Κάθε μέρα, επί έναν χρόνο, για μία ώρα, στα σκαλάκια έξω από το Ντουόμο διαμαρτύρονται σιωπηλά για την Παλαιστίνη
Εδώ και έναν χρόνο, στο κέντρο του Μιλάνου πραγματοποιείται κάθε μέρα μια σιωπηλή διαμαρτυρία για την Παλαιστίνη. Συναντηθήκαμε με την Μαριάνα Σαρατσένο, συνταξιούχο εκπαιδευτικό, η οποία μας περιέγραψε το εγχείρημα: «Κάθε ημέρα πραγματοποιούμε μια σιωπηλή διαμαρτυρία με τις σημαίες της Παλαιστίνης και αυτοσχέδια χαρτόνια με κάθε λογής συνθήματα κατά της γενοκτονίας, ποιήματα Παλαιστινίων, φωτογραφίες πολιτικών κρατουμένων, συνθήματα υπέρ του Στολίσκου της Ελευθερίας. Με το κρύο και τη ζέστη, τα χιόνια και τους καύσωνες, τις βροχές και τους ανέμους εμείς είμαστε κάθε μέρα από τις 6.30 μμ έως τις 7.30 μμ το καλοκαίρι και από τις 6 μμ έως τις 7 μμ τον χειμώνα στα σκαλάκια έξω από το Ντουόμο του Μιλάνου, το σύμβολο της οικονομικής πρωτεύουσας της Ιταλίας, σε μικρή απόσταση από τη Μέκκα του χρηματιστηρίου, τη Σκάλα του Μιλάνου και το Δημαρχείο. Μεταφέραμε τη γενοκτονία της Γάζας στην καρδιά του οικονομικού, εμπορικού, πολιτιστικού και πολιτικού πυρήνα της πόλης και σχεδόν της χώρας», τόνισε η ίδια, προσθέτοντας: «Το μόνο εναλλακτικό σχέδιο που έχουμε είναι να μπαίνουμε κάτω από τις στοές όταν βρέχει. Έχουμε προετοιμαστεί επίσης για το πώς να αντιμετωπίζουμε –ή καλύτερα να μη δίνουμε σημασία– τις προκλήσεις, που είναι αρκετά βαριές μερικές φορές, από ισραηλινούς τουρίστες – στρατιωτικούς ή από ιταλούς ακροδεξιούς. Καλωσορίζουμε πάντα τους συλλόγους που έρχονται να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους, όπως έγινε σήμερα με την Emergency και τη Διεθνή Αμνηστία, ή χθες με τη λατινοαμερικάνικη χορωδία. Μετατραπήκαμε σε σημείο αναφοράς για τον αγώνα υπέρ της Παλαιστίνης, κάτι που το αναγνώρισε και η Παλαιστινιακή Κοινότητα. Είμαστε ανοικτοί σε όλες και όλους, αρκεί να σέβονται την αυτονομία μας».
Στο ερώτημά μας για το πώς ξεκίνησε αυτή η πρωτοβουλία και πώς οργανώνεται, η Σαρατσένο απαντά με δύο λέξεις: «Εντελώς αυθόρμητα». Μας εξηγεί πως την αρχή έκαναν ελάχιστα άτομα που δεν μπορούσαν βλέπουν τη σφαγή στη Γάζα και να κάθονται σπίτια τους. Έφτιαξαν πλακάτ και άρχισαν να περιφέρονται σιωπηλά για μία ώρα δίπλα από το Ντουόμο. Μέσα σε λίγες ημέρες είχαν γίνει δεκάδες και εκατοντάδες συνεχίζοντας τη σιωπηλή διαμαρτυρία αυτή τη φορά μπροστά από τα σκαλιά του Ντουόμο. «Δεν ανήκουμε σε κανένα σύλλογο ή κόμμα. Η μόνη “οργανωτική δομή” που έχουμε είναι ένα τσατ και τίποτε άλλο. Στις 16 Ιουνίου 2026, στην επέτειο για τον ένα χρόνο της πρωτοβουλίας, φτιάξαμε μια σελίδα στο Facebook. Δεν είχαμε ούτε αυτό».
