Κορυφώνονται αυτό το σαββατοκύριακο οι εργασίες του διαρκούς προγραμματικού συνεδρίου της Νέας Αριστεράς που ξεκίνησε την Πέμπτη, καθώς ολοκληρώνονται σήμερα οι τοποθετήσεις για τις προγραμματικές θέσεις και εκκινεί η συζήτηση για το πολιτικό σχέδιο του κόμματος και τη δυνατότητα μετώπου/συμμαχιών.
Την εναρκτήρια ημέρα του συνεδρίου, τελικά, δεν υπήρξαν χαιρετισμοί από εκπροσώπους άλλων κομμάτων, όπως αναμενόταν από το αρχικό πρόγραμμα, παρότι ήταν παρόντες (ήταν ενήμεροι γι’ αυτό), και προκρίθηκε να πάρουν τον λόγο μόνο μέλη κοινωνικών φορέων. Επιλογή που προκάλεσε αίσθηση και ερωτηματικά αν σχετίζεται με το ζήτημα των συνεργασιών και το πώς θα τοποθετούνταν γι’ αυτές οι δυνητικοί συνομιλητές της ΝεΑρ.
Ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, στην εισηγητική του ομιλία, αφού περιέγραψε την επικίνδυνη διεθνή, αλλά και εσωτερική, κατάσταση, έδωσε έμφαση στο ζήτημα του μετώπου, μιλώντας για ιστορική ευθύνη της Αριστεράς να ανατρέψει την επερχόμενη καταστροφή. Πιο συγκεκριμένα, υπογράμμισε πως μπροστά σε αυτή την κρίση η Αριστερά έχει δύο επιλογές: η μία είναι αυτή της αναδίπλωσης, όπως την χαρακτήρισε, της ανασύνταξης και οριοθέτησης των δυνάμεών της λόγω των αρνητικών συσχετισμών δυνάμεων. Η δεύτερη, την οποία και προκρίνει, είναι αυτή του λαϊκού μετώπου, για το οποίο αναγνώρισε την αδυναμία να μετατραπεί μέχρι τώρα σε χειροπιαστή δυνατότητα, όμως «πετύχαμε στην πολιτικοποίησή του», συμπληρώνοντας πως «κανένα μέτωπο στην ιστορία δεν εμφανίστηκε με ώριμους συσχετισμούς. Οι συσχετισμοί παράγονται μέσα στη σύγκρουση». Πρόσθεσε δε πως «δεν είναι γραμμή αυτοδιάλυσης (…) δεν είναι γραμμή προσχώρησης σε υπαρκτά ή ενδεχόμενα σχήματα. Το λαϊκό μέτωπο είναι γραμμή ενεργής παρέμβασης, πίεσης, αναμόρφωσης και υπέρβασης του σημερινού πολιτικού αδιεξόδου (…) Να είναι η Νέα Αριστερά η δύναμη κρούσης, το πιο μαχητικό τμήμα της σύγκρουσης με την Ακροδεξιά, την πολεμοκαπηλία και την ολιγαρχία». Ενώ έκλεισε λέγοντας πως «κάνουμε συνέδριο για να αποφασίσουμε το πώς από τη Δευτέρα η Νέα Αριστερά μπαίνει μπροστά για να καθορίσει τις εξελίξεις (…) Είμαστε το κόμμα που εκεί που άλλοι βλέπουν αδιέξοδα, εμείς διακρίνουμε δυνατότητες. Τη δυνατότητα να τα καταφέρουμε. Να νικήσουμε. Όλοι μαζί συντροφικά, συλλογικά και ενωμένα».
Αντίστοιχη άποψη για την πορεία του κόμματος αναμένεται να διατυπωθεί, ως γνωστόν, και από άλλα στελέχη του κόμματος – κυρίως από την πλειοψηφία των βουλευτών-ριών. Από την άλλη μεριά βρίσκεται η, πλειοψηφική μέχρι τώρα στα όργανα του κόμματος, προσέγγιση που προκρίνει την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ενώ υπάρχει και μια τρίτη που θέτει τις πρακτικές δυσκολίες οποιουδήποτε μετώπου είτε με κεντροαριστερές δυνάμεις, είτε με της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.
Η Νεολαία του κόμματος, για παράδειγμα, κατέθεσε αυτές τις μέρες κείμενο συμβολής, όπου μεταξύ άλλων σημειώνονται τα αγκάθια με τους όμορους χώρους –ιδίως με τον Τσίπρα, που τον χαρακτηρίζει αρχιτέκτονα της κρίσης της Αριστεράς– όπως και ότι «η επιμονή της ηγεσίας του κόμματος στη δόμηση του σχήματος του Λαϊκού Μετώπου, έχει παίξει σημαίνοντα ρόλο τόσο στην απεμπόληση της ουσιαστικής πολιτικής και οργανωτικής δουλειάς την οποία όφειλε να κάνει το κόμμα στο ενδιάμεσο, όσο και στον αυτοεγκλωβισμό του κόμματος μας σε ένα σχήμα το οποίο είναι αδιέξοδο».
