photo: (ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΑΠΑΝΗΣ/EUROKINISSI)
29 Απριλίου 2026, ώρα 07:00 το πρωί και βρισκόμαστε στον Πειραιά. Αγουροξυπνημένες φάτσες όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων –με την πλειοψηφία, βέβαια, σαφώς να γέρνει προς τους νέους και τις νέες Έλληνες και Ελληνίδες– που έχουν γνωριστεί μόλις τις προηγούμενες μέρες κατά τη διάρκεια εντατικών εκπαιδεύσεων και διαβουλεύσεων, δημιουργούν ένα μεγάλο κύκλο. Ανάμεσά τους άτομα που έχουν αναλάβει τον συντονισμό της ελληνικής αποστολής –ή πιο σωστά της αποστολής που θα αναχωρήσει από την Ελλάδα– μοιράζουν αγχωμένα τα εισιτήρια για το πλοίο. Η φροντίδα τους είναι απεριόριστη, πράγμα που θα φανερώνεται κατά τη διάρκεια των επόμενων ημερών όλο και περισσότερο.
Το λιμάνι του Πειραιά είναι σχεδόν άδειο. Ο καιρός είναι γκρίζος, κι αυτή η συνθήκη δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα: ένα λιμάνι μάλλον άσχημο αλλά ταυτόχρονα και τόσο οικείο. Οι περισσότεροι/ες, βέβαια, το θυμόμαστε ασφυκτικά γεμάτο από τα καλοκαίρια που τρέχουμε να προφτάσουμε αυτό το πλοίο που όλο φεύγει, κάνοντας πιρουέτες ανάμεσα σε βαλίτσες, αυτοκίνητα, τουρίστες και κάθε λογής ταξιδιώτες. Αυτή τη φορά είμαστε όλοι και όλες στην ώρα μας, και το λιμάνι είναι «δικό μας».
29 Απριλίου 2026, μεσημέρι. Οι μπουκαπόρτες ανοίγουν και μπροστά απλώνεται το λιμάνι της Σύρου. Σε αντίθεση με το γκρίζο του Πειραιά, εδώ η ομορφιά αναβλύζει. Η Σύρος, ως γνωστόν, είναι πανέμορφη, και είναι ακόμη πιο όμορφη όταν φοράει τα ρούχα της αλληλεγγύης.
1η Μαΐου 2026, ώρα 00:30 το πρωί περίπου και τα νέα μαθαίνονται. Άγνωστες δυνάμεις παρενοχλούν τον στόλο που ταξιδεύει από την Ιταλία προς την Τουρκία στα 30 ναυτικά μίλια από την Κρήτη. Η πληροφορία είναι ελλειπτική, αντιφατική και συγκεχυμένη. Όσο περνούν οι ώρες επιβεβαιώνονται τα χειρότερα σενάρια. Είναι οι ισραηλινές δυνάμεις που επιτίθενται στον στόλο, και είναι εντός ελληνικής SAR η εν εξελίξει πειρατεία και απαγωγή των πληρωμάτων. Έλληνες και διεθνείς είμαστε σε αμηχανία: εμείς δεν μπορούμε να πιστέψουμε την κατάντια της χώρας μας, επιβεβαιώνουμε για ακόμη μία φορά ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο. Οι διεθνείς βλέπουν για πρώτη φορά τη συνενοχή της Ελλάδας με τα μάτια τους και απορούν. Μόλις συστήθηκαν με την έννοια του ραγιαδισμού. Τα τηλέφωνά μας έχουν πάρει φωτιά.
1η Μαΐου 2026, ώρα 09:00 το πρωί και με το που ανοίγουμε τα μάτια μας μαθαίνομε ότι οι απαχθέντες παραδίδονται στο ελληνικό Λιμενικό και κατά πάσα πιθανότητα θα αφεθούν κάπου στην Κρήτη. Όλοι εκτός από δύο. Η αντίδρασή μας είναι άμεση: αιχμή των αιτημάτων μας θα αποτελεί η απελευθέρωση του Σαϊφ και του Τιάγκο, ομήρων του ισραηλινού καθεστώτος. Αυτή είναι και η αιχμή μας στη διαδήλωση που πραγματοποιούμε για την Πρωτομαγιά στο λιμάνι της Σύρου.
1-7 Μαΐου: Κατά τη διάρκεια των επόμενων ημερών, η Ερμούπολη γίνεται η αγκαλιά μιας ετερόκλητης ομάδας ανθρώπων που στην πραγματικότητα μοιράζονται πρώτα και κύρια ένα κοινό αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης: αυτό που δεν ανέχεται τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αυτό που δεν ανέχεται τα κράτη-νταήδες
Το λιμάνι στα Λαζαρέττα γίνεται το προσωρινό σπίτι μας: το σπίτι μιας ομάδας ανθρώπων που κουβαλάει την τρέλα να φτάσει στα παράλια της Γάζας για να σπάσει έναν άδικο και –παρεμπιπτόντως, με τη βούλα– παράνομο ναυτικό αποκλεισμό που σπέρνει τον θάνατο σε έναν ολόκληρο λαό αδιακρίτως. Η συντροφικότητα, η φροντίδα, η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη είναι από την άλλη πλευρά τα όπλα και τα μέσα που προτάσσονται. Η Σύρος λάμπει και γιορτάζει φιλοξενώντας περαιτέρω εκπαιδεύσεις, εκδηλώσεις, συναυλίες και συγκεντρώσεις. Και κυρίως τα πλοία: τα σκάφη του στόλου μας.
