φωτογραφία: ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI
Ούτε στα ψιλά δεν θα είχε περάσει μια ακόμα αναφορά του πρωθυπουργού σε «τοξικότητα» των ημερών, εάν αυτή γινόταν σε οποιαδήποτε άλλη συγκυρία. Την επιλογή όμως του Κυριάκου Μητσοτάη να μιλήσει στο πρόσφατο Υπουργικό Συμβούλιο (29/10) για πολίτες που «φαίνεται να γυρνούν την πλάτη τους στην τοξικότητα και τη μιζέρια που ορισμένοι καλλιεργούν», προφανώς σχολιάζοντας την ομαλή έκβαση των παρελάσεων, κάθε άλλο παρά εύκολα την προσπερνά κανείς.
Ο λόγος περί «τοξικότητας» –καθιερωμένος πλέον χαρακτηρισμός για κάθε τι και κάθε έναν που ασκεί κριτική στην κυβερνητική πολιτική– έρχεται ως επιστέγασμα ενός πυκνού δεκαημέρου ακραίας πόλωσης με έντονα εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά. Ένα κλίμα το οποίο πυροδοτήθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό λίγες ώρες μετά την ιστορικής σημασίας νίκη του Πάνου Ρούτσι επί της δικαστικής ακαμψίας και της κυβερνητικής αναλγησίας στο γνωστό θέμα της εκταφής, παρά τις επαναλαμβανόμενες, σαν σε χαλασμένο κασετόφωνο, «γαλάζιες» διαβεβαιώσεις περί στήριξης του τραγικού πατέρα σε… «ανθρώπινο επίπεδο».
Ένταση κερδίζω, ηρεμία χάνεις
Ας προσπεράσουμε για την ώρα το γεγονός πως η ανακούφιση αυτή ουδεμία σχέση με την «τοξικότητα ορισμένων» είχε, αλλά μάλλον με τους φόβους του ίδιου του κυβερνώντος κόμματος για έκτροπα στις παρελάσεις, τόσο στο Σύνταγμα όσο ιδίως στην επαρχία, όπου ο κίνδυνος για διαμαρτυρίες κατά βουλευτών της ΝΔ είναι κατά τι πιο αυξημένος.
Μια ανησυχία που, αν επιβεβαιωνόταν, θα αποτελούσε μια μικρή… παράπλευρη απώλεια για το ευρύτερο εμπρηστικό και εμφανώς διχαστικό πλαίσιο που το κυβερνητικό επιτελείο επιμελώς κατασκεύαζε τις ημέρες που προηγήθηκαν. Και γιατί όχι, μια μικρή αναποδιά κάποιου περιφερειακού βουλευτή θα επιβεβαίωνε τις προειδοποιήσεις του «εγγυητή» πρωθυπουργού, βάζοντας ένα χεράκι και στο αφήγημα του «χάους».
Και αυτό καθώς η κυνική επίδειξη μικροψυχίας εκ μέρους του Μαξίμου, που θέλησε να αμαυρώσει τη νίκη Ρουτσι, δεν περιορίστηκε σε μία απλή κυριακάτικη ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μέσα σε λίγες ημέρες, η κυβέρνηση κατάφερε να επιβάλλει ένα κλίμα απόλυτης σύγκρουσης γύρω από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, χωρίς άλλη πραγματική αφορμή πέρα από την ανάγκη να αλλάξει με κάθε κόστος η συζήτηση.
Δοκιμασμένη («πατριωτική») πατέντα
Τώρα, για να καταλάβουμε γιατί η συντηρητική –φιλελεύθερη κατ’ άλλους– εθνοσεβούμενη παράταξη επιλέγει κάθε φορά αυτό το «κόστος» με κάποιον τρόπο να αφορά το εθνικό αίσθημα (των άλλων), θα πρέπει να ταξιδέψουμε νοητά στο χρόνο και, μεταξύ άλλων, στο Μακεδονικό, τον αξέχαστο πατριωτικό πανικό για την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ σε νόμους της Θράκης μεταξύ των εκλογών του 2023, καθώς και σε αρκετά επεισόδια του μεταναστευτικού ζητήματος.
Έτσι και τώρα, όχημα της νέας έντασης υπήρξε το «πατριωτικό» πρόσημο. Ακόμα και αν αυτό έπρεπε –μέσα από τις αγωνιώδεις προσπάθειες του κυβερνητικού εκπροσώπου να βγάλει ολόκληρη την αντιπολίτευση μπαχαλάκηδες και τις αμήχανες τοποθετήσεις των βουλευτών της ΝΔ που προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα– να ξεχειλώσει τόσο ώστε να χωρέσει στο καλούπι μιας νομοθετικά παντελώς περιττής τροπολογίας.
