Ο χρόνος επιφύλαξε στον Κυριάκο Μητσοτάκη ιδιαιτέρως ευμενή μεταχείριση επί σχεδόν έξι χρόνια. Όμως τώρα ο πρωθυπουργός έχασε την εύνοια του χρόνου. Το 2025 εισέβαλε ορμητικά στους σχεδιασμούς του αμφισβητώντας τους ριζικά.
Στην ιστορία αρκεί συχνά ένα συμβάν για να αλλάξει η ροή των πραγμάτων. Αυτή τη φορά τα συμβάντα ήταν δύο: οι εξελίξεις στο έγκλημα των Τεμπών και η ανατροπή των δεδομένων στο ουκρανικό. Πάρα πολλά για να τα αντέξουν οι σχεδιασμοί του Κυρ. Μητσοτάκη αναφορικά με το πολιτικό του μέλλον.
Μετά τα πρωτοφανή συλλαλητήρια της Παρασκευής 28Φεβρουαρίου ήρθε η δημοσκόπηση της GPO να επιβεβαιώσει τη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού τοπίου στη χώρα, για την οποία είχε προϊδεάσει, όσους είχαν την ικανότητα και τη διάθεση να διαβλέψουν, η πρώτη μεγάλη διαδήλωση για τα Τέμπη τον Ιανουάριο, όταν η βουβή αγανάκτηση πλημμύρισε δρόμους και πλατείες. Η ΝΔ «έχει λάβει την κατιούσα». Οι συσχετισμοί των εθνικών εκλογών το 2023, ακόμη και εκείνοι των ευρωεκλογών του 2024 μετακόμισαν στο παρελθόν ανεπιστρεπτί.
Η κυβερνητική παράταξη επαναπαύθηκε στο ποσοστό της στις εθνικές εκλογές, στο σημείο να μην θορυβηθεί ούτε από το ποσοστό στις ευρωεκλογές, υπερεκτιμώντας το γεγονός ότι έχει απέναντί της μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση και θεωρώντας ότι το δίλημμα «εμείς και απέναντί μας καμία αξιόμαχη δύναμη εξουσίας» θα δρούσε υπέρ της εσαεί. Παρέβλεψε το διογκούμενο έλλειμμα εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς, και στην ικανότητα και, κυρίως, στη διάθεσή της να τους σεβαστεί και να τους υπηρετήσει, όπως επιτάσσει το συνταγματικό της καθήκον ως κυβέρνηση.
Δεν ήταν όμως αυτό το μόνο που παρέβλεψε η κυβέρνηση και κατ’ εξοχήν ο πρωθυπουργός. Απέτυχε εξίσου παταγωδώς να διαβλέψει τις εξελίξεις στο διεθνές πεδίο, για τις οποίες, ωστόσο, προϊδέαζε ευκρινώς η πρώτη προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ.
Επέλεξε να συμπορευτεί με τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης Μπάιντεν, καταθέτοντας την ενεργητική στήριξη της Ελλάδας στην Ουκρανία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, θεωρώντας ότι εξασφάλιζε έτσι τη θετική στάση της Ουάσιγκτον σε διάφορα επίδικα στο διηνεκές. Για τη διοίκηση Μπάιντεν, αλλά και για σημαντικό κομμάτι της ευρωπαϊκής ηγεσίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέλαβε μια χώρα που τηρούσε σχέση ισόρροπη με τη Ρωσία και την παρέδωσε στη διακριτική τους ευχέρεια, πρωτοστατώντας στην αποστολή βαρέως οπλισμού στην Ουκρανία και παραχωρώντας επ’ αόριστον έξι ελληνικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης για τη μεταφορά από τις ΗΠΑ όπλων και καυσίμων στο μέτωπο.
