Στις 24 Μαΐου πραγματοποιήσατε μια πρώτη πορεία διαμαρτυρίας κατά του προέδρου Τραμπ. Αυτή τη φορά Το μήνυμά σας είναι κυρίως ο αγώνας για την ειρήνη. Γιατί αυτό το κάλεσμα;
Με τον Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, ο κίνδυνος του πολέμου γίνεται πολύ πιο συγκεκριμένος. Ο πρόεδρος Τραμπ έρχεται στις Βρυξέλλες για να απαιτήσει από τους συμμάχους του ΝΑΤΟ περισσότερες δαπάνες για την άμυνα. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ να διαθέσουν το 2% του ΑΕΠ για την άμυνα. Σ΄ αυτό το πλαίσιο θα πρέπει π.χ. το Βέλγιο να αγοράσει 34 υπερσύγχρονα αεροπλάνα… για να εκτελούν αποστολές στα πλαίσια των επεμβάσεων των ΗΠΑ «βαθιά στο έδαφος του εχθρού». Γι΄ αυτό το κίνημα ειρήνης έχει σαν βασικό του σύνθημα «όχι λεφτά για τον πόλεμο», επιδιώκοντας να κινητοποιήσει ευρύτερες φιλειρηνικές δυνάμεις.
Πώς εκφράζεται αυτός ο κίνδυνος πολέμου;
Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ έχει σαφώς σκληρύνει: οι βομβαρδισμοί στη Συρία, η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, η κατάργηση της συμφωνίας για τα πυρηνικά με το Ιράν και επαναφορά των οικονομικών κυρώσεων… επιβεβαιώνουν αυτή τη σκλήρυνση. Ταυτόχρονα, εξίσου ανησυχητικό είναι και η πρόσφατη τοποθέτηση δύο σκληρών γερακιών σε θέσεις κλειδιά, του Τζον Μπόλτον ως σύμβουλο της Εθνικής Ασφάλειας και του πρώην επικεφαλής της CIA Μάικ Πομπέο στο υπουργείο Εξωτερικών. Ο πρώτος έχει σαν αρχή ότι τα προβλήματα στον κόσμο θα λυθούν με τη στρατιωτική δύναμη. Έτσι, είναι φανερό πως πρόκειται για την ίδια πολιτική που ακολούθησε ο Τζούνιορ Μπους στο Ιράκ. Είναι, συνεπώς, εντελώς φυσιολογικό να κυριαρχεί στο κίνημά μας η λογική κατά των πολέμων (…), για τους οποίους δαπανώνται τεράστια ποσά προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να διατεθούν για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, την κοινωνική ασφάλιση, το μεταναστευτικό.
Η κυβέρνηση Τραμπ ακολουθεί στο ζήτημα αυτό μια διαφορετική πολιτική από τις προηγούμενες;
Εκ των πραγμάτων όχι. Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ ήταν πάντα επικεντρωμένη στο να διατηρήσει την κυριαρχία της στον κόσμο, για να εγγυηθεί έτσι τα οικονομικά και στρατηγικά της συμφέροντα. Αυτό, όμως, που έχει αλλάξει, είναι η παγκόσμια κατάσταση. Ο συσχετισμός δυνάμεων δεν είναι πια ο ίδιος. Η Κίνα είναι μακροπρόθεσμα μια ανερχόμενη δύναμη στον οικονομικό τομέα, αλλά και στο στρατιωτικό. Έτσι, θα καταστεί η πιο μεγάλη ανταγωνιστική χώρα για τις ΗΠΑ. Όσο για τη Ρωσία, δεν θα πρέπει να υποτιμάται, γιατί παίζει εκ νέου στα μεγάλα ζητήματα. Στη Συρία η επιρροή της είναι καθοριστική. Με όσα συμβαίνουν, χωρίς να τα ελέγχει η κυβέρνηση Τραμπ, συμπεριφέρεται σαν μια τραυματισμένη αρκούδα, η οποία είναι αρκετά επιθετική.
Είναι ανόητος ο πρόεδρος Τραμπ;
Το ερώτημα αυτό το θέτουν πολλοί. Αυτή η σκέψη δεν είναι ακριβής. Ο Τραμπ έχει, βέβαια, τη συμπεριφορά ενός απρόβλεπτου θηρίου. Ακολουθεί, όμως, μια συνεκτική πολιτική. Υπερασπίζει τα συμφέροντα των αμερικανικών πολυεθνικών στο εξωτερικό. Ωστόσο, η κυριαρχία των ΗΠΑ δέχεται όλο και μεγαλύτερες πιέσεις. Ο Τραμπ εκπροσωπεί ένα μέρος του βορειοαμερικανικού κατεστημένου, το οποίο είναι έτοιμο να αναλάβει μεγαλύτερους κινδύνους και να προχωρήσει «δια πυρός και σιδήρου» σε διάφορες περιοχές του κόσμου. Γι΄ αυτό και η στρατιωτική της υπεροπλία είναι σημαντική. Μια από τις αποφάσεις της, τις πιο σημαντικές, είναι αυτή που πήρε να διαθέσει 54 δισ. δολάρια περισσότερα από τον προϋπολογισμό για την άμυνα. Η πολιτική αυτή δεν είναι βέβαια ένα εσωτερικό πρόβλημα των ΗΠΑ, αλλά ένα πρόβλημα που μας αφορά όλους. Γιατί πρόκειται για τις δικές της βόμβες και τα δικά μας λεφτά με τα οποία οδήγησαν τη Μεσόγειο στη φωτιά και το αίμα.
•