Αποτέλεσμα; Ο πολιτικός διάλογος να καταλήξει στο ποιος στέκεται πιο «σωστά» μπροστά σε ένα εθνικό μνημείο, αποχαιρετώντας για πάντα ένα μέτρο που έτσι κι αλλιώς αγνοούνταν προ πολλού.
Σίκουελ υπό τους ήχους Σαββόπουλου
Η συντονισμένη επίθεση που ακολούθησε –και εκτυλίχθηκε με αντικείμενο εκμετάλλευσης αυτή τη φορά την κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου– ήρθε απλά ως μία «φυσική» συνέχεια των παραπάνω. Το επιτελείο έστησε το σίκουελ του αφηγήματος «η αριστερά δεν σέβεται τα εθνικά σύμβολα», αφού «ούτε στο θάνατο» «δεν σέβεται τους μεγάλους Έλληνες».
Έτσι, ο τόπος θυμήθηκε ξανά τι σημαίνει… Αριστερά, όσο δημοσιογράφοι αναζητούσαν τους προέδρους της αντιπολίτευσης ανάμεσα στους καλεσμένους.
Με τα ελληνόμετρα στον ώμο
Ό,τι δεν τόλμησε να πει ευθέως όμως ο πρωθυπουργός, ανέλαβαν να το κάνουν κάποιοι άλλοι. Από τα υπονοούμενα περάσαμε στις ρητές διατυπώσεις: Οι αριστεροί δεν είναι ακριβώς Έλληνες, όπως απεφάνθη σε ένα ακόμη προκλητικό σχόλιό του ο σχολιαστής ευρύτερων θεμάτων μητσοτακικού ενδιαφέροντος Ανδρέας Δρυμιώτης, κάτι που βρήκε ανοιχτές αγκάλες στον προπαγανδιστικό βραχίονα της ΝΔ, με την «Ομάδα Αλήθειας» να αναλαμβάνει το viral σκέλος της βρώμικης δουλειάς.
Όποιος δεν συντάσσεται μαζί μας, λοιπόν, είναι εχθρός της πατρίδας. Περίπου σαν αυτά που έλεγε πρόσφατα ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης. Τότε ήταν που ακούσαμε για πρώτη φορά πως όποιος δεν είναι με το Ισραήλ είναι με την Τουρκία.
Αν υπολογίζουμε καλά –και λαμβάνοντας υπόψη τη διατύπωση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμάρα κατά το επετειακό του μήνυμα, πως οι Έλληνες πολέμησαν για 10 χρόνια, συνεχίζοντας τον εθνικό αγώνα κατά των κομμουνιστών και δημοκρατών ομοεθνών τους– από στιγμή σε στιγμή περιμένουμε και αναφορές σε «μιάσματα». Προς ώρας υμνούμε ακόμα τον Μεταξά, που δεν τον χαρίσαμε στην… Αριστερά.
Αναζητούν ρεβάνς, θα λάβουν «χάος»
Οι πατριωτικές μπαλοθιές όμως δεν είναι παπούτσια που όποτε τα βαρεθείς τα βάζεις στην άκρη μέχρι να τα ξαναθυμηθείς. Έχουν τη δύναμη να συνεχίζουν να δηλητηριάζουν την κοινωνία με «αγάπη» για την πατρίδα, αλλά μίσος για τον άνθρωπο, για καιρό. Λες και έλειψαν όλα αυτά από τη χώρα τα τελευταία χρόνια…
Η κυβέρνηση είναι εμφανώς αγχωμένη για την κατάσταση στα δεξιά της, και τίποτα δεν είναι ικανό να τη σταματήσει από το να διεκδικήσει με κάθε τρόπο, όσο βρώμικος κι αν είναι, την επανασυσπείρωσή της παράταξης εν όψει και των δύσκολων, προεκλογικών κατά πως φαίνεται, μηνών που βρίσκονται μπροστά μας.
Με σπασμένα τα εμφυλιοπολεμικά φρένα, λοιπόν, η ΝΔ, πέρα από το να ανακτήσει ελάχιστους αλλά πολύτιμους για την ίδια ακροδεξιούς «πόντους», μάλλον εγκαινιάζει μια προεκλογική περίοδο που μόνο ήρεμη δεν προμηνύεται. Ας ελπίσουμε ότι στο Μαξίμου φρόντισαν να προσέξουν τις τελευταίες δημοσκοπήσεις όπου στο ερώτημα «Μητσοτάκης ή χάος» οι πολίτες φαίνεται να προτιμούν… το «χάος».
