Στο κέντρο των συζητήσεων βρίσκεται το ζήτημα της διακυβέρνησης, η άσκηση πολιτικής. Υπάρχει κρίση εκπροσώπησης της κοινωνίας από τις πολιτικές δυνάμεις που οδηγεί σε πολιτική ρευστότητα. Την τροφοδοτούν θεσμικοί και κοινωνικοί λόγοι, επομένως θα διαρκέσει πολύ.
Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Ωστόσο, εδώ η κυβέρνηση της Δεξιάς του προσδίδει τα δικά του χαρακτηριστικά. Η πολιτική της οξύνει κοινωνικές ανισότητες και διαιρέσεις, ενώ στο θεσμικό πεδίο προσφεύγει σε συνεχείς παραβιάσεις. Η συρρίκνωση της πολιτικής επιρροής της την αφήνει μακράν της αυτοδυναμίας.
Η κρίση εμπιστοσύνης, όμως, μετακυλίεται και στην αντιπολίτευση. Γι’ αυτό ο στόχος για αυτοδύναμη κυβέρνηση που θα προκύψει από ισχυροποίηση ενός κόμματος ικανού να νικήσει τον Μητσοτάκη δεν πείθει. Απεναντίας, στη συζήτηση κερδίζει χώρο η ιδέα κυβερνήσεων συνεργασίας. Ο Ε. Βενιζέλος «κήρυξε» το τέλος αυτοδύναμων κυβερνήσεων. «Πηγαίνουμε σε εκλογές καταγραφής δυνάμεων», «κανένας δεν πιστεύει ότι οι πρώτες εκλογές μπορούν να δώσουν λύση στο κυβερνητικό πρόβλημα της χώρας», είπε.
Η αναζήτηση κυβερνητικών λύσεων είναι αναμενόμενη. Επανέρχεται στη συζήτηση η αλλαγή του εκλογικού συστήματος. Η ΝΔ εκτιμά ότι δεν θίγεται ιδιαίτερα από την εμφάνιση νέων κομμάτων, όπως της κ. Καρυστιανού, και διατηρεί την πρώτη θέση –παρόλα αυτά της έστειλε την ΑΔΑΕ για έλεγχο! Παράλληλα, συζητά εκλογικό σύστημα με αυξημένα μπόνους και κατώφλι εισόδου. Υπολογίζει ότι στις δεύτερες εκλογές, ισχυρότερη από τους αντιπάλους της, προβάλλοντας την ανάγκη σταθερότητας κτλ θα είναι αυτοδύναμη ή κορμός σε κυβέρνηση συνεργασίας.
Στην αντιπολίτευση η εμφάνιση της κ. Καρυστιανού τροποποιεί τα δεδομένα. Ενώ θα χρησιμοποιεί αντικυβερνητικό λόγο, οι επιπτώσεις στην αντιπολίτευση θα είναι δραστικότερες. Στηρίζεται, καταρχάς, στην έλλειψη εμπιστοσύνης προς τα αντιπολιτευτικά κόμματα, γι’ αυτό και περιλαμβάνονται στην κριτική της. Μην έχοντας πειστική εναλλακτική λύση, αυτά που έθεσε το κίνημα των Τεμπών και κινητοποίησε τον κόσμο εναντίον της κυβέρνησης είναι ικανά τώρα να λειτουργήσουν. Το κόμμα αυτό θα εμφανισθεί σαν τιμωρός.
Προφανώς έχει πολύ δρόμο ακόμη να διανύσει το νέο κόμμα. Θα φανούν αντιφάσεις, κενά και άλλα πολλά, η αρχική δυναμική του θα μειωθεί, αλλά δεν θα εκλείψει. Η Metron Analysis κατέγραψε υψηλότερα ποσοστά, πιθανής, στήριξης κόμματος Καρυστιανού έναντι κόμματος Τσίπρα(14% έναντι 11% πολύ πιθανό, 16% έναντι 11% αρκετά πιθανό, 20% έναντι 14% όχι τόσο πιθανό, 47% έναντι 63 % απίθανο).
