Νίκος Αντωνίου «Ένας άνθρωπος από μέταλλο», εκδόσεις: Καστανιώτη, 2025
Υπάρχει μυρωδιά με μαγικές δυνάμεις; Εννοείται πως ναι! Μοσχομυρίζει ζαμπόν τυρί, ντομάτα, βουτυράκι. Διαπερνά την υγρή χαρτοπετσέτα και διαχέεται σ’ όλη τη σχολική τσάντα, στα βιβλία, στα τετράδια, παντού. Ο κάτοχος της τσάντας, της δερμάτινης καφετιάς, ο Μάρκος, την αξιοποιεί πλήρως. Τα βράδια όταν δεν μπορεί να κοιμηθεί, εισπνέει βαθιά τη μυρωδιά του σάντουιτς, γίνεται μικρούλης, μια πιθαμή, μπαίνει στην τσαντούλα του και εκτοξεύεται σε ταξίδια μακρινά και εξωτικά. Ζούγκλες, ερήμους, τόπους παγωμένους, Εσκιμώους, Βεδουίνους, συναντά στο διάβα του. Φτάνει και στο διάστημα. Σ’ ένα αστέρι μικρό, στρωμένο με πολύτιμα πετράδια, δέντρα με ρουμπίνια και διαμάντια. Και το οποίο παραδόξως κατοικείται. Δύο πλάσματα φτιαγμένα από μέταλλο που του μοιάζουν πολύ τον συναντούν με πλείστες απορίες. Κυρίως για το τι είναι οι άνθρωποι. Παρεμπιπτόντως, από το ένα ανθρωπόμορφο πλασματάκι λείπει το ένα του πόδι. Έχει σε όλες τους τις ερωτήσεις απαντήσεις ο
Μάρκος μας. Π.χ., οι άνθρωποι νοιάζονται ο ένας για τον άλλον και δεν αφήνουν ορμητικά ποτάμια να παρασύρουν ανήμπορους. Ούτε πετούν με τις χούφτες πολύτιμους λίθους να χτυπήσουν όσους τους κοροϊδεύουν. Είναι συνετοί. Λέμε τώρα. Και είναι φροντιστικοί. Κι έχουν αγάπη μεταξύ τους. Κάγκελο
τα εξωγηινάκια με τις άγνωστες λέξεις. Και όχι μόνο.
Ο Νίκος Αντωνίου, ο συγγραφέας βιβλίων για μικρά παιδιά, χαρίζει σε μας που μεγαλώσαμε στιγμές εξαιρετικής συγκινησιακής ανάγνωσης. Καταπιάνεται με ένα θέμα που το λες και φιλοσοφικό. Τι είναι τελικά το θηλαστικό που λέγεται άνθρωπος; Και πώς εξηγείς στα μικρά παιδία δίχως περιττούς διδακτισμούς και βαρετές νουθεσίες; Φαίνεται να βρήκε τη μαγική συνταγή για να παντρέψει ευαίσθητα θέματα, όπως ο αποκλεισμός και οι δυσκολίες των ανθρώπων με αναπηρία, σε ένα πλαίσιο βασισμένο στο δημοφιλές είδος της επιστημονικής φαντασίας. Σιδερένια μηχανήματα εξωγήινης τεχνολογίας εναλλάσσονται με φωτεινά ουράνια αστέρια και μυστηριώδεις πλανήτες παρέα με τη γήινη κυνική «ηθική» τύπου πετάμε ό,τι δεν μας κάνει τη δουλειά μας καλά,
άψυχο ή έμψυχο, διαφορά δεν κάνει.
Η αμφισβήτηση του συγγραφέα για το καλοκάγαθο κοινωνικό σύστημα που δόμησε ο άνθρωπος, αν και κάτω απ’ τις γραμμές, είναι εμφανής. Οι ερωταπαντήσεις των εξωγήινων Σεν με τον γήινο Μάρκο καταδεικνύουν αιτήματα σε διεκδίκηση. Άδικο, συμπόνια, σύνεση, αγάπη, λέξεις που μένουν κενές περιεχομένου, αν δεν γειώνονται στη σύγχρονη πραγματικότητα. Κι ενώ στο βιβλιαράκι τούτο φαίνονται αυτονόητα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Διαφορετικά κάποιος θα μπορούσε απλά να τοποθετεί ένα πρόσθετο μέλος στο σώμα του, το πόδι του π.χ., τόσο φυσικά σα να βάζει την κάλτσα του και να απολαμβάνει τη ζωή του δίχως δυσκολίες απίστευτες που δυσχεραίνουν κάθε προσπάθεια ευζωίας.
Τελικά, το να λέγεσαι άνθρωπος είναι δύσκολη υπόθεση στον μάταιο τούτο κόσμο. Το λες και πανανθρώπινη ευχή. Τα χαμογελαστά εξωγηινάκια, την κόκκινη τσαντούλα, την περίτεχνη τσαγιέρα, τα φορμαρισμένα μαλλάκια της μαμάς κι άλλα πολλά, φιλοτεχνεί χαρωπά ο Βασίλης Γρίβας.





