Να αποσαφηνίσουμε, καταρχάς, ότι τα αντιρετροϊκά φάρμακα απευθύνονται σε οροθετικούς ασθενείς, οι οποίοι, αν παίρνουν κανονικά την αγωγή τους, μπορούν να έχουν ποιότητα ζωής ίση με κάθε άλλου ανθρώπου, αλλά και να γίνουν μη μεταδοτικοί. Πρόκειται για αγωγή που λαμβάνεται εφ’ όρου ζωής και δεν μπορεί να παραλειφθεί ούτε για μια μέρα. Για τους οροθετικούς υπάρχει μητρώο από το ΚΕΕΛΠΝΟ και το υπουργείο Υγείας είναι σε θέση να γνωρίζει, για κάθε έτος από την αρχή του, με σχεδόν απόλυτη ακρίβεια, τι ποσό θα χρειαστεί για την αγορά των απαραίτητων αντιρετροϊκών φαρμάκων.
Τα αντιρετροϊκά φάρμακα διατίθενται μόνο από φαρμακεία νοσοκομείων, και τα νοσοκομεία της χώρας τα προμηθεύονται πληρώνοντας για αυτά, το κάθε νοσοκομείο από το δικό του προϋπολογισμό. Η πρόταση του Συλλόγου Οροθετικών Ελλάδας είναι «να δημιουργηθεί ένας κλειστός προϋπολογισμός, ένας ξεχωριστός κωδικός από όπου θα αντλούνται χρήματα για την αγορά αντιρετροϊκών φαρμάκων. Διότι με το παρόν σύστημα, αν και το κάθε νοσοκομείο γνωρίζει το ποσό που χρειάζεται να δαπανήσει για αντιρετροϊκά φάρμακα το τρέχον έτος, προς το τέλος του έτους, μέρος αυτού του ποσού έχει δαπανηθεί για την κάλυψη άλλων αναγκών».
Αποτελεί, λοιπόν, διαχειριστικό ζήτημα, αφού το ποσό αυτό διαμοιράζεται από το υπουργείο στα νοσοκομεία. Εναπόκειται, δηλαδή, στη διαχειριστική δεινότητα του κάθε διοικητή πώς θα αντιμετωπίσει τον κάθε χρόνο και περισσότερο μειωμένο προϋπολογισμό του νοσοκομείου που διοικεί και πώς θα διαφυλάξει τα χρήματα που προορίζονται για την αγορά αντιρετροϊκών φαρμάκων, δηλαδή τη ζωή του οροθετικού.
Η «Θετική φωνή» έχει καταθέσει μήνυση κατά παντός υπευθύνου για να διαπιστωθεί στη διαδρομή από το υπουργείο Υγείας μέχρι τη διοίκηση του κάθε νοσοκομείου πού τελικά βρίσκονται οι υπεύθυνοι και υπαίτιοι. Πρόκειται για μια κίνηση συμβολικού χαρακτήρα, με την οποία ο Σύλλογος «θέλει να καταδείξει ότι θα διεκδικήσει με κάθε τρόπο το δικαίωμα των οροθετικών στη ζωή, την υγεία και την αξιοπρέπεια. Εδώ και δύο χρόνια οι οροθετικοί βιώνουν τα ίδια προβλήματα. Ωστόσο, τον τελευταίο μήνα ζήσαμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση: για πρώτη φορά υπήρχαν τόσες πολλές ελλείψεις σε τόσα πολλά νοσοκομεία» επισημαίνεται από το Σύλλογο.
Παρότι φαίνεται ότι όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές: ασθενείς, αρμόδιο υπουργείο, γιατροί και φαρμακοποιοί νοσοκομείων συμφωνούν ότι η λύση είναι ο ξεχωριστός κλειστός προϋπολογισμός, δεν σημειώνονται βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση και το αμείλικτο «γιατί» παραμένει αναπάντητο. Πρόκειται για θεμελιώδες ζήτημα, λοιπόν, αφού, αν δεν δοθεί μόνιμη λύση, οι οροθετικοί θα βρίσκονται στη θέση να ζητιανεύουν τη ζωή τους κάθε λίγο. Είναι απόλυτη προτεραιότητα για το κράτος να προασπίζει αυτό το δικαίωμα των πολιτών.