Ανεξαρτήτως πώς θα κατασταλάξουν οι προβλέψεις, τώρα πλέον τρία κόμματα θα ανταγωνίζονται για δεύτερη θέση, αλλά από χαμηλότερα. Το ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι τα δύο νέα κόμματα, όπως είπε ο κ. Ανδρουλάκης, το πολύ να του στοιχίσουν μια μονάδα. Αυτό βέβαια είναι πολύ αισιόδοξο. Η κ. Καρυστιανού, όμως, αφαιρεί χώρο απ’ ό,τι προσδοκούσε το κόμμα Τσίπρα. Αλλάζουν τα πράγματα και περιμένουμε τους νέους σχεδιασμούς του Αλ. Τσίπρα. Η συζήτηση με φοιτητές στο Πάντειο δεν είχε νέα στοιχεία. Επέμεινε σε γενικές θέσεις: «η κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς απειλεί τη δημοκρατία», είπε επαναλαμβάνοντας την πρόθεσή του να συμβάλλει στην αναδιάταξη πολιτικού σκηνικού, «της δυνατότητας να υπάρχει ισχυρή έκφραση δημοκρατικής παράταξης εναλλακτικής στη σημερινή εξουσία». Υπάρχει τώρα, όμως, πιο καθαρά η αντίφαση, ενώ δεν έχει πολιτική συμμαχιών, να επαγγέλλεται νίκη κατά του Μητσοτάκη με ενίσχυση του κόμματός του.
Θα υπάρξουν επιπτώσεις και στα υπόλοιπα κόμματα της μη δεξιάς αντιπολίτευσης. Την ισχυρότερη πίεση θα δεχθεί η «Πλεύση Ελευθερίας» λόγω των σχέσεων συνεργασίας της προέδρου της με την Μ. Καρυστιανού και επικέντρωσης στο δυστύχημα των Τεμπών. Επιπτώσεις θα υπάρξουν και στο Κίνημα Δημοκρατίας που ίσως είναι καθοριστικές.
Στο ΚΚΕ η πίεση δεν αναμένεται αισθητή, πάντως θα υπάρξει διότι συγκεντρώνει ψήφο διαμαρτυρίας που τώρα έχει και άλλες επιλογές. Στο ΜέΡΑ25 ισχύει το ίδιο, διότι επιλέγεται και από πολίτες που θέλουν να εκφράσουν αποδοκιμασία στο σύστημα. Πίεση, μικρή, θα ασκηθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως αυτή μειώνεται από το κόμμα Τσίπρα, εφόσον τώρα δεν θα λειτουργεί σαν «χαμένη ψήφος» διότι δεν θα πείθει ότι μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη. Αυτή η παράμετρος είναι πολύ σημαντικότερη και ωφέλιμη για τη Νέα Αριστερά. Ενώ δεν πιέζεται από κόμμα Καρυστιανού, ταυτόχρονα δεν κινδυνεύει από το «χαμένη ψήφος» από το κόμμα Τσίπρα. Είναι μια εξέλιξη ευνοϊκή, αθροιζόμενη σε θετικότερες πρόσφατες καταγραφές της επιρροής της (2,1% Metron) και στην αυξημένη δημοφιλία του Αλέξη Χαρίτση.
Επιπτώσεις θα υπάρξουν και στον χώρο της Ακροδεξιάς. Πρώτος αποδέκτης η Ελληνική Λύση. Όμως δεν θα εξαιρεθούν και άλλοι. Θα εξαρτηθεί, όμως, και από τον λόγο που θα εκπέμψει η κ. Καρυστιανού, που προς το παρόν είναι άγνωστος ιδίως ό,τι αφορά αυτές τις δυνάμεις.
Φωτογραφία: Τατιάνα Μπόλαρη / Eurokinissi
