Έπρεπε να περάσουν αρκετές μέρες από τότε που ένα στρατιωτικό drone περισυλλέχθηκε από ψαράδες στη Λευκάδα, για να μπορέσει ο υπουργός Άμυνας να πει τη λέξη «ουκρανικό». Και την ώρα εκείνη πάγωσε ο χρόνος. Για μια στιγμή μόνο, μια στιγμή και πέρασαν από μπροστά μας όλα τα μεγάλα λόγια για τα χρήματα που δώσαμε, τα όπλα που δώσαμε, τη σωστή πλευρά της ιστορίας που αγκαλιάσαμε. Ένα επιθετικό όπλο, φορτωμένο με εκρηκτικά έκανε βόλτες, όχι κάπου μακριά στην ξένη θάλασσα, στη δική μας θάλασσα, λίγο πιο έξω από τα παράλια της Λευκάδας. Κείται μακράν το νησί. Έτσι συνήθως συμβαίνει με τα νησιά. Και κανείς δεν κατάλαβε από τους αρμοδίους πώς βρέθηκε στα ήρεμα νερά του Ιουνίου.
Το μόνο που βρήκε να πει ο υπουργός της Αμύνης ως πρώτη αντίδραση ήταν πως το drone αυτό ήταν σε διεθνή ύδατα. Δημιουργώντας έτσι από το πουθενά σημαντικό πρόβλημα μιας ήταν σαφώς μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Άρα ή ο υπουργός δεν ξέρει τι του γίνεται ή η κυβέρνηση απλώς επέλεξε να πετάξει αετό. Σε μια κανονική χώρα ο υπουργός για λόγους ευθιξίας θα είχε παραιτηθεί.
Κατέρρευσε όμως το αίσθημα που για 7 χρόνια είχε με επιμέλεια καλλιεργήσει πως αυτή, μόνη αυτή και καμία άλλη, μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια των πολιτών. Δεν μπορώ να φανταστώ π.χ. ένα ουκρανικό drone να κόβει βόλτες στον Τάμεση. Κάπως αλλιώς θα είχε εξελιχθεί σε μια τέτοια εκδοχή η υπόθεση φαντάζομαι. Αλλά στο Ιόνιο ήταν αλλιώς. Οι ευγενείς ψαράδες προσπάθησαν να σύρουν το όπλο χωρίς να γνωρίζουν τον κίνδυνο. Και το Λιμενικό; Α, το Λιμενικό μην το ενοχλείτε κυνηγά τους «εισβολείς λαθρομετανάστες» και τους πνίγει στη Χίο. Με παιδικά παιχνίδια θα ασχολείται τώρα; Η Ουκρανία προφανώς και είπε δια των αρμοδίων της, πως έχει άγνοια του θέματος και θα το διερευνήσει. Προφανώς δεν θα έλεγε πως είναι δικό της και το έστειλε στο όμορφο Ιόνιο γιατί ήθελε να χτυπήσει κάτι που την ενοχλεί… Αλλά η κυβέρνηση ακόμη δεν κατάλαβε τι σημαίνει αυτή η πράξη; Ότι αν αυτό το drone χτυπούσε τον όποιον στόχο η χώρα θα εμπλεκόταν άμεσα στην πολεμική διαδικασία; Ή αν δημιουργούσε πρόβλημα σε πολίτες της χώρας; Θεωρητικά και πρακτικά, η κυβέρνηση μάς έχει πει ότι είμαστε στον άξονα του καλού με την Ουκρανία. Και πως είμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία –ευτυχώς ούτε στην αεράμυνα δεν θα μας πάρουν– και η μόνη μέχρι τώρα αντίδραση είναι πως έχουμε να κάνουμε με ένα σοβαρό θέμα; Και αυτή η αντίδραση μετά από μέρες; Στ’ αλήθεια δεν μπορώ να φανταστώ τι φασαρία θα σήκωνε η κυβέρνηση αν στη θέση της υπήρχε άλλη κυβέρνηση. Παραιτήσεις θα ζητούσε, εκλογές θα ζητούσε, αγχόνες στο Γουδί θα ζητούσαν οι εθνοπατριώτες για την προσβολή, αλλά σήμερα είναι απλώς ένα σοβαρό θέμα. Όπως λέμε σοβαρό θέμα και μια πλημμύρα. Για το οποίο η κυβέρνηση αναλαμβάνει κάποια ευθύνη; Πήρε κάποια πρωτοβουλία, π.