«Δεν βγάλαμε ποτέ ένα κείμενο ή ανακοίνωση, γιατί αποφεύγουμε να πέσουμε στην παγίδα των κομμάτων και να τσακωνόμαστε για μια λέξη και ένα κόμμα. Ένα κάλεσμα παραπάνω δεν έχει καμιά διαφορά. Αντίθετα, η καθημερινή παρουσία μας στην πλατεία και η αποφασιστικότητά μας να συνεχίζουμε για δεύτερο χρόνο πλέον τη διαμαρτυρία μας αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να εκφράσουμε με δύναμη την αλληλεγγύη μας στην Παλαιστίνη», συμπλήρωσε η Σαρατσένο, διευκρινίζοντας ότι οι ακτιβίστριες και οι ακτιβιστές συμμετέχουν σε όλες τις ενωτικές κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη.
Η ηλικία των ατόμων που συμμετέχουν εδώ και ένα χρόνο στις καθημερινές δράσεις απέδειξε ότι η μεγάλη πλειονότητα είναι κάποιας ηλικίας, με σχετικά περιορισμένο αριθμό νέων ανθρώπων, κάτι η Σαρατσένο αποδίδει στο γεγονός ότι οι νέες και οι νέοι δεν έχουν τον χρόνο και ίσως ούτε την υπομονή μιας καθημερινής διαμαρτυρίας.
Οι ακτιβίστριες και οι ακτιβιστές έχουν διοργανώσει μια σειρά πρωτοβουλιών κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών τους. «Στη διπλανή Πλατεία των Εμπόρων αρχίσαμε να διαβάζουμε μια μέρα μέχρι τα μεσάνυχτα, χωρίς την παραμικρή διακοπή, το ονόματα όλων των νεκρών παιδιών στη Γάζα, τουλάχιστον αυτών που αναγνωρίστηκαν. Δεν καταφέραμε όμως να διαβάσουμε τα περισσότερα από 18.000 ονόματα των παιδιών που δολοφονήθηκαν και για αυτό συνεχίσαμε τα υπόλοιπα απογεύματα. Μετά διαβάσαμε όλα τα ονόματα των πολιτικών κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές και διακόπταμε την ανάγνωσή τους για να διαβάσουμε άρθρα του Διεθνούς Δικαίου που παραβιάζει το Ισραήλ και ποιήματα Παλαιστινίων ποιητών», συνέχισε.
«Ανοίξαμε επίσης ένα πραγματικά τεράστιο σεντόνι 27 μέτρων, εμείς το είπαμε σάβανο, με τα ονόματα των 18.457 παιδιών στη Γάζα και με πολύ αργό ρυθμό και τη συνοδεία κλασσικής μουσικής φθάσαμε από το Ντουόμο μέχρι το μεσαιωνικό κάστρο της πόλης. Διασχίσαμε ένα περίπου χιλιόμετρο μέσα στην καρδιά του πλούσιου Μιλάνου, με καταστήματα, μπαρ και εστιατόρια, και μου έκανε εντύπωση η νεκρική σιγή του κόσμου. Πολλοί έμειναν άναυδοι, σταμάτησαν να τρώνε και να μιλάνε και παρακολουθούσαν την πορεία μας», συμπλήρωσε η ιταλίδα ακτιβίστρια.
Προσπαθήσαμε με κάθε τρόπο να διακόψουμε την αδελφοποίηση του Μιλάνου με το Τελ Αβίβ, που είχε γίνει πριν από μια περίπου εικοσαετία, αλλά από το Δημοκρατικό Κόμμα, που ελέγχει τον Δήμο και στο οποίο ανήκει ο δήμαρχος, ήταν αρνητικοί. «Στις19 Ιουνίου, μετά τη συγκέντρωσή μας στην πλατεία συναντηθήκαμε μαζί με άλλες και άλλους στη μεγάλη αίθουσα του Εργατικού Κέντρου του μεγαλύτερου ιταλικού συνδικάτου CGIL για να συνδεθούμε με τη Φραντσέσκα Αλμπανέζε και να παρακολουθήσουμε την παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου της: «Το Φως της Αφύπνισης. Από την Παλαιστίνη σε ολόκληρο τον κόσμο». Αρχικά προέβλεπαν 100 συνδέσεις σε όλη την Ιταλία, μετά έγιναν 120, αλλά πιστεύω ότι ξεπεράσαμε τις 150. Η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη αποτελεί για εμάς ένα από τα σύμβολα του αγώνα για την ελευθερία της Παλαιστίνης και την καταγγελία της σφαγής και γενοκτονίας των αμάχων στη Γάζα», κατέληξε η Σαρατσένο.
