Είχε απαυδήσει με την κατάντια του κόμματός του –τη συνεχή πτώση του στις δημοσκοπήσεις, την οργανωτική του μιζέρια, την ανυπαρξία του στη δημοσιότητα. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος της Linke (Αριστεράς) Γιαν βαν Άκεν σχεδίαζε να κρεμαστεί γυμνός στην πύλη του Βραδεμβούργου, το κεντρικότερο σημείο του Βερολίνου. Με τη σουρεαλιστική αυτή επίδειξη απελπισίας ήλπιζε, ότι θα παρακινούσε τους/τις συντρόφους του, να βάλουν τέρμα στην παρατεταμένη πολιτική τους ακινησία.
Αυτά και άλλα παρόμοια συντροφικά ευτράπελα διηγούταν το περασμένο Σαββατοκύριακο στο συνέδριο του κόμματος στο Πότσδαμ η συμπρόεδρος της Linke Ίνες Σβέρντνερ κατευοδώνοντας τον βαν Άκεν, που αποχωρούσε ύστερα από διετή θητεία από την κομματική αρχηγία. Δεν περνούσε μέρα σε αυτό το διάστημα, αποκάλυψε, που να μην την ξάφνιαζε με ένα απροσδόκητο εύρημα –το οποίο δεν ήταν βέβαια συνήθως αποκύημα απόγνωσης.
Λένε τέτοιες ανάλαφρες ιστορίες σε ένα σοβαρό συνέδριο; Ναι, όταν το κόμμα αυτό, έχοντας ξαναπάρει τα πάνω του, προσπαθεί να βρει ένα νέο γλωσσικό ιδίωμα απαλλαγμένο από την ξύλινη γλώσσα του παρελθόντος. Και όταν οι ομιλητές/ριες είναι κατά μέγα μέρος πολιτικά «άψητα» όντα –λαμβανομένου υπόψη ότι ο αριθμός των κομματικών μελών υπερδιπλασιάστηκε τον τελευταίο χρόνο και ότι, αντίστοιχα, οι μισοί και πλέον σύνεδροι ήταν «πρωτάρηδες» σε τέτοιου είδους συναθροίσεις. Κορυφαίο παράδειγμα η Σβέρντνερ, που μπήκε μόλις προ τριετίας στη Linke. Η πρώην διευθύντρια της γερμανικής έκδοσης του μαγκαζίνου Jacobin ήταν πρωτύτερα ανένταχτη αριστερή.
Νέα πρόσωπα, νέες αντιπαραθέσεις. Ήταν ένα συνέδριο καυγάδων, μικρών και μεγάλων –για τον χαρακτήρα της πολιτικής του Ισραήλ στην Παλαιστίνη, τη στήριξη της Ουκρανίας έναντι της Ρωσίας, το πλαφόν στις αποζημιώσεις των βουλευτών της Linke, και πάει λέγοντας. Η «επαναστατική ευγένεια» της Αριστεράς, όπως την επαγγέλλεται η Σβέρντνερ, είχε εδώ μικρή πέραση. Ρήξεις ωστόσο δεν επήλθαν. Η συνεύρεση κατέληξε σε σειρά αποφάσεων, με τις οποίες μπορούν να ζουν όλες οι τάσεις του κόμματος, μεταξύ των οποίων η Κομμουνιστική Πλατφόρμα και οι τέσσερις προεξέχουσες «Αριστερές»: η Αντικαπιταλιστική, η Σοσιαλιστική, η Κινηματική και η Χειραφετική.
Δυο παραδείγματα τέτοιων αποφάσεων:
Ισραήλ-Παλαιστίνη. Η απόφαση ήταν αποτέλεσμα συμβιβασμού, και ο συμβιβασμός έχει όνομα – γενοκτονία. Έτσι «επιθετικά» θα ονομάζει η Linke στο μέλλον τα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Η ισραηλινή κυβέρνηση πρέπει επίσης να αποδεχθεί τη «λύση των δυο κρατών». Ταυτόχρονα η απόφαση χαρακτηρίζει «αδιαπραγμάτευτη» την ύπαρξη του ισραηλινού κράτους, καταδικάζει την τρομοκρατία της Χαμάς εναντίον του και τάσσεται εναντίον κάθε μορφής αντισημιτισμού. Ένα τρίτο των συνέδρων ωστόσο, που θεωρεί το Ισραήλ σκέτο ρατσιστικό, αποικιακό, και επεκτατικό μόρφωμα καταψήφισε τον συμβιβασμό – η αντιπαράθεση συνεχίζει λοιπόν να κουφοβράζει.
