Για αρκετά χρόνια συγκατοικούσαμε. Στην αρχή στον πεζόδρομο πίσω από τα λουλουδάδικα, με τις μαύρες ξύλινες κερκίδες και μια σόμπα υγραερίου που δεν ζέσταινε ποτέ το χώρο, κατόπιν λίγο παραπάνω στην οδό Κομνηνών, με κολλητό μας τον ιδιοκτήτη οπότε υπήρχε και μια χαλαρότητα στα νοίκια. ΑΚΟΑ Θεσσαλονίκης, ομάδα «Εποχής», Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Κατά καιρούς εμφανιζόταν και κάποιοι περιστασιακοί συγκάτοικοι, όπως η τροτσκιστική οργάνωση «Σοσιαλιστής Εργάτης». Και δεν ήταν μόνο ότι μοιραζόμασταν το νοίκι. Η κινηματική όσμωση που δημιουργήθηκε μεταξύ μας έκανε δυσδιάκριτες τις όποιες πολιτικές διαφορές κι έτσι οι περισσότεροι από μας αποκτήσαμε διπλή υπόσταση. Ο συνηθέστερος συνδυασμός ήταν: ΑΚΟΑ στα πολιτικά και ταυτόχρονα Δίκτυο στα κινηματικά. Ένας σπουδαίος συνδυασμός που αποτέλεσε σχολείο δημιουργίας συνειδήσεων, πολιτικής ευαισθησίας και κινηματικής δράσης. Αργότερα, στην τρίτη κοινή μας στέγη, στην οδό Φιλίππου, συναντηθήκαμε με την Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης και συνυπήρξαμε στη νομαρχιακή κίνηση Οικολογία-Αλληλεγγύη. Σ’ όλη αυτή τη διαδρομή, το Δίκτυο ήταν αυτό που λειτουργούσε ως καταλύτης ριζοσπαστισμού και τολμηρών πρωτοβουλιών, τις οποίες, ίσως, να μην παίρναμε ποτέ μόνοι μας ως πολιτική οργάνωση, με αρκετά βαρίδια παραδοσιακής αριστεράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η εκδήλωση για την πολιτική ένοπλη βία, στη ζοφερή περίοδο ιδεολογικής καταστολής που ακολούθησε τις συλλήψεις για συμμετοχή στην Ε.Ο. 17Ν, που συνδιοργανώσαμε στη Θεσσαλονίκη. Αφότου δημιουργήθηκε το Στέκι Μεταναστών στην οδό Ερμού τέλειωσε η συγκατοίκησή μας, συνεχίσαμε να βρισκόμαστε, όμως, σε μια ποικιλία κινητοποιήσεων στους δρόμους του αγώνα.
Στην περίοδο της κινηματικής άνθησης που είχε ως σημαντικούς σταθμούς το αντιπολεμικό κίνημα και το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, το Δίκτυο έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο, πρωταγωνιστώντας στις ευρωπορείες, στο Κοινωνικό Φόρουμ, στην Αντι-σύνοδο της Θεσσαλονίκης, στη Γένοβα και σε τόσα άλλα. Και μετά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην αρχή ριζοσπαστικός, κινηματικός κι ελπιδοφόρος. Δυστυχώς, και το Δίκτυο έπεσε στην παγίδα του. Ένα μεγάλο κομμάτι του, η ομάδα «Ρόζα», εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ και τον ακολούθησε στην πορεία του προς την κυβερνητική εξουσία. Κι αυτό, φυσικά, δεν άφησε ανέπαφο το Δίκτυο. Παρότι «χρόνια στο κουρμπέτι», πολλοί παραμυθιάστηκαν με την ανάθεση των ελπίδων στην κυβέρνηση της Αριστεράς. Έτσι το Δίκτυο κατέβασε ταχύτητα και τα κινηματικά αντανακλαστικά του ατόνησαν. Μετά ήρθε η διάψευση, αλλά η ανασυγκρότηση δεν είναι εύκολη. Κυρίως όταν η μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ έχει δημιουργήσει μια ανεπανόρθωτη βλάβη στις ελπίδες της κοινωνίας. Το οραματικό αδιέξοδο έχει πέσει ως σκοτεινό πέπλο πάνω μας και μας επηρεάζει καθοριστικά, ίσως περισσότερο κι από την υλική υπόσταση της μνημονιακής καταστολής. Το γεγονός αυτό έχει παραλύσει κάθε κινηματική δραστηριότητα κι έχει απορροφήσει όποιο ριζοσπαστικό σφρίγος είχε απομείνει στην κοινωνία. Ίσως είναι η σημαντικότερη υπηρεσία που έχει προσφέρει στο σύστημα ο ΣΥΡΙΖΑ.
Κλείνοντας, λοιπόν, μπορούμε να καταλήξουμε ότι το Δίκτυο, στα 30 χρόνια της ύπαρξής του, έπαιξε και συνεχίζει να παίζει κομβικό ρόλο στην υπεράσπιση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, να επικαιροποιεί και να αναδεικνύει ζητήματα που οι πολιτικές συμβάσεις δεν τα αφήνουν να βγουν στην επιφάνεια. Κουβαλάει σημαντικές αγωνιστικές παρακαταθήκες από το παρελθόν κι έχει να αντιμετωπίσει ένα άνυδρο, κινηματικά, παρόν, με πολλά διακυβεύματα κι έχοντας απέναντι αυτούς που φάνταζαν, κάποτε, προνομιακοί σύμμαχοι.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