Βάσει των μέχρι τώρα πληροφοριών, τα κείμενα συμβολής με τις τρεις προσεγγίσεις δεν θα τεθούν σε ψηφοφορία, αλλά θα γίνει προσπάθεια να βρεθεί μια «χρυσή τομή» μεταξύ αυτών, η οποία θα διατυπωθεί στην πολιτική απόφαση του συνεδρίου ως κατεύθυνση του κόμματος για τις συμμαχίες. Ακόμα και αυτό, όμως, δεν αποτελεί εύκολη υπόθεση, καθώς η πλευρά του διευρυμένου μετώπου και κοινού ψηφοδελτίου επιθυμεί η διατύπωση για το ποιους θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει το μέτωπο να είναι πιο ανοιχτή και η οριοθέτηση να σκιαγραφείται μέσω των προγραμματικών αιχμών που θα τεθούν στην πολιτική απόφαση. Αντίθετα, η πλευρά της ανασυγκρότησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς επιθυμεί να αποτυπωθούν σαφώς οι κόκκινες γραμμές με κεντρώες λογικές και σχηματισμούς (βλ. Τσίπρα).
Τα ερωτήματα, λοιπόν, που αναμένεται να απαντηθούν στο συνέδριο είναι αν θα επιβεβαιωθούν ή όχι οι μέχρι τώρα εσωκομματικοί συσχετισμοί δυνάμεων όσον αφορά τις συμμαχίες (ή ορθότερα, τη διατύπωση αυτών επί χάρτου – με άγνωστο μέχρι στιγμής τι θα υποστηρίξει η τρίτη πλευρά), αν θα μπορέσει πράγματι να βρεθεί «χρυσή τομή» μεταξύ των διαφορετικών προσεγγίσεων, αλλά και αν θα γίνει αυτή δεκτή από όλους ή θα προκαλέσει τυχόν, άμεσες ή στο μέλλον, αποχωρήσεις.
Σημειώνεται πως πέραν των δηλώσεων του βουλευτή Φερχάτ Οζγκιούρ, την περασμένη εβδομάδα, που έδειχναν να κοιτά προς τον σχηματισμό Τσίπρα, αυτές τις μέρες αποχώρησε από το κόμμα ο Άρης Στυλιανού (μέλος μέχρι πρότινος της ΚΕ, που μετέχει τώρα στο Ινστιτούτο Τσίπρα), ενώ ο Νίκος Μπίστης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΝεΑρ, σε κείμενό του στην ΕφΣυν, τόνισε μεταξύ άλλων, πως ο καταλυτικός ρόλος για την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου επαφίεται πια στον Αλέξη Τσίπρα. Ενώ για την περίπτωση μέσης λύσης στο συνέδριο επισήμανε πως «Αν αυτή η αντίληψη επικρατήσει θα έχουμε πάλι περίτεχνες διατυπώσεις, τεχνητές ομοφωνίες και διπλές πάλι ερμηνείες. Απλώς θα παραταθεί η κρίση μέχρι την επόμενη στιγμή της αλήθειας. Στη ζωή και την πολιτική είναι προτιμότερο ένα συναινετικό διαζύγιο από μια συμβίωση γεμάτη γκρίνιες και εντάσεις».
Τα συμπεράσματα του συνεδρίου, λοιπόν, έχουν ιδιαίτερα κρίσιμο χαρακτήρα για τη ΝεΑρ. Άλλωστε, βρισκόμαστε πλέον μάξιμουμ έναν χρόνο πριν τις εκλογές και όποια απόφαση, είτε για κάποιο μέτωπο, είτε για αυτόνομη κάθοδο, θα έπρεπε να παρθεί, να υλοποιηθεί και να υπηρετηθεί αμεσότατα, προκειμένου να έχει πιθανότητες να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων. Ειδικά όταν το πολιτικό τοπίο είναι τόσο ρευστό και αναδύονται νέοι και παλαιοί παίκτες, με τον σχηματισμό Τσίπρα, μάλιστα, όπως εκφράστηκε σαφώς μέσω άρθρου του Θ. Καρτερού, να μην προτίθεται για καμία συσπείρωση και συνεργασία της ευρύτερης Αριστεράς – Κεντροαριστεράς, αλλά για αφομοίωση όλου αυτού του χώρου, με στόχο την «ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης» υπό τον πρώην πρωθυπουργό.
Φωτογραφία: Γιάννης Παναγόπουλος / Εurokinissi