Πλαφόν στις αποζημιώσεις των βουλευτών/ριών. Η βουλευτική αποζημίωση ανέρχεται κανονικά σε 11.833 ευρώ μικτά μηνιαίως –ποσό τριπλάσιο από το μέσο όρο των μισθών των κοινών θνητών. Οι βουλευτές/ριες της Linke παραχωρούσαν μεν ανέκαθεν σημαντικό μέρος της αποζημίωσής τους στο κόμμα, αυτό όμως χωρίς σταθερά και κυρίως επαρκώς αιτιολογημένα κριτήρια. Τώρα αυτό αλλάζει. Το 65% των συνέδρων αποφάσισε να βάλει πλαφόν στις αποζημιώσεις περιορίζοντας τις σε 5.300 ευρώ μικτά και 3.950 καθαρά. Μια δευτερεύουσας σημασίας απόφαση, για την οποία δεν θα έπρεπε να σπαταληθεί πολύτιμος χρόνος ενόψει της κυβερνητικής λαίλαπας εναντίον των μισθωτών και του κοινωνικού κράτους, όπως υποστήριξαν πολλοί εντός και εκτός του κόμματος; Όχι οπωσδήποτε. Το μέλος του προεδρείου Μαρλέν Μπόρχαρτ υπογράμμισε ότι το πλαφόν θα προκαλέσει δέος και σεβασμό στα χιλιάδες μέλη του κόμματος, που χτυπούν τις πόρτες των ψηφοφόρων. Η σύνδεση των αμοιβών των λαϊκών αντιπροσώπων με τους μισθούς των εργαζόμενων τάξεων, πρόσθεσε, αυξάνει την αξιοπιστία της Αριστεράς ιδίως ενόψει εκλογικών αναμετρήσεων.
Οι ευγενικοί τρόποι ήταν αισθητοί μόνο στις συζητήσεις για θέματα, στα οποία υπήρχε ομοφωνία, όπως εκείνα για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της συρρίκνωσης του κράτους πρόνοιας από την κυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών, της στροφής προς τον μιλιταρισμού (υπό το σύνθημα: Zeitenwende, Αλλαγή Εποχής) και της συνεχιζόμενης ανόδου της Ακροδεξιάς.
Σε δυο περιπτώσεις ωστόσο η ευγένεια, είτε γαλατική είτε επαναστατική, έκανε φτερά. Η πρώτη περίπτωση αφορούσε στη νεολαία του κόμματος Solid. Στο συνέδριο έσκασε σαν βόμβα ένα ρεπορτάζ της βαυαρικής ραδιοφωνίας, σύμφωνα με το οποίο στελέχη της Solid εξυμνούσαν τον σταλινισμό και διέδιδαν, εκσυγχρονισμένα, αρχέγονα αντισημιτικά συνθήματα, όπως το «Ίσραήλ ψόφα» (κατά το χιτλερικό πρότυπο: «Εβραίε ψόφα»). Η αντίδραση των συνέδρων ήταν ακαριαία. «Δεν θα επιτρέψουμε σε μεμονωμένα άτομα να σύρουν στη βρωμιά τη δουλειά των 126.000 συντρόφων μας» δήλωσε από το βήμα του η επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας Χάιντι Ράιχινεκ. Η Linke, πρόσθεσε, έχει θεμελιώδεις αξίες, και όποιος τις περιφρονεί θα υποστεί τις σχετικές συνέπειες.
Η δεύτερη περίπτωση αφορούσε στον υποψήφιο διάδοχο του βαν Άκεν στην προεδρία του κόμματος Λουίτζι Παντιζάνο. Σε συνέντευξή του στο ακροδεξιό ταμπλόιντ Bild Zeitung τις μέρες του συνεδρίου, ο τελευταίος είχε την έμπνευση να χαρακτηρίσει το χριστιανοδημοκρατικό κόμμα «φασιστικό» και να το συνταυτίσει με την ακροδεξιά Εναλλακτική της Γερμανίας – αποκλείοντας έτσι κάθε «σωτήρια» συνεργασία με τους Χριστιανοδημοκράτες ενόψει του μεγάλου προβαδίσματος της Εναλλακτικής (οι δημοσκοπήσεις της δίνουν σήμερα 42% των ψήφων) στις εκλογές του ερχόμενου Σεπτεμβρίου στο κρατίδιο Σαξονία Άνχαλτ. Κι εδώ η αντίδραση ήρθε αυτοστιγμεί: Οι σύνεδροι, επαναστατικά αγενείς, άσχετο και φαφλατά τον ανέβαζαν, επικίνδυνο τον κατέβαζαν. Ο ίδιος έσπευσε να ζητήσει συγνώμη γι αυτό, όμως το κακό είχε πάρει τον δρόμο του. Οι Χριστιανοδημοκράτες έφεραν τη «συκοφαντία» προς συζήτηση στην ομοσπονδιακή Βουλή, τα μέσα ενημέρωσης σχολίαζαν πικρόχολα τη δημοκρατική «ανωριμότητα» των ηγετών της Linke. Η δυσφορία αποτυπώθηκε ευκρινώς στο αποτέλεσμα για την εκλογή του ως προέδρου του κόμματος: Ο Παντιζάνο πήρε μόλις 53,3% των ψήφων, η Σβέρντνερ αντίθετα, η οποία επανεξελέγη πρόεδρος, 85,7%.
Δείξε μου τον πρόεδρό σου, να σου πω ποιος είσαι: Η αμηχανία, αν όχι η ντροπή, είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα πολλών μελών της Linke ύστερα από την εκλογή του Παντιζάνο. Και ο ίδιος; Σκέπτεται μήπως να μιμηθεί τον βαν Άκε και να κρεμαστεί κι αυτός γυμνός, σε ένδειξη έμπρακτης μεταμέλειας, στην πύλη του Βραδεμβούργου; «Αποκλείεται», λέει έμπειρο κομματικό στέλεχος. «Ο Παντιζάνο στερείται τέτοιας φαντασίας». Αν όμως, προσθέτει μισό-σοβαρά, μισό-αστεία, «κάνει πάλι κάποιο βαρύ λάθος, θα τον κρεμάσουμε εμείς». Με, ή χωρίς επαναστατικό σαβουάρ βιβρ.
Φωτο: Die Linke / Flickr
