρίγκιπα-διαδόχου της Σαουδικής Αραβίας στον Λευκό Οίκο, όπου υπεγράφη Συμφωνία που προβλέπει ότι η Σαουδική Αραβία θα επενδύσει στις ΗΠΑ ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, και αναγνωρίστηκε ως μείζων μη-νατοϊκός σύμμαχος των ΗΠΑ.
Τα αμερικανικά συμφέροντα
Επομένως, η συναλλακτική πολιτική Τράμπ ενισχύει την αμερικανική οικονομία, εξαναγκάζει συμμάχους, και μη, να αποδεχθούν τις πρωτοβουλίες του στη Μέση Ανατολή, παρακάμπτοντας τις αντιρρήσεις που θα μπορούσαν να εκφράσουν με αόριστες υποσχέσεις και όρους, που δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί εάν πρόκειται να ιδρυθεί βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος. Τέλος, εξασφαλίζει την στρατηγική εποπτεία της περιοχής μέσω στρατηγικών εταίρων, κυρίως το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία. Όλα αυτά, όμως, δεν λύνουν κανένα από τα προβλήματα της περιοχής, και πάντως όχι το Παλαιστινιακό, πράγμα που σημαίνει ότι η σύγκρουση θα συνεχίσει να υπάρχει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Φωτογραφία: Tuğba / Pexels
