Φωτο: Γιάννης Παναγόπουλος / Eurokinissi
Σε δύο ταμπλό ξεδίπλωσαν την τακτική τους σε ό,τι αφορά τον τρόπο απάντησης των ερωτημάτων που προκύπτουν από την τραγωδία των Τεμπών και τον τρόπο της διαχείρισής της η κυβέρνηση και οι συν αυτών (ΜΜΕ, βουλευτές, ακόμα και ευρωπαίοι επίτροποι).
Ο μανδύας της θεσμικότητας
Στο ταμπλό του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, ο Απόστολος Τζιτιζικώστας, επίτροπος Μεταφορών της ΕΕ, αλλά και εξέχων μέλος της Νέας Δημοκρατίας (για να μην ξεχνιόμαστε), επιχείρησε να παίξει άμυνα φορώντας το μανδύα της θεσμικότητας που έτσι και αλλιώς συνάδει με τη θέση του. Αναγνώρισε λάθη, παραλείψεις και δεσμεύτηκε ότι από εδώ και πέρα η Κομισιόν θα προχωρά σε ουσιαστικούς ελέγχους έτσι ώστε να διασφαλίζει ότι τα στοιχεία που παρουσιάζουν τα κράτη-μέλη είναι τα πραγματικά (εν προκειμένω η Ελλάδα μιλούσε για απόλυτη ασφάλεια στους σιδηρόδρομους η οποία εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε δεν υπήρχε).
Ο κ. Τζιτζικώστας προφανώς γνωρίζει ότι η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δεν είναι ένας σκόπελος που μπορεί να ξεπεραστεί εύκολα και φρόντισε να είναι προσεκτικός και διαλλακτικός. Αντιθέτως, περισσότερο επιθετικές ήταν η Ελίζα Βόζενμεργκ, ευρωβουλεύτρια της Νέας Δημοκρατίας, που υπερασπίστηκε με πάθος τις κυβερνητικές θέσεις αλλά και η Αφροδίτη Λατινοπούλου, η ακροδεξιά ευρωβουλεύτρια της “Φωνής Λογικής”, του δικού της κόμματος δηλαδή, που έκλινε το ουσιαστικό εργαλειοποίηση σε όλες τις πτώσεις και στους δύο αριθμούς. Είναι εντυπωσιακό πως η εν λόγω προσχωρεί ολοένα και περισσότερο στην επιχειρηματολογία του κυβερνώντος κόμματος χωρίς να έχει ενταχθεί επισήμως σ’ αυτό, ίσως σ’ ένα τρέιλερ από τα έργα που θα παιχθούν προσεχώς στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Η Κομισιόν γνώριζε
Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Αρβανίτης, σχολιάζοντας την όλη διαδικασία που έλαβε χώρα στην ολομέλεια του ευρωκοινοβουλίου, τόνισε μεταξύ άλλων: «Η Κομισιόν γνώριζε. Και δεν ενήργησε. Σήμερα, στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έθεσα τον Επίτροπο Μεταφορών, κ. Τζιτζικώστα, προ των ευθυνών του. Για το έγκλημα των Τεμπών, η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο την ελληνική κυβέρνηση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η DG MOVE γνώριζαν ήδη από το 2017 για την τραγική έλλειψη εποπτείας και για τις ανύπαρκτες συμβάσεις ασφαλείας στον ελληνικό σιδηρόδρομο. Χρειάστηκαν έξι χρόνια για να πάει η υπόθεση στο Δικαστήριο της Ε.Ε. Δεν ξεκίνησε ποτέ διαδικασία επί παραβάσει κατά της Ελλάδας. Δεν αντέδρασαν όταν μπάζωναν τα αποδεικτικά στοιχεία. Δεν είπαν κουβέντα για τη “λειτουργική ανεξαρτησία” που καταπατήθηκε όταν τα μέλη του ΕΟΔΑΣΑΑΜ διορίστηκαν απευθείας από Υπουργό. Δεν παρενέβησαν όταν χορηγήθηκε πιστοποιητικό ασφαλείας υπό όρους».