χ. να πει στους Ουκρανούς, ό,τι δώσαμε, δώσαμε, τώρα τέλος, ούτε μία σφαίρα γιατί απλώς δεν σας έχουμε εμπιστοσύνη; Μπα όχι τέτοιο πράγμα. Μήπως είπε θα διακόψουμε τις σχέσεις μας γιατί είστε τζαναμπέτηδες; Μπα ούτε και αυτό. Μήπως σκέφτηκε κανένας και τον τουρισμό στο Ιόνιο; Δεν φαντάζομαι να είναι εύχαρις η αίσθηση του κάνω μπάνιο αλλά δεν ξέρω τι υπάρχει δίπλα μου. Ξέρετε το ότι έγινε μία φορά μάς έδειξε ότι μπορεί άνετα να ξαναγίνει. Αυτό το πρόβλημα έχει να διαχειριστεί η κυβέρνηση, τον φόβο της επόμενης φοράς. Έδειξε την ανεπάρκειά της την πρώτη φορά και επειδή έπεσαν οι ψευδαισθήσεις της στρατηγικής της επιλογής για αυτόν τον πόλεμο, δεν έχει διαμορφώσει άλλη στρατηγική και τώρα είναι εγκλωβισμένη στον φόβο της πιθανής επόμενης φοράς. Γιατί ξέρει πως ό,τι γίνεται, ξαναγίνεται. Έδειξε όμως και την ανικανότητά της σε αυτό που υπέθετε πως ήταν το ισχυρό όπλο της, πως στα στρατιωτικά τα καταφέρνει καλύτερα από εκείνους τους «άχρηστους αριστερούς». Όσο για τον υπερτιμημένο κύριο Δένδια, είναι βέβαιο πως αρκετοί συναγωνιστές του θα αισθάνθηκαν μια κρυφοφανερή χαρά για το πάθημά του. Ο πρωθυπουργός δεν του έκανε προσώρας όμως τη χάρη να του ζητήσει να παραιτηθεί, διότι απέτυχε σε κάτι πολύ σοβαρό. Επομένως παίρνει την ευθύνη του φιάσκου ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Όσο βέβαια για τον αρχηγό του Λιμενικού; Α δεν υπάρχει θέμα, τι να φταίει ο άνθρωπος. Ήταν ακόμη μια μέρα στη δουλειά.
Τα φέρετρα με τη σημαία που λέγατε κύριε Δένδια από τύχη δεν τα είχαμε αυτήν την φορά, μόνο που μέσα τους δεν θα είχαν φαντάρους αλλά ψαράδες που θα λέγατε πως σκοτώθηκαν από «φίλια πυρά»; Λυπάμαι δεν θέλουμε να συνηθίσουμε ούτε φέρετρα με τη σημαία επάνω τους ούτε drones να κολυμπούν άνετα στις παραλίες μας και μάλιστα «συμμάχων». Γιατί στο τέλος της μέρας κύριε υπουργέ Άμυνας αυτό που μένει από τις αντιδράσεις σας είναι μια στυφή γεύση, μια πολύ στυφή γεύση και μια αίσθηση ενός α-νόητου πράγματος που θα μπορούσε να έχει τραγικές συνέπειες. Και εσείς η κυβέρνηση δηλαδή, δεν κάνατε ούτε τα αυτονόητα, γιατί πολύ απλά είστε τόσο απόλυτα δεδομένοι.
