Ήταν κάποτε ένα αγόρι. Ας τον πούμε Κωστάκη. Όταν ο Κωστάκης ήταν τεσσάρων χρονών, και ο πλανήτης μόλις έβγαινε απ’ τον κατ’ οίκον περιορισμό του, οι γονείς ρώτησαν τον Κωστάκη τι θέλει να ντυθεί τις Απόκριες κι εκείνος βροντοφώναξε: «αστυνομικός». Μέχρι εδώ όλα φυσιολογικά. Άλλωστε ο Κωστάκης, ως γνήσιος εκπρόσωπος του φύλου και της κουλτούρας του, έσωζε ήδη όλη μέρα με τα φανταστικά όπλα του τον κόσμο από διάφορους κακούς, γνωστούς ή επινοημένους.
Τη στολή την πήρε –ή μάλλον του την πήραν με βαριά καρδιά οι γονείς, σημειώνοντας μια ήττα στην οικογενειακή woke agenda τους– και δεν την έβγαζε με τίποτα. Ήρθε η Καθαρά Δευτέρα, ήρθε το Πάσχα, ο Κωστάκης εκεί, στο καθήκον.
Μια μέρα, οι γονείς του Κωστάκη και της αδερφούλας του –ας την πούμε Ελενίτσα– τους πήραν και πήγαν σε μια πορεία – την πρώτη τους. Περίεργες εποχές, ακριβώς μετά τον κορονοϊό, κι η ανάγκη των γονιών να μάθουν στα παιδιά την αξία της δημοκρατικής έκφρασης της δυσαρέσκειας μεγάλη. Για κακή τύχη του Κωστάκη, η πορεία ήταν κατά της αστυνομικής βίας. Όταν ο Κωστάκης άκουσε πως η πορεία θα κατέληγε στο αστυνομικό τμήμα, το πρόσωπό του φωτίστηκε: φόρεσε τη στολή του με περισσή περηφάνια, κι έβαλε τα παπούτσια του γρηγορότερα από ποτέ. Οι γονείς τα σκέφτηκαν, τα ζύγισαν, νομίζω ρώτησαν και τους παππούδες αν μπορούν να τον κρατήσουν (δεν μπορούσαν, είχε κι ένα συνάχι ο Κωστάκης, καλύτερα να μην το ρίσκαραν), και αποφάσισαν να πάνε στην πορεία με τον Κωστάκη ένστολο, εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στις μεταμοντέρνες ευαισθησίες των διαδηλωτών. Εις μάτην, όπως αποδείχτηκε όταν έφτασαν στην πλατεία Πρωτομαγιάς, οπότε, μετά από αρκετά στραβωμένα βλέμματα και τουλάχιστον δύο σχόλια από τα συγκεντρωμένα πλήθη («πόσο λάθος!», «μπάτσος, ρε φίλε, τι είναι αυτά!»), οι γονείς αναγκάστηκαν να πουν στον Κωστάκη πως «είναι παράνομο να φοράμε τη στολή στην πορεία, γιατί ο κόσμος μπορεί να μπερδευτεί και να μας περάσει για αληθινούς αστυνομικούς». Ο Κωστάκης έκλαψε, πλάνταξε, αλλά παρέμεινε στοχοπροσηλωμένος. Δεν είχε δεχτεί τυχαία, εκείνο το πρωί, να διακόψει το παιχνίδι του και να φορέσει τα παπούτσια του γρηγορότερα από ποτέ. Η πορεία, του είχαν πει, θα κατέληγε στο αστυνομικό τμήμα που μέχρι τότε είχε δει μόνο στο «Lego City». Κι εκεί ο Κωστάκης θα έφτανε, διάολε, που ο κόσμος να χαλάσει, χωρίς τη στολή αλλά με το πρότυπό του αλώβητο, κι ας έλεγαν ό,τι ήθελαν οι μεγάλοι.
Τα χρόνια πέρασαν, ο Κωστάκης μεγάλωσε. Το ίδιο και η Ελενίτσα. Ο κορονοϊός μεταλλάχτηκε, οι παππούδες άρχισαν να κρατάνε πιο εύκολα τα παιδιά, η αστυνομική βία συνέχισε αμείωτη και η οικογένεια σταμάτησε να κατεβαίνει σε πορείες σε πλήρη ανάπτυξη. Όχι μόνο γιατί οι γονείς τώρα πια φοβούνται να πάρουν μαζί μικρά παιδιά που πλέον δεν χωράνε σε ώμους και καρότσια, αλλά γιατί τα ίδια τα παιδιά απέκτησαν εμπειρία. Μια μέρα, όταν ο Κωστάκης κι η αδερφούλα του ήταν έξι χρονών, βγήκαν με τους γονείς τους μια βόλτα στο κέντρο και είδαν μια διμοιρία των ΜΑΤ να έχει περικυκλώσει άγρια μια ισχνή πορεία διαδηλωτών, απόγευμα Σαββάτου στην Πανεπιστημίου. Ο Κωστάκης κοιτούσε με ενδιαφέρον, άλλωστε ακόμα ζητούσε να ντυθεί αστυνομικός ή στρατιώτης τις Απόκριες, αλλά η Ελενίτσα έτρεξε και χώθηκε στην αγκαλιά της μαμάς της κλαίγοντας και στριγκλίζοντας όταν είδε να ρίχνουν δακρυγόνο πάνω στα μούτρα ενός καψερού που διπλώθηκε στα δύο.
Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Κωστάκης και η Ελενίτσα έμαθαν πως την Παρασκευή δεν θα πάνε στο σχολείο∙ πως η αποκριάτική γιορτή θα γίνει μια μέρα νωρίτερα. Ήδη, ο Κωστάκης για πρώτη φορά φέτος δεν είχε ζητήσει να ντυθεί αστυνομικός. Ή μάλλον το ζήτησε, αλλά δεν τον εννοούσε, όπως φάνηκε όταν οι γονείς, αφού προσπάθησαν να του πουν πως η στιγμή είναι κακή, πως «η αστυνομία έχει ξεφύγει τελείως και δεν μπορούμε να σε αφήσουμε… αμάν πια κι εσύ μ’ αυτό το κόλλημα…» θυμήθηκαν τον Μπαχτίν και τα παιχνίδια ρόλων του λαού απέναντι στους άρχοντες.
«Ωραία, ντύσου ό,τι θέλεις», του είπαν. «Αστυνομικός, στρατιώτης, ό,τι θες εσύ. Μόνο να ξέρεις πως τη στολή που θα πάρουμε πρέπει να τη φορέσεις».
Ο Κωστάκης τα έχασε. Στα οχτώ του έχει ήδη μάθει να παίζει το παιχνίδι της πρόκλησης μπροστά σε μια απαγόρευση που δεδομένα δεν πρόκειται να αρθεί, αλλά δεν έχει ακόμα εσωτερικεύσει την ελευθερία που επιφέρει η καρναβαλική μέθη. Τα σκέφτηκε, τα ζύγισε, θυμήθηκε τον καλό αστυνόμο από το «Lego City» και τον γλυκύτατο μπαμπά του φίλου του από το σχολείο, αλλά και το άγχος που είχε νιώσει εκείνη τη μέρα στο κέντρο και πώς έσφιγγε τα χέρια των γονιών κάθε φορά που συναντούσαν στο δρόμο αστυνομία, και αποφάσισε να ντυθεί νίντζα.
Η γιορτή έγινε, και είχε πολλούς νίντζα. Πολλούς τράπερ και μάγους Χάρι Πότερ, μερικά φαντάσματα και κακούς από το «Scream», πολλές μαζορέτες, wonder girl και πειρατίνες (ανάμεσά τους, παρεμπιπτόντως, και η Ελενίτσα) και πολύ λιγότερους αστυνομικούς και αστυνομικίνες, τουλάχιστον σε σύγκριση με άλλες χρονιές, τουλάχιστον σε αυτό το ελάχιστο δείγμα του ενός σχολείου σε κάποια γειτονιά του κέντρου.
Τι να πεις στα παιδιά για τους θεσμούς όταν η διαφορά μεταξύ θεωρίας και
πραγματικότητας χάσκει χειρότερα κι από το στόμα της μάσκας του κακού από το Scream; Δεν είναι εύκολο δίλημμα όταν το χρέος πέφτει βαρύ πάνω στους ώμους του κάθε γονιού που πρέπει να σφυρηλατήσει τους πολίτες του μέλλοντος μέσα στην ανεκδιήγητη μαυρίλα του παρόντος. Κι όμως, τα παιδιά του κέντρου ειδικά, που κατά μία έννοια έχουν προνομιακή πρόσβαση στην αλήθεια, τα έχουν ήδη καταλάβει όλα. Ο Κωστάκης νίντζα κι η Ελενίτσα πειρατίνα, για παράδειγμα, που τελικά δέχτηκαν να κατέβουν στην πορεία για το τρένο γιατί κάποιος είπε ψέματα και πέθαναν παιδιά κι αυτό είναι άδικο, «είναι βλακεία», αφού επέστρεψαν σπίτι τους εσπευσμένα και με το χέρι των γονιών να σφίγγει σαν μέγγενη το αδύνατο δικό τους τη στιγμή που άρχισε να μυρίζει δακρυγόνο, κι αφού είδαν τα βίντεο με τους αστυνομικούς να δέρνουν κόσμο απρόκλητα, όταν άκουσαν τις δηλώσεις περί επαγγελματισμού και ψύχραιμης αντίδρασης των αστυνομικών δεν χρειάστηκαν παραπάνω εξηγήσεις: κάγχασαν κι έτρεξαν να φέρουν το κιάλι της Ελενίτσας.
Το σήκωσαν ψηλά στον ουρανό κι από τα υψώματα της Κυψέλης διέκριναν ξεκάθαρα τη γκροτέσκα φιγούρα ενός βασιλιά που είναι γυμνός, κι ας έχει γκλίτερ στα μάγουλα και διαμαντένιο στέμμα.