Συμπέρασμα: Η τραγωδία δεν προέκυψε τυχαία, δεν ήταν θέμα της κακιάς στιγμής ή ενός ανθρώπινου λάθους. Αντιθέτως, αποτέλεσε την οδυνηρή συνέπεια πολλών αστοχιών και εγκληματικών παραλείψεων τόσο του ελληνικού κράτους όσο και των ευρωπαϊκών θεσμών που έκαναν πως δεν έβλεπαν. Ο λογαριασμός βέβαια αυτών των αβελτηριών ήταν πολύ βαρύς (57 χαμένες ζωές), γι’ αυτό και οι πάντες αποφεύγουν να πάρουν την ευθύνη.
Σε απίστευτο κατήφορο η Νέα Δημοκρατία
Στο εν Ελλάδι ταμπλό, στη συζήτηση για την προανακριτική επιτροπή για τον Κώστα Καραμανλή, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση εμφάνισαν το χειρότερο πρόσωπό τους. Εκεί που πιστεύει κανείς ότι δεν υπάρχει άλλος πάτος στη θεσμική κατάντια, οι κυβερνητικοί φροντίζουν να αποδείξουν ότι έχει και πιο χαμηλά.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν πολύ…θυμωμένος. Επιχείρησε να φανερώσει ένα πρόσωπο αγανακτισμένου πρωθυπουργού ο οποίος δεν ανέχεται μύγα στο σπαθί του, ενός ηγέτη που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να κατηγορείται για εσχάτη προδοσία. Η αλήθεια είναι ότι αυτήν την ευκαιρία, να περάσει δηλαδή στην επίθεση και να παρουσιαστεί ως θύμα σκευωρίας, του την πρόσφερε ακριβώς η πρόταση (από συγγενείς θυμάτων,πρόταση που υπέγραψαν η Πλεύση Ελευθερίας, το Κίνημα Δημοκρατίας, η Ελληνική Λύση και η Νίκη) να κατηγορηθεί ο πρωθυπουργός για το βαρύτατο αδίκημα.
Επικράτησε, έτσι, η συναισθηματική προσέγγιση, γεγονός που απομάκρυνε τη συζήτηση από τα ουσιαστικά επίδικα. Πρόκειται για μία αναντίρρητη πραγματικότητα για την οποία άλλωστε είχε προειδοποιήσει εγκαίρως η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Αριστεράς.
Ο πρωθυπουργός όμως δεν περιορίστηκε στον ρόλο του θύματος. Πέρασε στην αντεπίθεση επιχειρώντας να τοποθετήσει στην περιοχή της γραφικότητας όσους αμφισβητούσαν και αμφισβητούν το κυβερνητικό αφήγημα. Για τον κ. Μητσοτάκη δεν υπάρχει ούτε μπάζωμα, ούτε ξυλόλιο, ούτε κάτι άλλο που μπορεί να χαλάσει το παραμύθι των “χρόνιων παθογενειών” και του “ανθρώπινου λάθους”. Για τον πρωθυπουργό ήταν όλα καλώς καμωμένα μέχρι που ήρθε η κακιά στιγμή της 28ης Φεβρουαρίου του 2023.
Στο ίδιο μήκος κύματος κυμάνθηκε και η ομιλία του Κώστα Καραμανλή ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, ισχυρίστηκε ότι ως υπουργός Μεταφορών έκανε τα πάντα σωστά. Ακόμα και η πρόσληψη του μοιραίου σταθμάρχη, εξόφθαλμα κομματική, βγαλμένη από τη λογική άλλων εποχών, έγινε, για τον σερραίο πολιτικό, μέσα στο πλαίσιο του νόμου. Και στο κάτω-κάτω, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε, «έθεσα εαυτόν στην κρίση των συμπολιτών μου στις τελευταίες εκλογές και επανεξελέγην».