Αφετέρου, σε ό,τι αφορά στις σχέσεις με τους ευρωπαίους εταίρους, ο Κυρ. Μητσοτάκης επένδυσε στον πρόεδρο Μακρόν με το σύμφωνο αμυντικής συνεργασίας και την προμήθεια γαλλικών όπλων, και στην προσωπική σχέση με την πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Η εξωτερική πολιτική ήταν το «δυνατό χαρτί» της κυβέρνησης Μητσοτάκη στις δημοσκοπήσεις από το 2019, τροφοδοτώντας τις φήμες ότι ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να επιμηκύνει και να διευρύνει το «παρών» του στην πολιτική αναλαμβάνοντας ευρωπαϊκό αξίωμα. Πλέον και αυτό μετακόμισε στο παρελθόν – ανεπιστρεπτί. Μετά την ανατροπή στο ουκρανικό μέτωπο και την εκλογική νίκη του Ντ. Τραμπ, η ρήξη με τη Μόσχα γύρισε μπούμεραγκ. Η υπερεπένδυση στο «χαρτί» Ζελένσκι αποδεικνύεται ανεπαρκής ως εισιτήριο συμμετοχής της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες για την επίλυση του ουκρανικού και το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, στις 14-16 Φεβρουαρίου, ο Κυρ. Μητσοτάκης ήταν απών, μετά την άρνηση του αντιπροέδρου των ΗΠΑ να συναντηθεί μαζί του. Παρομοίως στις διαβουλεύσεις της «συμμαχίας των προθύμων» για την Ουκρανία και την ευρωπαϊκή ασφάλεια στο Παρίσι στις 17 Φεβρουαρίου και στο Λονδίνο στις 2 Μαρτίου. Ο γάλλος πρόεδρος παρέλειψε να στείλει πρόσκληση στον έλληνα πρωθυπουργό, παρά την «εγκάρδια» συνάντησή τους λίγο νωρίτερα. Ομοίως και ο βρετανός πρωθυπουργός, που όμως δεν παρέλειψε να καλέσει τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν.
Αν ο αποκλεισμός της Ελλάδας από τις διαβουλεύσεις για την Ουκρανία δεν συνιστά ωμή απαξίωση της χώρας διεθνώς, στο πρόσωπο ενός πρωθυπουργού που επαίρονταν ότι κατέστησε τη χώρα του προμαχώνα της Δύσης, τι συνιστά; Πόσο μάλλον που οι εξελισσόμενες συζητήσεις δεν περιορίζονται στην εκεχειρία και την ανάπτυξη ειρηνευτικής αποστολής, αλλά επεκτείνονται σε ζητήματα όπως συμβόλαια ανοικοδόμησης, υπερπόντιες μεταφορές κ.ά., που άπτονται άμεσα των συμφερόντων των επιχειρηματικών ελίτ πίσω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Προσθέστε στα παραπάνω τη διαθεσιμότητα της Τουρκίας «να αναπτύξει», σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, «στρατιωτικές δυνάμεις στην Ουκρανία αν υπάρξει ανάγκη», και τη δήλωση του Ταγίπ Ερντογάν, σε πρόσφατη διάσκεψη με όλους τους διαπιστευμένους πρεσβευτές στην Άγκυρα, ότι «η συμβολή στην άμυνα και την ασφάλεια της Ευρώπης εντάσσεται στις στρατηγικές προτεραιότητες της Τουρκίας», και θα έχετε μια αρκετά πλήρη εικόνα της υποβάθμισης το status της χώρας διεθνώς ελέω Μητσοτάκη.
Στριμωγμένος στη γωνία «Τεμπών και Ουκρανίας» ο Κυρ. Μητσοτάκης, προγραμματίζει, παρά τις διαψεύσεις, να εξαγγείλει από τη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο ένα μεγάλο πακέτο μέτρων που θα περιλαμβάνει τον 13ο μισθό στους δημοσίους υπαλλήλους, ίσως και τη 13η σύνταξη, ή κάτι παραπλήσιο. Θεωρεί ότι στις οριστικές αποφάσεις για το μέλλον του ο χρόνος θα είναι επιεικής μαζί του μέχρι το φθινόπωρο. Αν μετά την ΔΕΘ διαπιστώσει ότι η φθορά δεν είναι αναστρέψιμη οι προφανείς επιλογές που έχει είναι δύο:
Είτε να πορευτεί μέχρι τις εθνικές εκλογές το 2027, διακινδυνεύοντας, αν η ΝΔ αναδειχθεί πρώτο κόμμα αλλά όχι –όπως πρέπει να θεωρείται βέβαιο— αυτοδύναμη, μια κυβέρνηση συνεργασίας να μην έχει τον ίδιο επικεφαλής, ή να παραδώσει, αποχωρώντας ευσχήμως, το κόμμα και την πρωθυπουργία στον επικρατέστερο «δελφίνο» ο οποίος να διανύσει το υπόλοιπο της διαδρομής, πάντα διακινδυνεύοντας μια πτωτική πορεία μοιραία για το κυβερνόν κόμμα.