8 Μαΐου 2026, ώρα 07:30 το πρωί και τα πέντε σκάφη του στόλου μας εξέρχονται από τα Λαζαρέττα. Χρωματιστά καπνογόνα δίνουν τον τόνο και το κλίμα, και άνθρωποι όλων των ηλικιών έχουν μαζευτεί στην προκυμαία και μας χαιρετάνε. Φίλοι, φίλες, σύντροφοι, συντρόφισσες, συγγενείς, ντόπιοι και παιδιά. Τους χαιρετάμε κι εμείς.
Το ταξίδι ξεκινά. Ο στολίσκος μας έχει βάλει πλώρη για τα ανοιχτά της Ρόδου για να συναντηθεί με τα σκάφη του παγκόσμιου στόλου που έχουν βρει προσωρινό απάγκιο στην Κρήτη μετά την ισραηλινή επίθεση.
Σημείωση προς το αναγνωστικό κοινό: αν τα ταξίδια με ιστιοφόρα έχουν συνδεθεί στο μυαλό σας με τις ανέμελες μέρες των διακοπών και της χαλάρωσης –πράγμα καθόλα φυσιολογικό– επισημαίνω: το δικό μας ταξίδι δεν μοιάζει καθόλου έτσι. Οι ώρες μας περνούν κατά βάση με απροειδοποίητες ασκήσεις επί σεναρίων και εφαρμογή πρωτοκόλλων –τι κάνουμε σε περίπτωση ισραηλινής πειρατείας, πώς αντιμετωπίζουμε τα ντρόουν, τη φωτιά στο σκάφος, τον άνθρωπο στη θάλασσα–, επίλυση μικρότερων ή μεγαλύτερων τεχνικών προβλημάτων εν πλω, συλλογικές δουλειές και βάρδιες. Πολλές και πολύωρες βάρδιες, γιατί απλά τα ελληνικά νερά δεν θεωρούνται ασφαλή. Αυτό είχε ήδη αποδειχθεί τις προηγούμενες μέρες.
Για του λόγου του αληθές το πρώτο βράδυ πλεύσης, στο σκάφος που επιβαίνω, αναγκαζόμαστε να ενεργοποιήσουμε το πρωτόκολλο για τα ντρόουν. Ο συναγερμός με βρίσκει την ώρα που κοιμάμαι και για κάμποσα λεπτά, μισοκοιμισμένος, θεωρώ ότι είναι μία ακόμα άσκηση. Σιωπηλά, αγανακτώ με την επιλογή του καπετάνιου να σημάνει συναγερμό μες στη μέση της νύχτας – δεν έχω κοιμηθεί ούτε μία ώρα από τη προηγούμενη βάρδιά μου. Η συνειδητοποίηση, μετά από λίγο, ότι η απειλή είναι πραγματική και η δράση αναγκαία αποτελεί ένα εξαιρετικό μάθημα για να συνειδητοποιήσω λίγο καλύτερα πού βρίσκομαι και τι αντιμετωπίζουμε – ακόμα και εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.
9 Μαΐου 10:00 το πρωί και περίπου 30 ώρες μετά τον απόπλου από τη Σύρο, πλέουμε στα ανοιχτά της Ρόδου. Ξυπνώντας κοιτάζω από το μικρό παράθυρο της καμπίνας. Η εικόνα είναι εντυπωσιακή: όσο μπορώ να δω στον κοντινό ορίζοντα, βλέπω σκάφη με παλαιστινιακές σημαίες και ζωγραφισμένα πανιά. Έτρεξα προς τα πάνω και η πρώτη μου σκέψη είναι, δεν μπορεί, θα τον σπάσουμε τον αποκλεισμό! Ένα από αυτά τα σκάφη θα φτάσει στη Γάζα!
Κι άλλα νέα. Ο Σαϊφ και ο Τιάγκο αφέθηκαν ελεύθεροι. Παρά τις συνθήκες, επικρατεί ευφορία.
Μετά την ένωση του στόλου ο προορισμός είναι πλέον η Μαρμαρίδα, το τελευταίο λιμάνι πριν τον τελικό απόπλου. Αργά το βράδυ, ένα ένα τα σκάφη διασχίζουν το στενό πέρασμα του κόλπου για να προσαράξουν στην μαρίνα Άλμπατρος. Η Μαρμαρίδα, ένας παραθαλάσσιος τόπος, που φαντάζομαι πως δεν φημίζεται για την ομορφιά του, λάμπει. Τα μέλη του στόλου που βρίσκονται ήδη στην Τουρκία μάς υποδέχονται συγκινητικά.
10-12 Μαΐου: Τελευταίες επιδιορθώσεις στα σκάφη, τροφοδοσία, καθαριότητα, λίγη ξεκούραση και η μεγάλη γενική συνέλευση για τις τελικές αποφάσεις. Το ηθικό είναι ακμαίο, επικρατεί αναβρασμός, ίσως και λίγη ανυπομονησία. Ο μεγαλύτερος στόλος που έχει πλεύσει ποτέ για να σπάσει το ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας προετοιμάζεται.
Αν όλα πάνε καλά, σε λίγα 24ωρα θα πλέουμε για Γάζα. Κι αν κάτι απέδειξε το μέχρι τώρα ταξίδι, δεν είναι άλλο από αυτό που λέει το τραγούδι: «Το πιο ωραίο, το πιο ωραίο/ το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι».