Πριν στηθεί το πυροτέχνημα των 14 καλπών, αργά τη νύχτα, ξημερώματα Πέμπτης πια (ενώ ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Νέα Αριστερά φρόντισαν να μην πάρουν μέρος στην ψηφοφορία έτσι ώστε να μην νομιμοποιήσουν τον κοινοβουλευτικό παραλογισμό της ψήφου ανά πρόσωπο και συνολική πρόταση) και πριν προλάβει η κυβέρνηση να απαλλαγεί από κάθε μελλοντική δίωξη (όπως είχε προειδοποιήσει η Νέα Αριστερά), φρόντισε να «χτυπήσει» μ’ ένα άθλιο πολιτικό σόου ο Γιώργος Φλωρίδης.
Αθλιότητα
Προκειμένου να καταφέρει επικοινωνιακή νίκη επί της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ο υπουργός Δικαιοσύνης (αυτό, δα, και αν είναι τραγική ειρωνεία) έφτασε στο σημείο να δημοσιοποιήσει τα πλήρη ονόματα τεσσάρων ξένων γυναικών που είχαν βιαστεί στην Ελλάδα (υπόθεση στην οποία η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας φέρεται να είχε αναλάβει την υπεράσπιση του δράστη). Ήταν μία αδιανόητη πράξη από τον άνθρωπο ο οποίος οφείλει να είναι ο θεματοφύλακας της νομιμότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μπροστά όμως στο πολιτικό δέλεαρ, ο Φλωρίδης έκανε τα πάντα σκόνη. Το ακόμη πιο θλιβερό; Η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας χειροκρότησε θερμά αποδεχόμενη, προφανώς, την αθλιότητα!
Άγνωστες διαρροές
Κατά την ψηφοφορία φάνηκε ότι το κυβερνητικό στρατόπεδο δεν ήταν τελικά τόσο … μπετόν όπως ισχυριζόταν. Οι 154 ψήφοι υπέρ της πρότασης να παραπεμφθεί ο Κώστας Καραμανλής για πλημμέλημα θα μπορούσαν πράγματι να ανήκουν στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας (154 συν τον Καραμανλή που δεν είχε δικαίωμα ψήφου) αλλά σ’ αυτό το σενάριο δεν απαντάται το ερώτημα τι έκαναν οι τέσσερις ανεξάρτητοι που επρόκειτο να στηρίξουν την κυβέρνηση. Σε κάθε περίπτωση η Νέα Δημοκρατία περίμενε 158 αλλά της ήρθαν 154. Από που προέκυψαν οι διαρροές, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Έχει περισσότερο ενδιαφέρον να προσεγγίσουμε το πως θα εξελιχθεί η κατάσταση στην προανακριτική επιτροπή. Η “Εποχή” έχει τονίσει σε προηγούμενα ρεπορτάζ της ότι και σ’ αυτή τη διαδικασία θα εφαρμοστεί το πετυχημένο, για την κυβερνητική πλειοψηφία, μοντέλο Τριαντόπουλου. Σε μία από τις πρώτες συνεδριάσεις, ο Κώστας Καραμανλής θα ζητήσει και θα πάρει την απευθείας παραπομπή του στο δικαστικό συμβούλιο. Χωρίς να εξεταστεί από την επιτροπή, χωρίς να κληθούν μάρτυρες, χωρίς η Βουλή να κάνει τη δουλειά της.
Ειρήσθω εν παρόδω να πληροφορήσουμε για το εξής: Ο Χρήστος Τριαντόπουλος παραπέμφθηκε κατευθείαν στο δικαστικό συμβούλιο μετά από αίτημά του στις 18 Μαρτίου. Έκτοτε, αυτό το πενταμελές δικαστικό συμβούλιο δεν έχει προβεί σε καμία πράξη, δεν έχει καλέσει ούτε έναν μάρτυρα να καταθέσει. Και αυτό γιατί δεν δεσμεύεται από τον χρόνο όπως συμβαίνει με την προανακριτική επιτροπή της Βουλής. Έτσι λοιπόν θα γίνουν τα πράγματα και με τον Κώστα Καραμανλή. Θα παραπεμφθεί στο δικαστικό συμβούλιο και σε ότι αφορά τη διεκπεραίωση της διαδικασίας… έχει ο θεός.
