Παρακολούθησα το τριήμερο της «Εποχής» με πολύ ενδιαφέρον. Θα ήταν, βέβαια, πολύ πιο εποικοδομητική η κουβέντα αν συμμετείχαν και στελέχη πολιτικών δυνάμεων που αρνήθηκαν να παραστούν, όπως το ΜέΡΑ25 και η ΛΑΕ, αναδεικνύοντας γι’ άλλη μια φορά πολιτική στενότητα και αδιέξοδη αυταρέσκεια. Φαίνεται ότι στην Αριστερά, ο καθένας περιορίζεται να κουβαλά και να περιφρουρεί τον μύθο του, ενώ η «Εποχή» έπαψε για κάποιους να αποτελεί έναν κοινό χώρο συνάντησης και εμπιστοσύνης, όπως ίσχυε παλιά στον Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης και στον πρώτο ΣΥΡΙΖΑ.
Θα προσπαθήσω να αναδείξω κάποια αξιοσημείωτα στιγμιότυπα του τριημέρου, ξεκινώντας από κάτι που ήταν αναγκαίο να γίνει αλλά δεν έγινε: στην θεματική της περιόδου διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ αποφύγαμε να θίξουμε τα του οίκου μας. Η «Εποχή», εκείνη την περίοδο, έγινε ένα κομματικό όργανο που λιβάνιζε την κυβέρνηση, έχασε τον ριζοσπαστισμό, την κριτική της φρεσκάδα και την απεύθυνση σε ευρύτερα ακροατήρια, με αποτέλεσμα να χάσει σχεδόν τα μισά φύλλα που πουλούσε και την ελκτική της δύναμη σε χώρους της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και της αναρχίας. Αυτός είναι ίσως και ένας από τους λόγους της άρνησης συμμετοχής στο τριήμερο από κάποιες συλλογικότητες που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το καλοκαίρι του 2015.
Ένας από τους πρωταγωνιστές του τριημέρου ήταν, απροσδόκητα, ο Γιώργος Σταθάκης. Ενώ οι υπόλοιποι μιλούσαν για επώδυνους συμβιβασμούς, πιστόλια στον κρόταφο και στρατηγικές ήττες, συμφωνώντας βέβαια ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος, ο Σταθάκης με το μισό, μειλίχιο χαμόγελό του μίλησε αφοπλιστικά για το «χρονικό μιας προαναγγελθείσας συμφωνίας». Με άλλα λόγια, όσο οι αφελείς περίμεναν ρήξεις και ψήφιζαν 62% «όχι» στο δημοψήφισμα, η συμφωνία για το τρίτο μνημόνιο ήταν προαποφασισμένη. Παρότι τα άκουσε χοντρά για την υπουργική του θητεία, κυρίως για την στάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο κίνημα των Σκουριών στην Χαλκιδική, την Ελντοράντο και γενικότερα στο θέμα των εξορύξεων, ο τεχνοκράτης υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ και νυν στέλεχος της Νέας Αριστεράς ήταν σαφέστατος για το 2015. Η συμφωνία ήταν προδιαγεγραμμένη και επιτυχής, μιας και «τα κόμματα της δραχμής» που δημιουργήθηκαν, κατέρρευσαν πολύ γρήγορα. Για να πάρει, βέβαια, την πληρωμένη απάντηση από τον Σταύρο Τομπάζο ο οποίος τόνισε ότι αυτός που τελικά κατέρρευσε εκκωφαντικά μέσα στην χλεύη ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, με αποκορύφωμα την κατάντια της εκλογής Κασσελάκη.
Ο Σταύρος Τομπάζος τα είπε χύμα και στον οικονομικό εκτελεστή του τρίτου μνημονίου Ευκλείδη Τσακαλώτο ο οποίος για άλλη μια φορά δεν έκανε ούτε ψήγμα αυτοκριτικής αναλισκόμενος σε αυτάρεσκες, κενές πολιτικού νοήματος, οικονομικές αναλύσεις. Γιατί δεν έγινε καμιά προσπάθεια φορολόγησης του μεγάλου πλούτου; Γιατί, αντιθέτως, έγινε μείωση φόρου στα μερίσματα; Γιατί ενώ υπήρχαν οικονομικά υπερπλεονάσματα μπήκε η οριστική ταφόπλακα στο ΕΚΑΣ των χαμηλοσυνταξιούχων; Γιατί δεν έγινε έγκαιρα έλεγχος κεφαλαίων και αφέθηκε ανενόχλητος ο Άδωνις Γεωργιάδης να κραυγάζει «σηκώστε τα λεφτά από τις καταθέσεις στις τράπεζες γιατί θα τα χάσετε»; Δεν αρκεί να μιλάς, Ευκλείδη, γενικά για ήττα και να αποσιωπάς τις δικές σου συγκεκριμένες ήττες.
Οι αναφορές στην υποβάθμιση της κομματικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολλές. Η οικοδόμηση του ηγετικού μοντέλου ήταν ευθύνη όλων και κυρίως εκείνων που κάνουν τώρα όψιμη κριτική ενώ στις κρίσιμες στιγμές κατάπιναν την γλώσσα τους. Αυτό ισχύει δυστυχώς και για την γραμμή της «Εποχής» που συνέβαλε από την αρχή στην αγιογραφία του Αλέξη Τσίπρα. Άμοιροι ευθυνών δεν είναι ούτε αυτοί που έφυγαν το 2015 αλλά μέχρι τότε μοιραζόντουσαν μια χαρά κομματικές και υπουργικές θέσεις. Ειπώθηκε ότι δεν ρωτήθηκε το κόμμα για την κυβερνητική συνεργασία με τους ΑΝΕΛ και ότι δεν πήγε καν στην Κεντρική Επιτροπή η συμφωνία του τρίτου μνημονίου. Στο τελευταίο, η απάντηση που δόθηκε από τον Αριστείδη Μπαλτά ήταν μνημείο κυνισμού. Ο αντιδημοκρατικός τυχοδιωκτισμός της τότε ηγετικής ομάδας μεταφράστηκε σε ώριμη και υπεύθυνη στάση, μπροστά σε εντάσεις και έκρυθμες καταστάσεις που θα μπορούσαν να προκύψουν!
Από τις πιο αρνητικές παρουσίες του τριημέρου ήταν, δυστυχώς, ο Θοδωρής Δρίτσας. Προσπάθησε εναγωνίως να απαλύνει τα περισσότερα από τα πεπραγμένα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ: τους εναγκαλισμούς με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, τους πλειστηριασμούς, την υπογραφή του στην πώληση του λιμανιού του Πειραιά. Ευτυχώς που στο πάνελ υπήρχε η ακτιβίστρια Τόνια Κατερίνη που τού θύμισε τους 1378 πλειστηριασμούς ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν και πρώτες κατοικίες, την εγκαθίδρυση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για να παρακαμφθούν οι αντιδράσεις του κινήματος και η πώληση των κόκκινων δανείων στα funds. Εντύπωση έκανε η επίθεσή του στον Χρήστο Αβραμίδη, από τις καλύτερες παρουσίες του τριημέρου, ο οποίος αφού μίλησε για τις ιδιωτικοποιήσεις των τρένων, των λιμανιών και των αεροδρομίων, ρώτησε τον Θοδωρή Δρίτσα αν θα έκανε το ίδιο και σήμερα. Η οργισμένη και απαξιωτική του συμπεριφορά ανέδειξε την αγωνιώδη αγκύλωση στο κυβερνητικό τους δίκιο, των περισσότερων εμπλεκομένων στην διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Πάνος Δημητρούδης
